KALYANAM : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 49 / 1767

ติ ในช่วงนี้เอง การคัดกรองคนและการฝึกอบรมเริ่มหย่อน คุณภาพลง ไม่เข้มงวดเหมือนในยุคต้นพุทธกาล เป็นเหตุให้มี พระภิกษุบางรูปประพฤติไม่ดีงาม ก่อปัญหาขึ้นในหมู่สงฆ์ และ ทำให้ชาวโลกติเตียน พระสัมมาสัมพุทธเ

การคัดกรองและการฝึกอบรมพระสงฆ์ในยุคพุทธศาสนาเริ่มหย่อนคุณภาพ ทำให้พระบางรูปประพฤติไม่ดี ก่อปัญหาในหมู่สงฆ์ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงบัญญัติพระวินัยเพื่อกำกับการปฏิบัติของพระสงฆ์ให้มีความเป็นระเบียบ ทั้งน

เคี่ยวเข็ญอบรมจากพระอุปัชฌาย์หรือพระอาจารย์ตั้งแต่วันแรก ที่ได้รับอนุญาตจากที่ประชุมสงฆ์ให้เข้ามาบวชเป็นพระภิกษุใน พระพุทธศาสนา โดยเหตุที่ในช่วงปลายพุทธกาลการอบรมเคี่ยวเข็ญนิสัย ๔ และ อปัณณกธรรม ๓ ซึ

บทความนี้กล่าวถึงการอบรมพระภิกษุที่เริ่มตั้งแต่ได้รับอนุญาตเข้าบวชในพระพุทธศาสนา เนื่องจากเหตุการณ์ในช่วงปลายพุทธกาลทำให้การอบรมเคี่ยวเข็ญไม่เพียงพอ ส่งผลให้เกิดปัญหาต่างๆ ในหมู่พระภิกษุ เช่น การลักทร

พระวินัยที่พระพุทธองค์ทรงบัญญัติขึ้นเป็นศีลสำหรับพระ ภิกษุสงฆ์นั้น มีมากถึง ๒๒๗ ข้อ แบ่งเป็น ปาราชิก ๔, สังฆาทิเสส ๑๓, อนิยต ๒, นิสสัคคียปาจิตตีย์ ๓๐, ปาจิตตีย์ ๙๒, ปาฏิเทสนียะ ๔, เสขิยวัตร ๗๕, อธิกร

พระวินัยที่พระพุทธองค์บัญญัติสำหรับพระภิกษุสงฆ์มีทั้งหมด 227 ข้อ แบ่งออกเป็นหลายประเภท เช่น ปาราชิก, สังฆาทิเสส, และปาจิตตีย์ โดยจำนวนมากกว่า 171 ข้อถูกบัญญัติ ณ วัดพระเชตวัน ซึ่งมีส่วนสำคัญในการพัฒนา

แนวทางปฏิบัติด้านการปกครองสงฆ์ได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ ทำให้ พระภิกษุสงฆ์ทั้งในอดีต ปัจจุบัน ตลอดจนในอนาคต เป็นผู้มี วัตรปฏิบัติตรงกัน ยังผลให้พระพุทธศาสนาไม่อันตรธานหายไป ในทันที หลังจากพระองค์เสด็จดับขั

เนื้อหานี้กล่าวถึงความสำคัญของแนวทางการปกครองสงฆ์และการบัญญัติพระวินัยซึ่งมีผลต่อความยั่งยืนของพระพุทธศาสนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอดีตมีการตรวจสอบและแก้ไขปัญหาผ่านทางการบัญญัติพระวินัยเพื่อให้พระพุทธศา

บัญญัติพระวินัยไว้ เมื่อพระองค์เสด็จดับขันธปรินิพพานและ เหล่าพระอรหันต์สาวกนิพพานหมดสิ้นแล้ว พระพุทธศาสนาก็ อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้น การบัญญัติพระวินัยและการพร่ำสอนพระธรรม จึง เป็นรากฐานสำคั

การบัญญัติพระวินัยและการเรียนรู้พระธรรมมีความสำคัญในการรักษาพระพุทธศาสนาให้อยู่คู่กับโลกอย่างยาวนาน แม้พระพุทธองค์และเหล่าพระอรหันต์จะดับขันธปรินิพพานไปแล้ว ข้อบัญญัติและการสอนเหล่านี้จะแสดงวิธีการอบร

๔) ฝึกให้ประกอบความเพียรเครื่องตื่นอยู่เนืองๆ ฝึกให้ประกอบด้วยสติสัมปชัญญะ ๖) ฝึกให้อยู่ในเสนาสนะอันสงัด ๗) ฝึกให้บรรลุฌานที่ ๑-๔ เมื่อพระองค์ทรงสรุปหลักสูตรการฝึกอบรมพระภิกษุเสร็จ แล้ว ก็ทรงชี้ให้เห

บทความนี้สรุปหลักการฝึกอบรมพระภิกษุเพื่อการบรรลุฌานและการปราบกิเลส โดยชี้ให้เห็นว่าการสร้างคนในพระพุทธศาสนาเน้นการฝึกตนเองและการช่วยผู้อื่นในการพ้นทุกข์ โดยการฝึกตามหลักที่กำหนด เพื่อสร้างคนให้มีจิตใจ

วราช

พุทธภารกิจเร่งสร้างครู ๑. การสร้างครูในยุคต้นพุทธกาล ๑.๑ สถานการณ์ก่อนการเผยแผ่ในยุคต้นพุทธกาล ในยุคต้นพุทธกาล ก่อนที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะ ตรัสรู้ธรรมนั้น ความเชื่อของชาวอินเดียส่วนใหญ่ในยุคนั้นได้ร

บทความนี้กล่าวถึงสถานการณ์ก่อนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคต้นพุทธกาล โดยเน้นถึงความเชื่อของชาวอินเดียที่ได้รับอิทธิพลจากศาสนาฮินดูและคำสอนของครูทั้ง 5 ที่มีแนวคิดเกี่ยวกับโลกและชีวิตที่เป็นมิจฉาทิฐิ ซึ่

ปูรณกัสสปะ เจ้าลัทธิอริยทิฐิ เชื่อว่าการกระทําใดๆ ล้วนไม่เป็นบุญ-บาป ที่จะมีผลมาถึงตน เชื่อว่าสิ่งทั้งหลายไม่มี มักขลิโคสาล เจ้าลัทธิอเหตุกทิฐิ เชื่อว่าสิ่งทั้งหล เหตุปัจจัย เมื่อถึงเวลาทุกข์ย่อมดับไ

บทความนี้พูดถึงเจ้าลัทธิและความเชื่อต่างๆ ในสมัยพุทธกาล โดยแต่ละเจ้าลัทธิมีมุมมองต่อการกระทำและผลของการกระทำที่แตกต่างกัน เช่น เจ้าลัทธิอริยทิฐิที่เชื่อว่าการกระทำไม่มีบุญหรือบาป, อเหตุกทิฐิที่เชื่อว่

กลุ่มที่ ๑ ผู้ที่นับถือศาสนาอื่นอยู่ก่อนแล้ว กลุ่มที่ ๒ ผู้ที่กำลังจะเลือกนับถือศาสนา กลุ่มที่ ๓ ผู้ที่รอคอยการมาบังเกิดขึ้นของพระสัมมา สัมพุทธเจ้าในโลกนี้ เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ สิ่งที่ต้องระมัดร

การเผยแผ่พระพุทธศาสนาต้องระมัดระวังการกระทบกระทั่งระหว่างลัทธิศาสนา เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นและผลกระทบทางกฎหมาย การส่งพระอรหันต์ 60 รูปแรกออกประกาศศาสนาเป็นก้าวสำคัญในช่วงต้นของพุทธศาส

คนในโลกยุคนั้นแล้ว ก็นับว่ามีผู้ที่หลุดพ้นจากภัยในวัฏสงสาร ไปได้จำนวนน้อยเหลือเกิน แต่หลังจากที่พระองค์ทรงตรวจดูความเป็นไปได้ในการ จึงมีรับสั่ง ประกาศพระศาสนาด้วยญาณทัศนะแล้ว ก็ทรงพบว่า ผู้ที่มีกิเลส

ในยุคนั้นมีผู้ที่หลุดพ้นจากวัฏสงสารเพียงน้อย พระพุทธเจ้าตรัสให้ภิกษุสาวกทั้ง 60 ท่านออกไปประกาศพระศาสนา เพื่อประโยชน์และความสุขของชน หมู่มาก โดยมีคำสั่งให้แต่ละรูปเดินทางแยกกัน และแสดงธรรมอย่างบริสุทธ

ในตอนที่เริ่มต้นประกาศศาสนานั้น กิตติศัพท์แห่งความ เป็นพระอรหันต์ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่เป็นที่รู้จักเลื่อง ลือไปทั่วทุกแคว้น พระองค์ก็ทรงเริ่มต้นการประกาศธรรมด้วย การเสด็จไปตรัสเทศน์สอนทีละคน ท

ในตอนเริ่มต้นการประกาศศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์เริ่มต้นการเทศน์สอนแต่ละคนตามพื้นฐานจิตใจ ทำให้จำนวนพระอรหันต์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และพระองค์ได้ประกาศโปรดชฏิล ๓ พี่น้องจนเกิดพระภิกษุใหม่หลาย

หลังจากนั้นพระพุทธองค์ได้เสด็จจาริกต่อไปยังตำบลคยา สีสะ พร้อมด้วยภิกษุ ๑,๐๐๓ รูป ณ ที่นั้นพระองค์ได้ตรัสพระ ธรรมเทศนา อาทิตตปริยายสูตร เพื่อให้เหมาะสมกับอัธยาศัย ของเหล่าภิกษุผู้เป็นอดีตชฏิล (ปุราณชฎ

พระพุทธเจ้าทรงเดินทางไปที่ตำบลคยา พร้อมกับภิกษุ ๑,๐๐๓ รูป และตรัสพระธรรมเทศนาทำให้ภิกษุเกิดอรหัตผล หลังจากนั้นพระองค์ไปถึงกรุงราชคฤห์และแสดงธรรมให้พระเจ้าพิมพิสารฟัง ส่งผลให้พระองค์ทรงบรรลุพระโสดาบันแ

0 ๑.๓ โอวาทปาฏิโมกข์ นโยบายการเผยแผ่พระพุทธ ศาสนาไปทั่วโลก ณ ที่วัดเวฬุวนารามนี้เอง ภายหลังการตรัสรู้ธรรมได้ ๙ เดือน พระพุทธศาสนาก็มีพระอรหันต์เพิ่มขึ้นจำนวนมาก ใน วันเพ็ญขึ้น ๓ ค่ำ (มาฆบูชา) เหล่าพร

ในวันเพ็ญขึ้น ๓ ค่ำ มาฆบูชา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปทั่วโลก โดยมีพระอรหันต์จำนวน ๑,๒๕๐ รูปเข้าร่วมประชุม ที่หน้าวัดเวฬุวนาราม หลังการตรัส

๑) ขันติเป็นธรรมเครื่องเผาผลาญกิเลสอย่างยิ่ง ๒) พระพุทธเจ้าทั้งหลายตรัสว่า นิพพานเป็นธรรมอัน สูงสุด ๓) ผู้ล้างผลาญผู้อื่น ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิต ผู้เบียดเบียน ผู้อื่น ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะเลย การที่พระสั

บทความนี้เสนอแนวคิดเกี่ยวกับขันติว่าเป็นธรรมที่สำคัญในการเผาผลาญกิเลส และเน้นการบรรลุนิพพานว่าเป็นเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่าผู้ปฏิบัติต้องมีความอดทนและมีครูที่ดีเพื่อแนะนำหนทางสู่กา

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสแสดงไว้ ๓ ประการ คือ ๑) การไม่ทำบาปทั้งปวง ๒) การบำเพ็ญกุศลให้ถึงพร้อม ๓) การกลั่นจิตของตนให้ผ่องใส การที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทานโอวาทดังนี้ ก็เพราะ ทรงมีพุทธประสงค์ให้เหล่าพ

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสแสดงถึงเส้นทางการหลุดพ้นจากวัฏสงสารผ่านสามประการคือ การไม่ทำบาป การบำเพ็ญกุศลให้ถึงพร้อม และการกลั่นจิตให้ผ่องใส โดยเริ่มจากการยุติการทำบาปเพื่อหลีกเลี่ยงผลกรรมไม่ดี จากนั้นจะต้

โอวาทส่วนที่สาม คือ วิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสแสดงไว้ 5 ประการ คือ ๑) การไม่เข้าไปว่าร้ายกัน ๒) การไม่เข้าไปล้างผลาญกัน ความสำรวมในพระปาฏิโมกข์ ๔) ความเป็นผู้รู้ประมาณในโภชนาหา

โอวาทส่วนที่สามแสดงถึงวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ตามที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าปฏิญญา 5 ประการ เพื่อสนับสนุนนักบวชสอนธรรมและสร้างความเข้าใจให้กับชาวโลก วัตถุประสงค์เพื่อเผยแพร่สันติสุขในการดำเนินชีวิต โดยสน

๓) เป็นต้นแบบสัมมาอาชีวะ คือ เป็นผู้มีการประกอบ อาชีพชอบด้วยการเลี้ยงชีวิตโดยไม่ผิดศีล ๔) เป็นต้นแบบสัมมาวายามะ คือ เป็นผู้มีความเพียร ชอบด้วยการรู้ประมาณในโภชนาหารเพื่อฝึกใจไม่ให้ ตกอยู่ในอานาจแห่งต

บทความนี้เสนอองค์ประกอบของสัมมาอาชีวะซึ่งเป็นการประกอบอาชีพที่เข้ากับศีลธรรม นอกจากนี้ยังมีการสำรวจการฝึกอบรมใจเพื่อไม่ให้ตกอยู่ในอำนาจกิเลส รวมถึงการเลือกสถานที่สงบสำหรับการเจริญสมาธิ เนื้อหายังเน้นถ

ดังนั้น โอวาทในส่วนที่สามนี้ก็คือ การปลูกฝังวิธีฝึกฝน อบรมตนให้หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสาร ให้กับประชาชน โดยมีพระอรหันต์ทำหน้าที่เป็นต้นแบบในการ ดำเนินชีวิตและเป็นครูแนะนำสั่งสอนการปฏิบัต

บทความนี้พูดถึงการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยมีพระอรหันต์เป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิตและการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ โอวาทปาฏิโมกข์ถูกนำมาใช้เป็นนโยบายอย่างต่อเนื่องเพื่อการเผยแผ่ศาสนา พระภิกษุต่างๆ ใช้การแสดงอ

๑ เป็นอันมาก จึงอยากทำบุญและอยากฟังธรรมจากท่าน เพราะ เพียงได้เห็นแต่รูปภายนอกก็รู้สึกเชื่อมั่นว่าท่านเป็นเนื้อนาบุญ อันประเสริฐ หากทำบุญกับท่านคงจะได้บุญมาก และหากได้ฟัง ธรรมจากท่านคงจะเกิดปัญญา สามา

บทความนี้กล่าวถึงบทบาทของพระอรหันต์ในยุคบุกเบิกในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ซึ่งประชาชนจำนวนมากมีความเชื่อมั่นและต้องการทำบุญและฟังธรรมจากท่าน พระอรหันต์รุ่นบุกเบิกมีคุณสมบัติของกัลยาณมิตร สมารถถ่ายทอดธรรม