การทำบุญและธุรกิจ : หน้า 106/174

ฉบับยุโรป EU คุณแม่เรียกให้ไปทำบุญที่วัด ลูกก็เริ่มรู้สึก ไม่อยากไป อย่างไรก็ตามลูกก็มิอาจขัดใจ คุณพ่อคุณแม่ได้ แม้ตัวลูกไปวัด แต่ในใจลูก ก็ไม่ได้ไปเลย เพราะลูกอยากไปเที่ยวเล่นกับ เพื่อนมากกว่า และเมื่อวันเวลาผ่านไป ลูกก็ยิ่ง ติดเพื่อนติดเที่ยวมากขึ้น ทำให้ช่วงหลัง เวลา ที่ลูกไปทำบุญที่วัด ลูกก็ไปเพราะเกรงใจที่ คุณพ่อคุณแม่มาชวน ซึ่งท่านก็จะคอยเป็น ยอดกัลยาณมิตรชักชวนลูกให้ไปทำบุญอยู่ เสมอ ๆ ๔. ต่อมา เมื่อลูกเติบใหญ่ คุณพ่อคุณแม่ ก็ยกกิจการให้ดูแลต่อ ด้วยภารกิจดังกล่าวจึง ยิ่งทําให้ลูกห่างจากการไปวัดทำบุญมากขึ้น เพราะใจลูกทุ่งอยู่กับการทําธุรกิจตลอดเวลา จนกระทั่งช่วงหลัง แม้คุณพ่อคุณแม่จะทำหน้าที่ ยอดกัลยาณมิตรชักชวนลูกให้เข้าวัดทำบุญ สักแค่ไหน ลูกก็มักปฏิเสธ แถมบางครั้งยังพูดจา กระทบกระแทกแดกดันจิตใจคุณพ่อคุณแม่ ว่า “ไม่อยากไปทำบุญ! จะทำไปทำไมกัน!" ๕. ในเวลาต่อมา ลูกขยายกิจการออก ไป โดยพยายามหาตลาดใหม่ ๆ และสินค้า ใหม่ ๆ ด้วยการไปปรึกษาเพื่อนที่เป็นเศรษฐี บ้าง นักธุรกิจที่รู้จักกันบ้าง ซึ่งในบรรดาพวก เศรษฐีที่ลูกรู้จักก็มีทั้งคนดีและคนที่คิดจะมา เอาผลประโยชน์จากตัวลูก 5. จนในที่สุด ลูกก็ได้รู้จักกับเศรษฐี หน้าเลือดขี้โกงคนหนึ่ง ซึ่งถ้าดูจากลักษณะ ภายนอกเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ทำให้ลูกรู้สึก คล้อยตามเขา และด้วยความเชื่อใจนี่เอง ลูกจึง ร่วมลงทุนทำธุรกิจกับเศรษฐีขี้โกงคนนี้ โดยไป ว่าจ้างคนงานในหมู่บ้านที่มีฐานะยากจน ช่องนี้มีคำตอบ D M C มาเป็นคนงานผลิตสินค้าให้ ซึ่งสินค้าทั้งหมด ลูกจะต้องออกเงินลงทุนไปก่อน ดังนั้น เพื่อเป็นการลดต้นทุนในการ ผลิตสินค้า ลูกจึงกดค่าแรงของคนงานให้ต่ำ กว่าที่ควรจะเป็น ด้วยเหตุนี้ลูกจึงสามารถผลิต สินค้าออกมาขายได้เป็นจำนวนมาก เพราะลด ต้นทุนการผลิตด้วยวิธีดังกล่าว ๓. ส่วนเพื่อนที่เป็นเศรษฐีขี้โกงก็ทำ หน้าที่จัดเตรียมเรือสำเภาสำหรับขนส่งสินค้า เพื่อนําไปขายตามแคว้นต่าง ๆ และด้วยความที บุญเก่าของลูกยังคอยตามส่งผลอยู่ จึงทำให้ กิจการในช่วงแรกไปได้สวย ทำกำไรมหาศาล อีกทั้งกิจการก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว จนทำให้ ต้องจ้างคนงานมาเพิ่มจากอีกหลาย ๆ หมู่บ้าน ๔. ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ลูกไม่มีเวลา และไม่คิดที่จะไปทำบุญอีกเลย ถึงแม้คุณพ่อ คุณแม่จะชวนไปและพยายามอธิบายให้เข้าใจ ว่า ที่ตัวลูกมีเงินได้ในทุกวันนี้มาจากบุญเก่าที่ สั่งสมเอาไว้ แต่ด้วยความที่ลูกถูกเลี้ยงมาแบบ ตามใจ อีกทั้งตัวลูกก็จัดเป็นหนุ่มมั่น จึงทำให้ ลูกไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่บอก และยังพูด กับท่านว่า ที่กิจการเจริญรุ่งเรืองนั้น มาจาก ความสามารถของตัวลูกเอง ซึ่งนับจากวันนั้น เป็นต้นมา ลูกก็ไม่เคยไปทำบุญที่วัดอีกเลย ๔. ในเวลาต่อมา แคว้นที่ลูกเดินทาง ไปค้าขายมีมหาวาตภัยหรือภัยจากพายุใหญ่ เกิดขึ้น ทําให้ผู้คนในแคว้นดังกล่าวบาดเจ็บ ล้มตายเป็นจํานวนมาก อีกทั้งเรือกสวนไร่นา และพืชผลก็เสียหายเป็นจํานวนมาก ทําให้ผู้คน ในแคว้นเกิดทุพภิกขภัย อดอยากขาดแคลน ตามไปด้วย เมื่อลูกทราบข่าวนี้ ก็เห็นว่าเป็น พฤศจิกายน ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๑๐๕