อานุภาพแห่งบุญ : หน้า 70/88

คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง อ า นุ ภ า พ แ ห่ ง บุญ แต่ทว่าจากวันนั้นจนถึงวันนี้ ๑๐ กว่าปี เธอยังคงมีชีวิตอยู่ ทำไมวันนี้ไม่มีรถบัสโดยสารมาสักคัน นานกว่า ๓ ชั่วโมงแล้ว ที่เธอยืนรอรถบัสพลางร้องไห้อย่างไม่สนใจ และอายใคร และไม่รู้ว่าจะหยุดน้ำตาลงได้อย่างไร ใน ที่สุดเธอจึงหันไปถามพ่อหนุ่มวิน มอเตอร์ไซด์รับจ้าง “เป็นหยัง วันนี้รถบ่มาจั๊กทีละพ่อนาย” “อ้อ... เขาเหมารถไปหลายคันเหลือวิ่งอยู่เพียง ๓-๔ คันเท่านั้นล่ะ นานๆ จะมาจั๊กคันล่ะป้า” น้ำตาของเธอไหลพรากออกมาเป็นระลอกๆ เหมือนคลื่นทะเลที่โหมกระหน่ำฝั่ง เมื่อหวนนึกถึงคำพูด ที่ยังก้องอยู่ในหูเจ็บช้ำอยู่ในใจ “เป็นผู้นำบุญประสาอะไร งานแค่นี้ไม่มีปัญญาจัดการให้ดี” คําพูดเพียงเท่านี้สําหรับคนอื่นฟังดูอาจธรรมดา แต่สําหรับเธอนั้น มันเสียดแทงเข้าไปในหัวใจ ใจที่เคยอาจหาญยิ่งใหญ่พลันหายไปในพริบตา ความใจน้อยและน้อยใจในความอาภัพของตนโถมเข้า มาเต็มพื้นที่ของใจ มือที่สั่นระริกของเธอกำสายสร้อยที่ห้อยล็อกเก็ตรูปคุณยาย พลางคร่ำครวญอยู่ในใจ “คุณยายเจ้าขา ต่อนี้ไป สมพรจะเลิกทำหน้าที่นะเจ้าคะ เพราะลูกทำหน้าที่ผู้นำบุญตามลูกหลานยาย มาเอาบุญกับยายได้สําเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ต่อไปลูกจะขอหยุดหมดทุกสิ่งทุกอย่างเลย ลูกจะขอทำ คนเดียว ลูกจะไปวัดคนเดียวนะเจ้าคะ” เธอพร่ำรำพันเพราะความน้อยใจสุดขีด แล้วรถบัสที่เธอรอ คอยก็มาถึงพอดี ผู้โดยสารบนรถแน่นมาก แต่อย่างไรเธอก็ต้องไป เธอเกาะราวเดินเบียดขยับเข้าไปจนเกือบถึงด้านหน้าคนขับ ..แปลกใจรถแน่นมากขนาดนี้ ด้าน หลังคนขับถัดไปอีกสามเบาะยังมีที่นั่งว่างอยู่สองที่ ทำไมถึงไม่มีใครไปนั่ง ทุกคนบนรถต่างหันหน้าบอกเธอเป็นเสียงเดียว “นางนั่งสิ...นางนั่ง....มานั่งเร็ว” เมื่อได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว เธอจึงหลับตาพาใจไปหยุด ณ ศูนย์กลางกายภายในทันที ใจเริ่มกลับ ไปยังแหล่งที่ตั้งแห่งความบริสุทธิ์อีกครั้ง ความสงบนิ่งทยอยเข้ามาแทนที่ ความคิดสับสนค่อย ๆ ลดลง จนกระทั่งสงบนิ่งเป็นสมาธิ ท่ามกลางความนิ่ง เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นเป็นน้ำเสียงที่ฟังแล้วเกิดความ อบอุ่นคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาด เธอเล่าถึงเหตุการณ์ตอนนี้ด้วยความประทับใจ “ในความรู้สึกนั้น สมพรเห็นคุณยายท่านนั่งอยู่ข้างๆ ท่านบอกว่า “ที่ลูกพูด..ลูกพร่ำพรรณนากับยาย ยายรับรู้ทุกอย่าง ยายตามลูกทุกฝีก้าว ทำไมลูกจะต้องมาทำใจตกบุญตกด้วย ลูกอย่าทำใจตก ลูก รู้ไหมว่า ลูกทุก คนที่ทำหน้าที่ยายคุ้มครองดูแลหมด ไม่ต้องกลัวนะ การทำหน้าที่มันเป็นอย่างนี้แหละ มีทั้งคน เข้าใจและไม่เข้าใจ เราจะต้องทำใจอย่าให้ใจตก ถ้าหากคิดนิดเดียว บุญก็ตกหล่น ลูกก็ได้บุญไม่ เต็มที่ ถ้าหากว่าลูกทำใจผ่านตรงนี้ไปได้นะ ทุกอย่างจะไปได้ดี” สมพรตื้นตันใจมากที่คุณยายท่านเมตตา cher) ๖๘ kalyanamitra.org