คุณธรรมของคุณยาย : หน้า 14/88

พระมุนีผู้ประเสริฐกล่าวสรรเสริญ บุคคลผู้มีความเพียร ไม่เกียจคร้านทั้ง กลางวันและกลางคืน บุคคลนั้นคือผู้มีราตรี หนึ่งเจริญ คุณยายมีคุณสมบัติที่เด่นที่สุด แม้แต่ คนในยุคปัจจุบันยังตามไม่ทัน นั่นคือคุณยาย อยู่กับปัจจุบันเสมอ เทียบกับพวกเรา เราไม่ได้ มีชีวิตอยู่กับปัจจุบันเท่าที่ควร มักจะกังวลใน เรื่องอดีต มีความทุกข์เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ยังอยู่ในความทรงจํา อนาคตแท้ๆ ยังมาไม่ถึง ก็วิตกกังวลจนไม่ต้องทำอะไร อย่างเช่น เวลา เราอยู่บนรถนี รถติดบนถนน เราก็ทุกข์อยู่บน รถ ได้แต่บ่นในใจว่าเมื่อไรจะหลุดไปจากตรงนี้ เสียที แสดงว่าปัจจุบันของเราได้สูญหายไป ถูกทำลายไป หรือเวลาเรารับประทานอาหาร เราก็จะรีบๆ รับประทานให้มันหมดๆ ไป เพื่อที่ ว่าจะได้ไปทำอย่างอื่น หรือเวลาทำกิจส่วนตัว ต่างๆ ก็จะรีบๆ ทําให้เสร็จๆ ไป เรากำลัง สูญเสียความสุขในปัจจุบันนั้นไปนั่นเอง คุณธรรมของคุณยาย ที่เกี่ยวกับ ปัจจุบันธรรมหลักๆ ที่เห็นอยู่ ซึ่งหลวงพี่จะนำ มาเล่ามีอยู่ประมาณ ๓ เรื่องด้วยกัน เรื่องที่ ๑ คุณยายบอกว่า “ยายอยู่กับ ปัจจุบัน” อดีตที่ผ่านมาไม่เคยเก็บมาคิด คิด แต่จะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพื่ออนาคตจะได้ แต่ของดีๆ น่าทึ่งว่า ตั้งแต่คุณยายเป็นชาวนา คุณยายไม่เคยเสียใจเลยว่าไปเกิดในตระกูล ชาวนา พอยายออกจากบ้านก็ลืมอดีต ถึงแม้ แม่จะร้องไห้คุณยายก็ไม่ร้องไห้ตาม เมื่อมา เป็นคนรับใช้เขา ก็ทําตรงนั้นให้ดีที่สุด พอเข้า วัดปากน้ำได้ทำวิชชา ก็ลืมทุกเรื่อง เมื่อ หลวงปู่วัดปากน้ำท่านสิ้น ก็อยู่บ้านธรรม ประสิทธิ์ ก็ลืมความทุกข์ในอดีต ทำบ้านธรรม ประสิทธิ์ให้ดีที่สุด พอย้ายมาศูนย์พุทธจักรฯ (วัดพระธรรมกาย) คุณยายบอกว่า ยายไม่เคย นึกถึงบ้านธรรมประสิทธิ์เลย แม้แต่ป้ายบ้าน ธรรมประสิทธิ์ที่ทําด้วยไม้ เห็นในรูปถ่าย ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าป้ายนั้นอยู่ไหน คุณยายไม่ได้ เอามาด้วย อยู่ตรงไหน ทำตรงนั้นให้ดีที่สุด นี่คือปรัชญาการใช้ชีวิตของคุณยาย ผู้ที่ไม่รู้ หนังสือเลย เรื่องที่ ๒ ชื่อเรื่องว่า “รบไปอย่างนั้น แหละ” คุณยายมักจะรบกับความสกปรก ความสกปรกอยู่ที่ไหน คุณยายจะเข้าไปรบ ไปจัดการไปบอกคนโน้นคนนี้ ไปสอน ไปทำให้ เรียบร้อย ท่านใช้คำว่ารบกับหยาบ แล้วคุณยาย ก็มาเฉลยในตอนท้ายว่า รบไปอย่างนั้นแหละ พอเข้ากุฏินั่งเข้าที่ ยายก็ทิ้งทุกเรื่อง เหลือแต่ ธรรมะอย่างเดียว เรื่องนี้คุณยายแบ่งเวลาเป็น พอคุณยายอยู่กับปัจจุบัน นาทีนั้นคุณยาย อยู่ตรงไหน ท่าตรงนั้นให้ดีที่สุด นี่คือปรัชญาการใช้ชีวิตของคุณยาย ผู้ที่ไม่รู้หนังสือเลย อยู่ใน ๑๒ kalyanamitra.org