การพัฒนาโรงเรียนด้วยการนั่งสมาธิ : หน้า 64/76

ท่านต่างก็คงเหนื่อยล้ากับชีวิต และหน้าที่การ งานมามากแล้ว ก็ลองวิเคราะห์กันดูว่า สิ่งนั้น ใช่ความสำเร็จที่แท้จริงแล้วหรือยัง? สำหรับ ผมเองคิดว่าไม่ใช่ แต่ตอนนี้ผมพบคำตอบแล้ว... ก็ขอเชิญทุกท่านได้มาค้นหาค่าตอบด้วยการ นั่งสมาธิเหมือนผมนะครับ.... “ความเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์” เติมผมเป็นผู้ช่วยผู้อ้านวยการโรงเรียน ชุนชนวัดบางไผ่ ต่อมาสามารถสอบเป็นผู้ อำนวยการโรงเรียนได้ แล้วมารับตำแหน่ง ผู้อ้านวยการที่โรงเรียนวัดคุณหญิงส้มจีน ซึ่ง ในตอนนั้นอาจกล่าวได้ว่า เป็นโรงเรียนที่อยู่ ในสภาพที่สกปรก และแย่ที่สุดในจังหวัด ปทุมธานีก็ว่าได้ ผมมาถึงครั้งแรกตกใจว่า นี่คือโรงเรียน จริงๆ หรือ เพราะชุมชนแถวนั้นเป็นชุมชน ของผู้ที่หาเช้ากินค้า จึงคิดว่าเราจะพัฒนา อย่างไรดี ต่อมาเมื่อปีที่แล้ว ทางสำนักงาน การประถมศึกษาอำเภอคลองหลวงส่งผม เข้าไปอบรมที่วัดพระธรรมกาย ได้มีโอกาส ฟังธรรมจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว แล้วก็ได้มีโอกาสฝึกสมาธิกับพระอาจารย์ พอกลับไปที่โรงเรียนก็ฝึกนั่งสมาธิ แล้ว ก็เริ่มชวนครูและนักเรียนนั่งสมาธิ ตักบาตรที่โรงเรียน เกิดสิ่งอัศจรรย์ขึ้นครับ อาจารย์วีระศักดิ์ รักษ์โพริวงศ์ ผู้อำนวยการโรงเรียน วัดคุณหญิงส้มจีน จ. ปทุมธานี ก่อสร้างอาคาร จากองค์การบริหารส่วน จังหวัดถึง ๓ ล้านกว่าบาท ซึ่งทำให้ผม แปลกใจมาก เพราะผมเพิ่งย้ายมาอยู่แค่ปีเดียว แล้วก็มีเงื่อนไขมากมาย กว่าที่จะได้รับอนุมัติ งบประมาณแต่ละครั้ง แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ช่วงเดือนเมษายน ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมที่ พนาวัฒน์ จากการชักชวนของน้องคมสันต์ น่าอัศจรรย์ก็คือช่วงนั้น ผมก็คิดอยู่ว่าจะไปดี หรือไม่ไปดี เพราะตอนนั้นกําลังยุ่งกังวลเกี่ยว กับเรื่องขออัตราครูเพิ่มเติม เพราะทุกโรงเรียน จัด ต่างก็ประสบปัญหาการขาดแคลนบุคลากร แต่ผมก็ตัดใจ..ไปนั่งสมาธิเอาบุญก่อน กลับมา แล้วค่อยว่ากัน ตอนอยู่ข้างบนผมตัดกังวล ไม่น่าเชื่อเลยว่า ยุคนี้เป็นยุคที่รัฐบาลประหยัด งบประมาณมาก อยู่ดีๆ เรากลับได้งบประมาณ ทุกอย่าง นั่งสมาธิทำใจใสๆ มีความสุขมาก och um blo