บทจ : หน้า 73/92

บทจ อ า น ภ า พ แ ห่ ง บุญ ปัจจุบัน ดีดไปแล้ว ด้วยสำเนียงชาวใต้แบบตรงไป เหลือเชื่อ..แต่จริง ตรงมาว่า “แต่ก่อนผมคิดนะครับว่า ทำไมชีวิตเราไม่ เหมือนคนอื่น เราไปทำกรรมอะไรไว้ ทำอะไรล้ม เหลวหมด มีแต่ความผิดหวังไม่ลงตัว เรียนจบ ทํางาน ทําอยู่ประมาณ ๒ ปี บริษัทยุบเลิกจ้าง ไปทำงานโรงแรม เข้างาน 5 โมงเย็น เลิกงาน ตอนเที่ยงวัน ไม่มีเวลาพักเลยโหดมาก ทำได้ 5 เดือน ก็เลยลาออก มาเปิดร้านขายกาแฟ สุดท้าย ไปไม่รอดขาดทุนเลยเลิกขาย ไปเป็นลูกจ้างร้าน ผัดไทย เถ้าแก่ก็ขายไม่ดีบางวันได้แค่ ๕๐ บาท หนักเข้าขายไม่ได้ติดกัน ๑๐ วัน เราสงสารเขา ค่าจ้างได้บ้างไม่ได้บ้าง ต่อมาเถ้าแก่เลิกขายย้าย ไปทํางานพัทลุง มีพื้นที่ว่างอยู่ ผมฮึดสู้ หัดผัด ไทยขายเอง” เพราะความรู้ที่ยังไม่สมบูรณ์ อวิชชายัง เอิบอาบห่อหุ้มใจของมนุษย์อยู่ ทำให้แต่ละชีวิต ดำเนินไปอย่างผิดพลาด ลองผิดลองถูก ๑๐๘ วิธี เพื่อความอยู่รอด ฉกได้ฉกฉวยได้ฉวย ทำซ้ำมากๆ ผังแห่งความยากจน ความทุกข์ ก็ยิ่งติดแน่นดิน ไม่หลุด.. อีกครั้งที่บุญเลิศตัดสินใจวิ่งหนีความจน ท้องฟ้าเมืองตรังคืนนี้ดูช่างเงียบเหงา ยิ่ง อีกคนยิ่งเงียบไม่รู้หายไปไหนหมด ร้านแผงลอย ริมถนน ชายหนุ่มนั่งคอตกหมดแรงรอลูกค้า เวลาห้าทุ่มเกือบสองยาม คืนนี้ก็เหมือนเช่นสอง คืนก่อนที่ผ่านมา ผัดไทยยังขายได้ไม่ถึง ๑๐ ห่อ ผมตัดสินใจน่าเงินค่าแรงทั้งหมดมาลงทุน ๒ เดือนแรกขายดีพออยู่ได้ แต่พอพ้นจากนั้นมา ลูกค้าเริ่มหดหาย ผมขายแทบไม่ได้เลย ขายไม่ได้ ติดๆ กันหลายวันเงินทุนก็ชักเข้าเนื้อ หนี้สินมี มากขึ้น คิดว่าคงต้องเลิกขาย ไม่รู้เป็นบุญจาก ปางไหนมาช่วย คืนนั้น มีลูกค้าสองสามีภรรยา ชื่อพี่นกกับพี่เป็ด (คุณวีรชัย-คุณกาญจนา บุญสุทธิ์) มาสั่งผัดไทย ถามว่าขายดีไหม ผมบอกไปตามตรง ว่าขายไม่ค่อยได้ พี่เขาเลยบอก “เธอต้องทําบุญเพิ่มเพราะตอนนี้บุญเธอมัน น้อย ต้องหัดรักษาศีล นั่งสมาธิบ้าง แล้วจะขาย ดีขึ้น” ตอนนั้นผมกำลังมืดแปดด้าน มีคนมาชี้ทาง ให้ ผมว่าน่าลอง เพราะหมอดู ไสยศาสตร์ ไหว้ เจ้าเข้าทรง ปลัดขิกของขลัง ผมเคยเชื่อและลอง ทำมาหมดแล้วสุดท้ายก็พึ่งไม่ได้ ถ้าจะลองดูอีก อยู่ใน (ye) ๗๑