ความดำริการตั้งโรงทานของหลวงปู่วัดปากน้ำ : หน้า 43/88

วัดพระเชตุพนฯ ซึ่งท่านได้รับความลำาบากใน เรื่องอาหารขบฉันอย่างมาก จึงได้ตั้งมโน- ปณิธานเอาไว้ว่า หากมีโอกาสจะตั้งโรงทาน ไว้เลี้ยงพระภิกษุสามเณร ไม่ให้ลำบากและ กังวลในเรื่องภัตตาหาร จะได้มีเวลาและ กำลังในการศึกษาพระปริยัติธรรมและ ปฏิบัติธรรมได้เต็มที่ แล้วยังเป็นการอ้านวย ความสะดวกให้กับท่านสาธุชนที่ต้องการจะ ทำบุญถวายภัตตาหารด้วย ซึ่งเพียงแต่แสดง ความจำนงจะเป็นเจ้าภาพ และนำปัจจัยมา มอบให้กับไวยาวัจกรของวัดปากน้ำฯ ทางวัด จะจัดเตรียมภัตตาหาร โดยมีแม่ครัวหุงหาให้ เสร็จ มื้อเช้าและมื้อเพล แล้วให้เจ้าภาพ เชิญชวนครอบครัวและญาติมิตร มาช่วยกัน ประเคนอาหารเท่านั้น หลวงปู่ท่านหาทุนทรัพย์ จากที่ไหนมาดำเนินการ สมัยแรกเริ่มที่ก่อตั้งโรงทาน พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านใช้ทุนทรัพย์ ส่วนตัวมาเป็นค่าใช้จ่ายดำเนินการ โดยมี ลูกศิษย์ลูกหาและญาติพี่น้องของท่านนำ ข้าวสาร ของแห้งมาถวายที่วัดเป็นประจำ วัน ใดหากไม่มีใครมาเป็นเจ้าภาพ หลวงปู่ท่านก็ จะใช้ทุนทรัพย์ส่วนตัวของท่านเอง ถึงแม้ที่ วัดปากนํ้า ภาษีเจริญ จะมีการเลี้ยงภัตตาหาร เพิ่มจํานวนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมีพระภิกษุ สามเณรประจําถึง 500 กว่ารูป หลวงปู่ก็ ไม่เคยวิตกกังวลเลยว่าท่านจะเลี้ยงไม่ไหว ซึ่งท่านเคยพูดเสมอๆ ว่า กินคนเดียวไม่พอ กิน กินมากคนก็ไม่หมด จากตรงจุดนี้นี่เอง ทําให้ลูกศิษย์ลูกหาเห็นถึงอัธยาศัยการบำเพ็ญ ทานบารมีอย่างเอาจริงเอาจังของหลวงปู่ฯ โดยที่ท่านเคยพูดไว้ในการแสดงพระธรรม เทศนา ในเรื่อง ของที่ได้โดยยาก เมื่อวันที่ ๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๙๗ ไว้ว่า “ทานนั่นแหละจะเป็นชนกกรรมนำไป เกิดในสกุลที่มั่งมีมาก เพราะผลทานส่งให้ เมื่อให้ทานแล้วสมบูรณ์บริบูรณ์ ผู้ยากขัดสน ก็สมบูรณ์ อ้ายความสมบูรณ์ที่ให้แก่เขานะ กลับมาเป็นของตัว มากน้อยเท่าใดกลับมา เป็นของตัวทั้งหมด... ทานนี่แหละเป็นข้อ สำคัญนัก พระโพธิสัตว์จะได้เสด็จเป็น พระพุทธเจ้า ก็อาศัยทานนี้แหละ ไม่ทานละ ก็เป็นไม่สำเร็จทีเดียว เพราะฉะนั้นบัดนี้วัด ปากน้ำ ที่มีภิกษุสามเณรมารวมอยู่มาก ก็ เพราะอาศัยเจ้าอาวาสบริจาคทาน บริจาค มานาน ๓๗ ปี บริจาคมา บริจาคเรื่อยไม่ ได้ครั่นคร้ามนะ ถ้าว่าใครไม่มาบริจาค ก็บอก ผู้หนึ่งผู้ใดมาบริจาคด้วยละ ก็ทำไปถ้าว่าไม่ พอละก็ เท่าใดก็ให้ทีเดียว เป็นหนี้เป็นสินยอม ทีเดียว เขาจะบริจาคทานทำบารมีไปใน อนาคตกาลข้างหน้ากันอย่างนั้น...” ทำไมหลวงปู่ถึงสามารถเลี้ยงพระได้ตลอด ในสมัยก่อนนั้นแทบไม่มีวัดใดใน ประเทศไทยที่สามารถเลี้ยงภัตตาหารพระ ภิกษุสามเณรได้ทุกวันอย่างเป็นประจำ จำนวนกว่า 500 รูป โดยไม่ต้องบิณฑบาต เลย เหมือนวัดปากน้ำฯ ซึ่งทำให้หลายคนทึ่ง ในบุญบารมีของพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ที่ ท่านทำได้ จนกระทั่งพระธรรมทัศนาธร อดีต อธิบดีสงฆ์ แห่งวัดชนะสงคราม ที่ได้เห็น ความอัศจรรย์เช่นนี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ที่จะ เรียนถามหลวงปู่ว่า “เพราะเหตุอะไรหลวงพ่อ จึงสามารถเลี้ยงพระภิกษุสามเณร อุบาสก อยใหe) ๔๑