วันประกาศศึกทำวิชชา : หน้า 29/76

วันประกาศศึก จากหลักฐานในพระธรรมเทศนา พอจะคำนวณช่วงเวลาที่หลวงปู่เริ่ม ทำวิชชา ได้ดังนี้ วันทีเดียว ในเทศนาเรื่อง ขันธปริตร ท่านบอกว่า กลางเดือน ๔ ครบ ๒๓ ปีเต็มเดือนเต็ม วันเข้าพรรษา คือ วันแรม ๑ ค่ำ เดือน ๘ เป็นวันต่อจากวันอาสาฬหบูชา ซงคอ วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๘ การนับเดือนนั้นจะเริ่มจากขึ้น ๑ ค่ำ ไปจนถึงแรม ๑๔, ๑๕ ค่ำ จึงหมดเดือน กลางเดือน ๘ ที่หลวงปู่พูดถึงจึงเป็นวันเข้าพรรษา ถ้าคิดว่ากลางเดือน ๔ คือวันเข้าพรรษา วันนั้นก็จะเป็นวันเริ่มทำวิชชาของ หลวงปู่วัดปากนํ้า ๓ ในเทศนาเรื่องมหาสติปัฏฐานสูตร ท่านบอกว่า ๒๓ ปี ออกพรรษานี้ก็ ๓ เดือน เต็มละ ซึ่งก็คือวันเข้าพรรษา เป็นวันที่หลวงปู่เริ่มทำวิชชา เพราะเข้าพรรษาเริ่มแรม ๑ ค่ำ เดือน ๔ และออกพรรษาเมื่อแรม ๑ ค่ำ เดือน ๑๑ รวมระยะเวลา ๓ เดือนเต็ม จึงพอจะคำนวณได้ว่า วันเข้าพรรษาของปี พ.ศ. ๒๔๗๔ ซึ่งตรงกับเดือน กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๗๔ เป็นวันที่หลวงปู่วัดปากน้ำ ประกาศศึกเริ่มทำวิชชา วันที่เริ่มทําวิชชาเป็นวันสำคัญยิ่ง เป็นวันที่หลวงปู่วัดปากน้ำเริ่มรวมทีมสู้ อย่างจริงจัง ซึ่งจะแบ่งผู้ทำวิชชา เป็น ๒ ผลัด ๆ ละ 5 ชั่วโมง นั่งสมาธิติดต่อกัน 5 ชั่วโมง พัก 5 ชั่วโมง แล้วมานั่งอีก 5 ชั่วโมง พัก 5 ชั่วโมง อย่างนี้ เหมือนการ ทํางานเป็นกะของโรงงานท่านจึงเรียกว่าโรงงานทำวิชชา ปฏิบัติงานทางจิตนี้ ๒๔ ๖ ชั่วโมง ไม่ได้หยุดกันเลย ดังนั้น ในเมื่อการทําวิชชาเป็นสิ่งที่บังเกิดขึ้นได้ยากเช่นนี้ ผู้ที่สนับสนุน และสร้างเหตุให้สิ่งที่ยากและสิ่งที่สำคัญสูงสุดบังเกิดขึ้นได้ง่ายนั้นก็จะได้รับอานิสงส์ คือ เราจะได้สิ่งต่างๆ ที่เราปรารถนาได้อย่างง่ายๆ คุณยายอาจารย์ท่านเคยกล่าว ถึงสมัยที่ท่านสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ไว้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมว่า แม้ตะปูตัว เดียวหรือไม้สักแผ่น ก็ได้บุญเทียบได้กับฝนตกมาทั่วจักรวาล ดังนั้นการให้การ สนับสนุนการบังเกิดขึ้นของการทำวิชชา ก็ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะได้ผลบุญที่เกิดขึ้น กับตัวของเราเองขนาดไหน เพราะนอกจากจะเป็นการสร้างเหตุให้ตัวเราหลุดพ้น จากกองทุกข์แล้ว ยังมีเจตนาบริสุทธิ์ที่กว้างใหญ่ ปรารถนาให้สรรพสัตว์และมวล มนุษย์ทั้งหมดหลุดพ้นจากกองทุกข์นั้นด้วย ซึ่งก็คือวัตถุประสงค์หลักที่สำคัญที่สุด ที่เรายอมเหนื่อยมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ในหนทางการสร้างบารมีไปถึงที่สุดแห่งธรรม