การเกิดใหม่ของเวมานิกเปรต : หน้า 6/174

ฉบับยุโรป EU อาชีพอื่นไม่ได้ ต่อมา เมื่อเธอถึงแก่กรรม บุญส่งผล ให้ไปเกิดเป็นเวมานิกเปรตผู้โดดเดี่ยวอยู่ใน วิมานทองกลางมหาสมุทร มีเส้นผมสวยงาม สมปรารถนา แต่ด้วยบาปกรรมที่ลักขโมยเสื้อผ้า และของมีค่าของคนขี้เมา ส่งผลให้เธอต้องเป็น เปรตชีเปลือย ไม่มีภูษาอาภรณ์สวมใส่ เธอต้อง ตายแล้วเกิด ๆ อยู่อย่างนั้นหลายครั้ง ในวิมาน ทองแห่งนั้นตลอดถึง ๑ พุทธันดร เมื่อถึงสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ของเรา มีพ่อค้าชาวเมืองสาวัตถี ๗๐๐ คน ล่องเรือไปค้าขายที่สุวรรณภูมิ แล้วถูกพายุ พัดพาไปถึงเกาะกลางทะเล ซึ่งเป็นที่อยู่ของ นางเวมานิกเปรตผู้โดดเดี่ยวนั้น เมื่อเปรตหญิง ชีเปลือยเห็นพวกพ่อค้าซึ่งถูกพายุพัดมาถึงที ก็ตื่นเต้นดีใจและแสดงตนให้พวกพ่อค้าเห็น เธอเป็นใครกัน เป็นมนุษย์หรือเทพธิดา ท่าไม หลบอยู่ ไม่ยอมออกมาให้พวกเราเห็น ช่วยเดิน ออกมาข้างนอกหน่อยเถอะ พวกเราอยากเห็น เธอใกล้ ๆ” นางเวมานิกเปรตได้แต่ยื่นหน้าออกมา พลางตอบว่า “ดิฉันเป็นเวมานิกเปรตชีเปลือย มีเพียงเส้นผมปิดบังไว้เท่านั้น รู้สึกละอาย ที่จะออกไปข้างนอก” พวกพ่อค้าได้ฟังแล้ว ก็สงสาร จึงกล่าวว่า “น้องสาว ถ้าอย่างนั้นพวก เราจะให้เสื้อผ้าเนื้อดีแก่เธอ" เธอรีบปฏิเสธว่า “พวกท่านให้เสื้อผ้าอย่างนี้ ดิฉันนุ่งห่มไม่ได้ ขอเพียงท่านให้เสื้อผ้าแก่อุบาสกที่เป็นสาวก ของพระพุทธเจ้า แล้วอุทิศส่วนกุศลมาให้ ดิฉัน ก็จะได้นุ่งห่มเสื้อผ้าตามที่พวกท่านปรารถนา” เผอิญในขบวนพ่อค้ากลุ่มนี้ มีพ่อค้า ผู้เป็นอุบาสกนับถือพระรัตนตรัยร่วมทางมา พร้อมด้วยวิมาน หัวหน้าพ่อค้าถามว่า “น้องสาว ด้วย พวกพ่อค้าจึงให้อุบาสกอาบนํ้า ทาด้วย ๐๘ อยู่ในบุญ พฤศจิกายน ๒๕๕๗