การต่อสู้กับกิเลสอาสวะ : หน้า 53/76

เหมือนจิ้งหรีดให้กัดกัน โดยเอากิเลสอาสวะ ทางหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ จากภพทั้ง ๓ มาบังคับ มาบดบังไม่ให้รู้เป้าหมายชีวิตของตัว จากกฎแห่งกรรมเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง เอง ไม่ให้รู้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นพี่ เท่านั้น เป็นน้องกัน ไม่ให้รู้เรื่องราวว่าจะต้องมุ่งไปสู่ วิชชาธรรมกายเหมือนใบไม้ในป่าใหญ่ ที่สุดแห่งธรรมด้วยกัน ให้รบกันไปเองอย่างนั้น ซึ่งนักปราชญ์และนักวิชาการในทางพุทธ ท่านและทีมงานซึ่งมีทั้งพระภิกษุ สามเณร ศาสนาในระดับโลกนั้น ไม่ได้ให้โอกาสกับตัว อุบาสก อุบาสิกา ก็พยายามแก้ไขเหตุในเหตุ เองในการศึกษาธรรมปฏิบัติให้ลึกซึ้งขึ้นไป ก็ กันเรื่อยไป คุณยายท่านก็เป็นหนึ่งในนั้น ท่าน ยากต่อการจะที่เข้าใจสิ่งนี้ได้ เพราะฉะนั้นคำ เป็นหัวหน้าเวรขาดรู้ ซึ่งจะต้องเป็นผู้รับผิด ว่าวิชชาธรรมกาย จึงรู้กันอยู่ในขอบเขตจํากัด ชอบเกี่ยวกับเรื่องเหตุผลที่จะตอบคำถาม สำหรับผู้ที่ได้ศึกษาวิชชาธรรมกายในโรงงาน พระเดชพระคุณหลวงปู่ตามหลักวิชชาทั้ง ท่าวิชชาเท่านั้น หยาบและละเอียด หยาบก็ถามเกี่ยวกับเรื่อง นอกนั้นก็รู้แต่เพียงว่าธรรมกาย คือ สงครามโลก ละเอียดก็ถามเรื่องสงครามภายใน พระรัตนตรัยภายใน เป็นที่พึ่งที่ระลึก ไปนรกก็ได้ ก็แก้ไขกันไปอย่างนี้ ไปสวรรค์ก็ได้ ในที่สุดไปนิพพานก็ได้ ไปนรก สวรรค์ไปจับมือถือแขนสัตว์นรกหรือชาว การศึกษาวิชชาธรรมกายนั้น เป็นเรื่อง ที่ละเอียดลึกซึ้ง จิตต้องบริสุทธิ์และไม่มีอะไร สวรรค์ได้ พูดจาโต้ตอบกันได้ ญาติ บิดามารดา เหนี่ยวรั้ง ไม่เกาะเกี่ยวกับเรื่องคน สัตว์ สิ่งของ ปู่ย่าตายายไปตกนรกพระธรรมกายไปช่วยได้ จึงจะไปรู้เรื่องราวสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะเรื่องราว ด้วยอานุภาพของพระธรรมกายที่ไม่มีประมาณ เหล่านี้มันเหลือวิสัย และยากต่อการเข้าใจ นี่คือสิ่งที่ทุกคนที่อยู่นอกโรงงานทำวิชชา ด้วยวิธีการให้เหตุผลแบบธรรมดา จะไปหา เข้าใจได้เพียงแค่นี้เท่านี้ จะรู้ซึ้งไปกว่านี้ ก็รู้ หลักฐานอ้างอิง หรือจะใช้ความนึกคิดค้นเดา กันอยู่ในขอบเขตจำกัดจริงๆ แต่ว่าวิชชา ไม่ได้ แล้วก็เป็นสิ่งที่นอกเหนือจากนักการ ธรรมกายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดทีเดียว ที่จะ ศึกษาพระพุทธศาสนาหรือปราชญ์ทางพุทธ เอาชนะกิเลสอาสวะได้ ที่จะทำให้สันติสุขและ ศาสนาได้ศึกษาค้นคว้ามา เหมือนใบไม้ในป่า สันติภาพของโลกที่แท้จริงบังเกิดขึ้น นอก ประดู่ลาย ซึ่งสมัยหนึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เหนือจากวิชชาธรรมกายแล้วไม่ว่าจะด้วยวิธี ท่านกอบใบไม้มาก่ามือหนึ่ง ถามพระภิกษุว่า การใดๆ ทั้งสิ้น ไม่อาจที่จะให้สันติสุขสันติภาพ ใบไม้ในกำมือกับใบไม้ในป่าประดู่ ส่วนไหนมี เกิดขึ้นได้เลย มากกว่ากัน ภิกษุก็ตอบว่า ใบไม้ในป่าประดู่มี มากกว่าใบไม้ในกำมือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในวันนี้ การที่ลูกๆ ทุกคนได้ตระหนักถึง ความสำคัญของวิชชาธรรมกาย ได้ทิ้งภารกิจ ก็ได้ตรัสต่อไปว่า สัพพัญญุตญาณของเรานั้น เครื่องกังวลทั้งหลาย เพื่อมาแสวงหาบุญใหญ่ รู้แจ้งเห็นแจ้งแทงตลอดในสรรพสัตว์และ เพื่อจะมาประกอบพิธีบูชาครูวิชชาธรรมกายกัน สรรพสิ่งทั้งปวงโดยไม่มีขอบเขตจำกัด แต่สิ่งที่ ก็จะเป็นสิริมงคล เป็นทางมาแห่งบุญแก่ลูก เรานำมาสอน เธอนั้นเพียงนิดเดียว เพื่อเป็น ทุกๆ คนนะลูกนะ J ๕๑ อยู่ใน kalyanamitra.org