การสั่งสมบุญและวิกฤตในชีวิต : หน้า 105/125

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ทุก ๆ ครั้งที่สั่งสมบุญ เสร็จแล้ว ลูกจึงมักอธิษฐานจิตตอกย้ำซ้ำ ๆ อยู่เป็นประจำว่า “ขอให้เป็นผู้ที่มีความรอบรู้ ในวิชาการต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง” จนคำ อธิษฐานเหล่านี้กลายเป็นผังสําเร็จที่ติดตาม มาส่งผลทำให้ลูกมีความรู้ความสามารถ หลากหลายวิชาในชาติปัจจุบัน ๓๖. สาเหตุที่ทำให้ทุกคนในครอบครัว ของลูกต้องมาเจอกับวิกฤตในชีวิตพร้อม ๆ กัน และหลุดพ้นจากวิกฤตพร้อม ๆ กัน เป็นเพราะ ๆ ช่องนี้มีคำตอบ D M C ทุ่มเททำกันนี้เอง จึงไปดึงดูดให้บุญเก่าที่ แต่ละคนเคยทำเอาไว้ในอดีตชาติได้ช่องส่งผล ทำให้ฐานะการเงินของลูกและทุก ๆ คนดีขึ้น อย่างเป็นอัศจรรย์ ม น ด้วยเหตุนี้เอง เวลาที่ทุก ๆ คนทำบุญ ไม่ว่าจะเป็นตัวลูกหรือลูกน้องของลูก (ที่ร่วม เป็นร่วมตายกัน) จึงได้อธิษฐานจิตตอกย้ำซ้ำ ๆ คล้าย ๆ กันว่า “ขอให้ได้เกิดเป็นครอบครัว เดียวกัน และขอให้ได้สร้างบารมีร่วมกันต่อไป ๓๙. ในเวลาต่อมาเมื่อการค้าเจริญ บุพกรรมที่ทุกคนในครอบครัวเคยประกอบ รุ่งเรืองขึ้น ทั้งตัวลูกและลูกน้องจึงมีภาระหน้าที่ กรรมดีและกรรมไม่ดีร่วมกัน ในภพชาติที่ ที่เพิ่มมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ทำให้แต่ละคน ตัวลูกเกิดเป็นลูกชาวสวนของท่านเศรษฐีมารวม ต้องวุ่นอยู่กับเรื่องงานและภาระหน้าที่ที่ต้อง กันส่งผล เรื่องมีอยู่ว่า ในชาติดังกล่าว หลังจาก ที่ได้ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเรื่องการเพาะปลูก พืชผลชนิดต่าง ๆ ตามค่าแนะน่าของชาวบ้าน ในละแวกนั้นแล้ว ตัวลูกและลูกน้องที่เหลือ ซึ่ง ก็คือสมาชิกในครอบครัวของลูกในชาติปัจจุบัน จึงช่วยกันทำไร่ทำสวนอย่างขยันขันแข็ง ทำให้ ได้ผลผลิตทางการเกษตรที่ดีและขายดิบขายดี จนมีก่าไรเป็นที่น่าพอใจของทุกคน ๓๓. ในตอนนั้นชีวิตของทุกคนก็เริ่ม ดีขึ้น อีกทั้งทุกคนยังรักใคร่กลมเกลียวกัน เหมือนกับเป็นครอบครัวเดียวกันอีกด้วย เวลา จะทำกิจการงานใด ๆ ทุกคนก็พร้อมใจกันทำ เวลาไปวัด ทุกคนก็ไปพร้อม ๆ กัน หรือเวลา ที่ทางวัดมีกิจกรรมงานบุญอะไร ตัวลูกก็จะเป็น ผู้นำทีมในการสั่งสมบุญ ซึ่งสมาชิกในกลุ่ม รับผิดชอบ จนทำให้ทุก ๆ คนเริ่ม “หลงทาง ลืมภาระหน้าที่ที่แท้จริงของชีวิต นั่นก็คือการ สร้างบารมี ยกตัวอย่างเช่น พอมีใครสักคนว่างเว้น จากภารกิจการงาน คนที่ว่างก็จะมาชักชวน สมาชิกที่เหลือให้ไปวัดท่าบุญด้วยกัน แต่ด้วย ความที่บางคนยังเคลียร์งานไม่เสร็จ จึงไม่ค่อย มีอารมณ์ไปวัด และมักบอกปัดด้วยเหตุผลที่ สวยหรูดูดีว่า "ขอโทษจริง ๆ วันนี้งานเข้า เรา คงไปวัดด้วยไม่ได้” ทําให้ในช่วงนั้นทั้งตัวลูก และลูกน้องของลูกจึงไม่ได้ไปทำบุญที่วัดพร้อม หน้ากันเหมือนเมื่อก่อน PO. ยิ่งช่วงไหนที่ตัวลูกและลูกน้อง มีงานล้นมือ แต่ละคนก็จะนึกถึงแต่งานจนลืม ที่จะไปวัด เมื่อเป็นเช่นนี้บ่อยเข้าก็กลายเป็น ความเคยชิน ทำให้แต่ละคนเริ่มห่างจากการ ของลูกก็ช่วยกันทำกิจกรรมงานบุญเหล่านั้น ทำบุญ และไม่ได้ไปวัดทำบุญร่วมกันเหมือน ให้สําเร็จลุล่วงด้วยความเบิกบาน ๓๔. ด้วยผลแห่งบุญที่ตัวลูกและลูกน้อง ที่ผ่านมา จากจุดนี้แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ www.kalyanamitra.org ธันวาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๓