การศึกษาและการปฏิบัติธรรม : หน้า 51/76

ความเพียรกันไปอย่างนั้น จนต้องใช้คำว่าแบก บทเรียนก็ตามหรือที่ผูกก็ตามก็แบกกันไป แล้ว หนึ่งก็ทำเรื่อยมา วันนี้เป็นอย่างไรก็เป็นกัน ก็ไปเรียนไม่ซ้ำวัดกัน เนื่องจากว่าผู้เชี่ยวชาญ ถ้าไม่บรรลุธรรมจะไม่ลุกจากที่ ทางภาษาบาลีนั้นอยู่กันคนละวัด ท่านก็อาศัย ในยามเย็นวันนั้น ท่านได้ตั้งสัตยาธิษฐาน กันจนไหล่ลู่ เหมือนพ่อค้าแม่ค้าที่หาบของเพื่อ วัดโบสถ์บางคูเวียง แล้วก็หันหน้าไปทาง ซึ่งท่านได้กล่าวไว้ในบันทึกว่า นั่งอยู่ในโบสถ์ แสวงหาทรัพย์ภายนอก แต่ท่านแสวงหา พระประธาน พื้นโบสถ์ก็ไม่สม่ำเสมอ มีล่องที่ ทรัพย์ภายใน ก็แบกคัมภีร์กันไป ศึกษาตาม มดไต่ขึ้นมา ท่านเกรงว่ามดจะมารบกวนทำให้ เพราะท่านต้องการความรู้ อยากรู้ว่าพระ จะขีดไว้รอบตัวท่าน เพื่อกันมดไม่ให้มาไต่ตาม 6 สํานักต่างๆ แต่ก็ไม่ได้สอบเป็นมหาเปรียญ เสียสมาธิ จึงเอานิ้วจุ่มน้ำมันก๊าดในขวดหวัง สัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสอะไรไว้ในภาษาบาลีซึ่ง ตัวหรือกัดท่าน ขีดไปได้ครึ่งหนึ่งก็เกิดความ เก็บคําสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเอาไว้บ้าง ละอายว่า เราได้ตั้งสัตยาธิษฐานเอาไว้ว่าสละ ในยุคนั้นเขาสนใจเรื่องโหราศาสตร์ ซึ่ง ชีวิตเป็นพุทธบูชา ถ้าไม่บรรลุทางมรรคผล พระเถรานุเถระวัดวาอารามต่างๆ ท่านได้ นิพพานแล้วละก็จะขอยอมตาย เนื้อเลือดจะ ศึกษาเล่าเรียนเพราะว่าญาติโยมขอร้องให้ดู แห้งเหือดหายไปเหลือแต่กระดูกหนังก็ชั่ง ไม่ โชคชะตาราศีตามความคิดของชาวโลก ท่านก็ ได้ตายเถอะ แต่เรายังมากลัวมดที่ไต่ขึ้นมา เรียน เมื่อรู้แล้วเห็นว่ามันไม่ใช่ทางหลุดพ้นก็เลิก ตามร่องแตกของพื้นโบสถ์นั้นไม่สมควร หรือแม้แต่วิทยาศาสตร์ทางใจ เวทมนต์กล คาถาอะไรต่างๆ ที่เขานิยมเรียนกันในยุคนั้น ท่านก็ไปเล่าเรียนจนหมดความรู้ของครูบา อาจารย์ทําตามนั้นได้ จนในที่สุดท่านก็กลับมา พิจารณาด้วยปัญญาบารมีของท่าน พบว่าสิ่งที่ เรียนนั้นไม่ใช่ทางมรรคผล แต่เขาเรียนกันมา อย่างนั้น ทํากันไปอย่างนั้น ก็ทำตามกันไป แต่ ในใจลึกๆ มีสิ่งที่กระตุ้นเตือนจิตสํานึกว่า จะ ต้องแสวงหาทางมรรคผลนิพพานให้ได้ ท่านจึงไม่สนใจเรื่องมด แล้วก็ลงมือ ทำความเพียรไป ตั้งแต่ยามพลบค่ำรอยต่อ ระหว่างกลางวันกับกลางคืน ท่านก็เป็นเช่น เดียวกันกับพวกเราทั้งหลาย ที่มีความปวด ความเมื่อยเหมือนกัน แต่ว่าท่านไม่ได้เอาใจใส่ หยุดนิ่งเรื่อยไป ทางมรรคผลนิพพานอยู่ตรง ไหนก็ไม่รู้ หยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้น มีบันทึกที ท่านเขียนกล่าวไว้ว่า ครึ่งคืนผ่านไปกระทั่ง ค่อนคืน นั่งไปใจท่านหยุดถูกส่วนเข้าถึงปฐม กลางพรรษาที่ ๑๑ ณ โบสถ์วัดโบสถ์ มรรค และก็เห็นไปตามลำดับถึงกายที่ ๕ บางคูเวียง จ.นนทบุรี ในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ กลาง ตั้งแต่กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ พรหม เดือน ๑๐ ท่านมีความคิดที่ว่า เราบวชมา ๑๐ อรูปพรหม และก็กายธรรม หยุดอยู่ที่ตรงกาย พรรษาแล้วยังไม่ได้บรรลุทางมรรคผลนิพพาน ที่ ๕ ซึ่งในตอนนั้นยังไม่มี ๑๔ กาย แล้วท่าน บวชมาเพื่อต้องการทำพระนิพพานให้แจ้ง นี่ รำพึงว่า โอ! มันยากอย่างนี้นี่เอง ความเห็น พรรษาที่ ๑๑ ผ่านไปครึ่งพรรษาแล้ว การ ความจำ ความคิด ความรู้ ๔ อย่างต้องหยุด ปฏิบัติธรรมเจริญภาวนาเราก็ทำทุกวัน ไม่เคย รวมเป็นจุดเดียวกัน พอหยุดถูกส่วนมันก็จะดับ ขาดเลยนับตั้งแต่บวชมาวันหนึ่งรุ่งขึ้นอีกวัน คือ ตกศูนย์วูบลงไป แล้วจึงจะเกิดมาเป็นดวง outs un kalyanamítra.org heun &