KALYANAM : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 50 / 1767

๑) เป็นที่รักใคร่พอใจ (ปิโย) คือเป็นผู้ที่เห็นแล้วชวน สบายใจ ชวนให้เข้าใกล้ ชวนให้ปรึกษาไต่ถาม มี ความผ่องใส มองครั้งใดก็รู้สึกชุ่มเย็น หายอึดอัด กลัดกลุ้มใจ เหมือนได้เห็นพระจันทร์วันเพ็ญที่มี ความสว

บทความนี้กล่าวถึงคุณสมบัติที่จำเป็นของผู้ที่จะเป็นครูในพระพุทธศาสนา โดยมีการแสดงถึงความรัก ความเคารพ ความสามารถในการสอน และการอดทนต่อถ้อยคำต่างๆ ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญในการสร้างครูที่มีความมั่นคงในพระพุ

นิ่งเยือกเย็น ไม่ขุ่นเคือง ไม่โกรธขึ้ง ไม่ว่าคำถามนั้น จะเป็นคำถามที่มาจากเจตนาดีหรือเจตนาร้าย ก็ สามารถรับฟังและให้ความกระจ่างด้วยเหตุผลอย่าง ครบถ้วน ชัดเจน และลึกซึ้ง สามารถนำไปแก้ปัญหา ต่างๆ ได้จร

บทความนี้เน้นการอธิบายถึงการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ รวมถึงวิธีการที่ช่วยให้ผู้ปฏิบัติสามารถเข้าถึงอริยสัจ ๔ ได้อย่างถูกต้อง เพื่อให้สามารถปราบกิเลสในใจและบรรลุถึงโลกุตรธรรมอย่างถาวร เหมือนกับที่พระสัม

แม้ในยุคต้นพุทธกาล คำสอนในพระพุทธศาสนายังมีอยู่ น้อย แต่ด้วยคุณสมบัติแห่งความเป็นกัลยาณมิตรทั้ง ๗ ประการของพระอรหันต์นี้เอง ที่ทำให้สามารถเผยแผ่พระพุทธ ศาสนาไปยังแว่นแคว้นต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วและมีผู

แม้ในยุคต้นพุทธกาล คำสอนในพระพุทธศาสนายังมีอยู่ไม่มาก แต่ด้วยคุณสมบัติแห่งความเป็นกัลยาณมิตร ๗ ประการของพระอรหันต์ ส่งผลให้การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเป็นไปอย่างรวดเร็ว มีผู้สมัครบวชเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพา

เวลาผ่านไป 4 เดือน ก็จะเสด็จกลับมาจำพรรษาที่กรุงสาวัตถี อีก ๓ เดือน ส่งผลให้วัดพระเชตวันและวัดบุพพาราม ณ กรุง สาวัตถี แคว้นโกศล กลายเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาในช่วง ๒๕ ปีสุดท้ายของยุคพุทธกาล ส่วนวัดเว

ในช่วง 25 ปีสุดท้ายของยุคพุทธกาล วัดพระเชตวันและวัดบุพพารามกลายเป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา ขณะที่ในช่วงต้นพุทธกาล พระธรรมยังไม่แพร่หลายมากนัก จนในเวลา 20 ปีจำนวนพระภิกษุและชาวพุทธได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก

๒. ๓. ๔. ๕. เคยยะ หมายถึง ถ้อยคำที่แสดงธรรมด้วยเนื้อความ ที่เป็นร้อยแก้วผสมกับร้อยกรองทั้งหมด ได้แก่ พระ สูตรต่างๆ ที่มีเนื้อความเรียงและการประพันธ์คาถา เป็นโคลงฉันท์อยู่ในพระสูตรเดียวกัน เวยยากรณะ ห

เนื้อหานี้กล่าวถึงประเภทของถ้อยคำที่ใช้แสดงธรรมในพระพุทธศาสนา ประกอบด้วยเคยยะ ซึ่งเป็นถ้อยคำที่แสดงธรรมในรูปแบบร้อยแก้วและร้อยกรอง, เวยยากรณะ ที่เน้นความเรียงล้วนๆ, คาถา ที่ใช้การประพันธ์ในรูปแบบร้อยก

の ๔. อัพภูตธรรม หมายถึง พระสูตรที่มีเรื่องอัศจรรย์อยู่ ในการแสดงธรรมครั้งนั้น เช่น ที่ตรัสว่า “ภิกษุทั้ง หลาย ข้ออัศจรรย์ไม่เคยมี ๔ อย่างนี้ หาได้ใน อานนท์” ๙. เวทัลละ หมายถึง พระสูตรที่แสดงธรรมด้วยก

เนื้อหาเกี่ยวกับพระสูตรในพระพุทธศาสนา อย่างเช่น อัพภูตธรรมที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการแสดงธรรมที่น่าทึ่ง และเวทัลละที่มีการถามตอบอย่างลึกซึ้ง หลังจากพระพุทธองค์มีการสังคายนาเพื่อจัดเรียงพระธรรมคำสอนเป็นพร

สำหรับสร้างนักเผยแผ่ที่สามารถฝึกฝนอบรมตนเองไปพร้อมกับ การทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนา ซึ่งประกอบด้วย ๑) ธัมมัญญู คือ เป็นผู้รู้จักธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสถึงการฝึกฝนอบรมตนให้ เป็นธัมมัญญูไว้ว่า “ภิกษุ

บทความนี้อธิบายถึงการสร้างนักเผยแผ่พระพุทธศาสนา ซึ่งความสำคัญของการเป็นธัมมัญญู คือ การรู้จักแยกแยะคำสอนตามพระธรรมอันแท้จริงของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อไม่ให้หลงผิดไปปฏิบัติตามสิ่งที่ไม่ใช่คำสอนของพระ

ดังนั้น พระภิกษุที่ศึกษาค้นคว้าพระไตรปิฎกจนเกิดความ เข้าใจเรื่องการสร้างบารมี การตรัสรู้ธรรม และการทำงาน เผยแผ่พระศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้อย่างถูกต้อง ชัดเจน จึงได้ชื่อว่าเป็น ผู้รู้จักธรรม คือ

พระภิกษุผู้ศึกษาพระไตรปิฎกจนเข้าใจเรื่องการสร้างบารมีและการตรัสรู้ธรรมได้อย่างถูกต้องเรียกว่า ผู้รู้จักธรรม หรือ ธัมมัญญ โดยการฝึกฝนอบรมตนเองจะช่วยให้เข้าใจเนื้อความแห่งพระธรรมได้ลึกซึ้งมากขึ้น การนำพ

๓) อัตตัญญู คือ เป็นผู้รู้จักตน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสถึงการฝึกฝนอบรมตนให้ เป็นอัตตัญญูไว้ว่า “ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักตนว่า เราเป็นผู้มีศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ ปัญญา ปฏิภาณ เพียงเท่านี้ ... ฉะนั

อัตตัญญู หมายถึง การรู้จักตัวเองในบริบทของการปฏิบัติธรรมซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่าภิกษุจะต้องรู้จักความมีศรัทธา ศีล สุตะ จาคะ ปัญญา และปฏิภาณ เพื่อการดำเนินตามพระธรรมอย่างถูกต้อง การฝึกฝนตนเองให้เ

จะรู้ว่าตนเองยังไม่หมดกิเลส ก็ช้าไปเพราะกลายเป็นไม้ใกล้ฝั่ง ไปแล้ว ดังนั้น เพื่อที่จะป้องกันหลุมพรางดังกล่าว พระสัมมาสัม พุทธเจ้าจึงทรงสอนให้ประเมินคุณธรรมตนเอง ด้วยคุณธรรมที่ ใช้เป็นตัวชี้วัด ได้แก่

บทความนี้พูดถึงการประเมินคุณธรรมในตัวเองตามหลักคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยเน้นที่คุณธรรม 5 ประการ ได้แก่ ศรัทธา, ศีล, สุตะ, จาคะ, และปัญญา การประเมินคุณธรรมจะช่วยให้พระภิกษุรู้ว่าใกล้เคียงกับคุณธร

เพราะได้ประเมินแล้วว่า ตนเองมีคุณธรรมมากน้อยเพียง ใด ขั้นตอนต่อไปจึงเป็นการเพิ่มพูนคุณธรรม ที่จะเป็นรากฐาน ในการบรรลุธรรมขั้นสูงและเป็นเครื่องมือในการประหัตประหาร กิเลส คือ เพิ่มพูนสติและปัญญา ด้วยวิ

เนื้อหานี้กล่าวถึงความสำคัญของการเพิ่มพูนคุณธรรมในพระพุทธศาสนา โดยมุ่งเน้นที่การควบคุมความต้องการในการบริโภคปัจจัย ๔ เพื่อไม่ให้เกิดความอยากหรือกิเลส ซึ่งจะเป็นรากฐานในการฝึกฝนสติและปัญญาให้แก่พระภิกษ

“ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมรู้จักกาลว่า นี้เป็นกาลเรียน นี้ เป็นกาลสอบถาม นี้เป็นกาลประกอบความเพียร นี้เป็นกาลหลีก ออกเร้น ... ฉะนั้น เราจึงเรียกว่า เป็นกาลัญญู ...” แม้จะฝึกหัดขัดเกลาตนเอง จนกระทั่งรู

ภิกษุในธรรมวินัยนี้มีความสำคัญต่อการรู้จักกาลและการฝึกฝนตนเองเพื่อเข้าถึงธรรมอย่างลึกซึ้ง การใช้เวลาในการศึกษาและปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังเป็นสิ่งจำเป็นในการเป็นที่พึ่งที่แท้จริงให้แก่ตนเอง การทุ่มเทเวล

ผู้ที่จะเห็นคุณค่าและตั้งใจปฏิบัติกิจทั้ง ๔ นี้อย่างจริงจัง จะต้องเป็นผู้ที่มีทัศนคติถูกต้องเกี่ยวกับเวลา ว่าเวลาคือช่วง ชีวิตที่มีเพียงน้อยนิดและถูกกลืนกินไปทุกขณะจิต จึงต้องใช้ เวลาไปในเรื่องการสร้

ผู้ที่เข้าใจคุณค่าเวลาและตั้งใจในการสร้างบุญบารมีจะได้ชื่อว่าเป็นผู้รู้จักกาลหรือกาลัญญู การฝึกฝนตนเองในหลายระดับจะช่วยให้กลายเป็นกัลยาณมิตร และทำให้สามารถเข้าใจประชุมชน เช่น บริษัทกษัตริย์ และบริษัทค

พระภิกษุที่จะเป็นที่ตั้งแห่งความศรัทธาได้ นอกจากจะ ต้องมีปฏิปทาน่าเลื่อมใส มีศีลาจารวัตรงดงามแล้ว ยังต้องรู้จัก ประชุมชน และกิริยาที่จะต้องปฏิบัติต่อประชุมชนนั้นๆ เช่นรู้จัก ว่า เมื่อเข้าไปในประชุมชน

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของพระภิกษุที่มีคุณสมบัติในการสร้างศรัทธาและความเลื่อมใสในกลุ่มประชาคม โดยเน้นถึงการเข้าใจประเพณีและวัฒนธรรมของคนแต่ละกลุ่ม และการปฏิบัติตนอย่างเหมาะสมเพื่อเป็นที่ยอมรับของผู

บุคคลที่ต้องการเห็นพระอริยะก็มี ๒ จำพวก คือ พวก หนึ่งต้องการจะฟังสัทธรรม พวกหนึ่งไม่ต้องการฟังสัทธรรม ... บุคคลที่ต้องการฟังสัทธรรมก็มี ๒ จำพวก คือ พวกหนึ่ง ตั้งใจฟังธรรม พวกหนึ่งไม่ตั้งใจฟังธรรม ...

บทความนี้กล่าวถึงประเภทของบุคคลที่ต้องการฟังสัทธรรม โดยแบ่งออกเป็นกลุ่มต่าง ๆ ตามความตั้งใจ และพิจารณาเนื้อความที่ฟัง ทั้งยังเน้นการปฏิบัติธรรมเพื่อประโยชน์ส่วนตนและประโยชน์ของผู้อื่น นอกจากนี้ยังมีกา

ประการสุดท้ายที่จะทำให้พระภิกษุได้ชื่อว่า เป็นเนื้อนา บุญของโลกอย่างแท้จริงไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ก็ต่อเมื่อสามารถ ทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้อย่างยอดเยี่ยม ในการแก้ไขปรับปรุง กาย วาจา ใจของชาวโลกแต่ละคน

เนื้อหาพูดถึงความสำคัญของการเป็นกัลยาณมิตรในพระพุทธศาสนา ที่สามารถช่วยปรับปรุงกาย วาจา ใจของผู้คนให้พ้นทุกข์ได้ โดยพระภิกษุต้องมีความสามารถในการอ่านคนและดูระดับคุณธรรมของแต่ละบุคคล ผู้ที่ทำหน้าที่นี้จ

ดังนั้น พระองค์จึงต้องทรงเร่งรีบเผยแผ่พระธรรมวินัยให้ แพร่หลายทั้งในหมู่มนุษย์และหมู่เทวดาให้ได้มากที่สุด ก่อน เสด็จดับขันธปรินิพพาน และหลังจากเสด็จดับขันธปรินิพพาน แล้ว พระธรรมวินัยที่อยู่ในใจของทั้

เนื้อหานี้กล่าวถึงการเผยแผ่พระธรรมวินัยที่สำคัญจะต้องทำก่อนและหลังการดับขันธปรินิพพาน เพื่อให้พระพุทธศาสนาอยู่ยั่งยืน โดยมนุษย์และเทวดาที่ได้รับการอบรมจะเป็นกำลังสำคัญและมีบทบาทในการเผยแผ่ศาสนา นอกจาก

๑ เนื่องจากการที่ใครจะบรรลุธรรมได้ช้าหรือเร็วนั้น ขึ้นอยู่ กับพื้นฐานการฝึกอบรมตนแต่ดั้งเดิมมาก่อนบวชเป็นสําคัญ ดัง นั้น ผู้ที่มีต้นทุนเดิมดีอยู่แล้ว ย่อมง่ายต่อการฝึกอบรมให้บรรลุ ธรรม แต่ถ้าหากต้นทุ

การบรรลุธรรมขึ้นอยู่กับพื้นฐานการฝึกอบรมก่อนบวช บุคคลที่มีต้นทุนดีจะบรรลุธรรมได้ง่ายกว่า คุณสมบัติที่สำคัญ 5 ประการ ได้แก่ ศรัทธาในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า, สุขภาพร่างกายแข็งแรง, ความซื่อสัตย์, ความเพียร,

หรือหากได้รับการอบรมสั่งสอนจากพระองค์เองโดยตรงก็จะ บรรลุธรรมได้รวดเร็วยิ่งขึ้นดังที่ตรัสรับรอง ว่า “หากสอนในยาม เช้า ก็จะเป็นพระอรหันต์ในยามเย็น” ๒.๕ คุณสมบัติของวัดที่เหมาะแก่การบรรลุธรรม เนื่องจากใ

เนื้อหาเกี่ยวกับคุณสมบัติของวัดที่เหมาะแก่การบรรลุธรรมผ่านคำสอนของพระพุทธองค์ และประวัติความหนาแน่นของพระภิกษุรวมตัวกันที่วัดพระเชตวันและวัดบุพพาราม เพื่อรับฟังธรรมและการฝึกอบรมภิกษุใหม่ โดยมีคำสอนที่

ในการเลือกสถานที่ที่เหมาะแก่การปฏิบัติธรรมนั้น พระ สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแนะนำว่าควรรู้จักเลือกสถานที่ที่เหมาะ แก่การบรรลุธรรม เพื่อว่าเมื่อเข้าไปอาศัยอยู่ ณ ที่นั้นแล้ว จะได้ ฝึกฝนอบรมตนได้อย่างเต็มที่

ในการเลือกสถานที่ปฏิบัติธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแนะนำว่าควรเลือกสถานที่ที่มีความเงียบสงบและปลอดภัย นอกจากนี้ สถานที่ควรมีพระเถราจารย์ที่มีความรู้และสามารถสอนพระพุทธศาสนาแก่ผู้ปฏิบัติได้ การบิณฑบาตต