การรักษาศีลและการเป็นผู้นำ : หน้า 6/88

พระรัตนตรัยเลื่อมใสพระพุทธศาสนาดีอยู่แล้ว แต่ก็ รู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่า ยังมีสิ่งที่ต้องกวดขันฝึกฝนตัวเอง ให้ยิ่งขึ้นไปอีก ลงมือรักษาศีล เขาได้ฉุกคิดขึ้นว่า "แม้เราจะเป็นถึงผู้นำของ คนเหล่านี้ก็จริง แต่เราก็รักษาศีลยังไม่บริบูรณ์ดีเลย จึงทำให้พวกพ้องของเราพากันนิ่งนอนใจไม่รักษาศีล อย่างเต็มที่ ในเมื่อเราเป็นถึงผู้นำาจึงต้องรักษาศีล ให้บริสุทธิ์มากกว่าผู้อื่น” เขาจึงได้ไปปวารณากับ พวกบริวารว่า “ตั้งแต่วันนี้ไป ขอให้ท่านจำไว้ให้ดีว่า ข้าพเจ้าจะตั้งใจรักษาศีลให้ครบบริบูรณ์ตลอดไป อุบาสกบริวารจึงสาธุการในปณิธานของเขา เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน เหล่าบริวารต่างก็ย้อนกลับ มาคิดถึงตนเองว่า “ผู้นำของพวกเรา ท่านปรารถนา จะรักษาศีลตลอดชีวิต ในเมื่อเราได้ผู้นำที่ดีแล้ว ทำไมพวกเราจะรักษาศีลให้บริบูรณ์อย่างหัวหน้า บ้างไม่ได้ละ” ต่างก็เกิดแรงบันดาลใจและพร้อมใจ กันปวารณากับภเวสีอุบาสกว่า “ขอท่านโปรดจำไว้ เถิดว่า พวกข้าพเจ้าตั้งใจจะรักษาศีลให้บริบูรณ์ เช่นเดียวกับท่าน” จากนั้นต่างก็พากันตั้งใจรักษาศีล ให้บริบูรณ์กันเป็นอย่างดี ประพฤติพรหมจรรย์ ฝ่ายภเวสีอุบาสกก็ได้คิดว่า “ทั้งเราและอุบาสก เหล่านี้ต่างก็เป็นผู้รักษาศีลได้อย่างดีเยี่ยมกันแล้ว ตอนนี้ก็ถือได้ว่ามีธรรมเสมอกัน ดังนั้นเราจะต้องเพิ่ม ระดับความดีให้ยิ่งกว่านี้ขึ้นไป” เขาจึงบอกบริวาร ว่า “ต่อนี้ไปตัวเราแม้เป็นเพียงฆราวาส แต่ก็จะขอ LD