ผลของการรักษาอุโบสถศีล : หน้า 46/86

ปวดท้อง แต่ก็ไม่หายปวด เมื่อเศรษฐีทราบเรื่องเข้า จึงเอาน้ำอ้อยมาให้ กินเพื่อระงับอาการปวดท้อง แต่หนุ่มหาฟื้นก็ปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้ศีลด่างพร้อย แม้ท่านเศรษฐีจะ คอยบอกเตือนว่า “อย่าทรมานตัวเองเลย วันพระ ไม่ได้มีหนเดียว เอาไว้รักษาวันพระหน้าก็ได้” แต่ เขาก็ไม่ยอมทำตาม ไม่ยอมตกบุญ ได้นอนนึกถึง อุโบสถศีลที่ตัวเองได้เต็มใจรักษาอย่างเอาชีวิตเป็น เดิมพัน ความปลื้มปีติได้ช่วยข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แต่สังขารไม่อาจทนทานเอาไว้ได้ พอรุ่งเช้าปรากฏว่า ได้ละจากโลกนี้ด้วยจิตที่ผ่องใส แล้วได้มาเกิดเป็น รุกขเทวดาผู้มีศักดิ์ใหญ่ที่ต้นไทรแห่งหนึ่ง อานิสงส์ของการรักษาอุโบสถศีล จะเห็นได้ว่า เพียงการรักษาอุโบสถครึ่งวันและ ทำด้วยความเต็มใจ ยังได้อานิสงส์ขนาดนี้ แล้วถ้า หากใครได้รักษาอยู่เนืองนิตย์ อานิสงส์นั้นพรรณนา อย่างไรก็ไม่หมด เป็นบุญใหญ่ที่จะนำพาให้ได้ สวรรค์สมบัติ เวียนวนอยู่แต่ในสุคติภูมิเท่านั้น เมื่อมาเกิดเป็นมนุษย์ จะถึงพร้อมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ในที่สุดจะได้นิพพานสมบัติ เข้าถึงความสุขอันเป็นอมตะ ผู้ที่รักษาอุโบสถศีล จะได้รับอานิสงส์มากมายเกินควรเกินคาด อย่าง น้อยๆ ก็สามารถแบ่งออกเป็น ๕ ข้อ คือ ๑. ย่อมได้รับโภคทรัพย์ใหญ่ เพราะความไม่ ประมาทเป็นเหตุ ไปไกล ๒. กิตติศัพท์อันงามของผู้มีศีล ย่อมฟุ้งขจร ๓. ผู้มีศีลเข้าไปสู่สมาคมใด ๆ ย่อมเข้าไป อย่างองอาจไม่เก้อเขิน ๔. ผู้มีศีลย่อมไม่หลงทำกาละ คือ ไม่หลง เผลอสติในเวลาตาย ๕. ผู้มีศีล ตายแล้วย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ เข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทพ วันนี้ “วันพระ” นอกจากนี้ ศีล ยังเป็นบาทเบื้องต้นแห่งสมาธิ ทำให้ใกล้ต่อมรรคผลนิพพาน ดังนั้นคนที่ตั้งใจ รักษาศีลได้บริสุทธิ์ก็จะมีผลต่อการนั่งสมาธิไปด้วย ดังนั้น พุทธศาสนิกชนที่ดีก็ควรที่จะตั้งใจรักษาศีล ให้บริสุทธิ์ ทั้งยังต้องเป็นกัลยาณมิตรชักชวนคนรอบ ช้างมาสั่งสมบุญใหญ่ ที่เกิดจากการรักษาอุโบสถศีล เพื่อฟื้นฟูวัฒนธรรมชาวพุทธให้แข็งแรงยิ่งขึ้นไป "บุคคลแม้จะงดงามด้วยเครื่องประดับอันมีค่า ก็ยังไม่งามเท่าผู้มีศีลเป็นอาภรณ์ ผู้มีศีลย่อมติเตียนตนเองไม่ได้ เมื่อพิจารณา ถึงศีลที่บริสุทธิ์ ย่อมเกิดปีติทุกเมื่อ ศีลจึงเป็นรากฐานแห่งความดีทุกอย่างและ กำจัดความชั่วทั้งปวง”