การสร้างบุญและการดูแลพ่อ : หน้า 68/88

๗๗ ครงท ๒ ตอ ตอนปี ๒๕๓๗ ลูกชวนพ่อมาหล่อทองคำ ต้องฝึกหนักและทำงานหนัก แต่ก็ไม่ทุกข์ หลวงปู่วัดปากน้ำ พาท่านมาถวายทองคำ พ่อ มากเหมือนตอนป่วยอยู่บนเตียง ไม่สามารถที่จะ ศรัทธามากถึงกับถอดแหวนถวายเพื่อร่วมหล่อรูป ช่วยตัวเองได้ ลูกสงสารพ่อจนน้ำตาซึมและนึกถึง หลวงปู่ และท่านก็ได้มาร่วมงานตอกเสาเข็ม คำสอนของพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่ว่า คนเรา มหาวิหารหลวงปู่ แต่หลังจากที่วัดมีเรื่อง พ่อและ แม่ก็ไม่เข้าใจวัด และไม่ยอมมาวัดอีก พอมาปี พ.ศ. ๒๕๓๙ พ่อป่วยหนัก ต้องเข้า โรงพยาบาลผ่าตัดนิ่ว พ่ออยู่ในห้องผ่าตัดนานกว่า 6 ชั่วโมง ก็ยังไม่ฟื้น หมอก็เลยให้ญาติทำใจว่า พ่อ อาจเสียชีวิตก็ได้ พี่สาวก็เลยโทรบอกให้ลูกรีบ เดินทางไปโรงพยาบาลเพื่อดูพ่อเป็นครั้งสุดท้าย พอลูกได้ข่าวก็เลยเข้าห้องพระ นั่งสมาธิ นึกถึงบุญ ที่สร้างองค์พระสลักชื่อพ่อ ขอให้มาช่วยต่อชีวิตพ่อ วันต่อมา พี่สาวโทรมาว่า พ่อฟื้นแล้ว แต่ควบคุม อารมณ์ตัวเองไม่ได้ ทำลายเครื่องมือแพทย์เสียหาย เขาก็เลยมัดพ่อติดกับเตียงคนป่วย มัดขาและตัวไว้ แน่นมาก แต่มือมัดไม่ค่อยแน่น พอขยับได้ พ่อบอกว่า โจรมันจับมัดไว้ กูจะจัดการมัน พวกลูกๆ เห็นแล้ว ก็กลัว เพราะพ่อตาขวางและดุร้ายมาก ส่วนลูกต้อง ข่มความกลัวเดินเข้าไปใกล้พ่อ แล้วเอารูปองค์พระ ให้พ่อดู แล้วพูดว่า หนูทำบุญสร้างองค์พระให้พ่อ ให้พ่อนึกถึงองค์พระนี้ไว้ พ่อมองดูองค์พระแล้ว สายตาพ่อก็อ่อนลงและพยายามจะยกมือที่ถูกมัด ขึ้นเหนือหัว ปากก็สาธุ ลูกก็เลยพูดว่า ให้พ่อหมั่น นึกถึงบุญ แล้วพ่อจะหายเร็วขึ้น พ่อพยักหน้าแล้วก็ นิ่งและมองรูปองค์พระ ไม่ดิ้นรนเหมือนเดิม มีอาการ สงบขึ้น ไม่นานวันอาการของพ่อก็ดีขึ้นมาเรื่อยๆ จนครบ ๑ เดือน พ่อก็ได้กลับบ้าน อยู่มาอีก ๔ ปี พ่อก็เริ่มล้มป่วยอีกครั้ง เป็น โรคเกี่ยวกับไต มีแต่ทรงกับทรุด ไม่ดีขึ้นเลย หมอก็ บอกให้ลูกๆ ทำใจ เพราะพ่อแก่แล้ว ตอนที่ท่าน ป่วยหนัก ท่านพูดว่า ชีวิตของท่านลำบากมามาก ตอนเล็กๆ ก็เป็นกำพร้า ทำงานหนักเหมือนคนรับใช้ ตอนไปเป็นทหารก็ลำบาก เพราะเป็นช่วงสงครามโลก เวลาป่วยหนักช่วยตัวเองไม่ได้ ไม่สามารถลุกไปไหน ได้ ต้องนอนอยู่บนเตียงเหมือนถูกบุรุษ ๑๐ คน จับ ตรึงไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหนได้ เพราะฉะนั้นเมื่อ เรายังมีกำลังอยู่ให้รีบสั่งสมบุญเอาไว้มากๆ ก่อนที่ จะไม่มีแรง ในที่สุดพ่อของลูกก็เสียชีวิต เมื่อวันที่ ๒๖ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๔ รวมอายุได้ ๗๗ ปี แม่ของลูก เกิดในครอบครัวเกษตรกรที่ ยากจนมาก แม่เกิดมาได้ประมาณ ๑ ปี ตา (พ่อ ของแม่) ก็เสียชีวิต แม่มีน้องสาว ๑ คน มพชาย ต่างบิดา ๑ คน พอแม่อายุ ๙ ขวบ ก็ไม่สบาย เป็น แผลเน่าเปื่อยทั้งตัว (ชาวบ้านเรียกว่า โรคขี้โม่) น่า เกลียดมาก กินยา ทายาอะไรก็ไม่หาย เป็นอยู่อย่างนี้ ประมาณ ๑ ปี พี่ชายต่างบิดาของแม่ไปทำงานในเมือง ได้เงินเดือนเดือนละ ๕ บาท ก็พอดีกับค่ายาที่จะ เอามารักษาแม่ คือ เม็ดละ ๕ บาท ปรากฏว่าเอา มารับประทานแค่เม็ดเดียวอาการก็หายเป็นปลิดทิ้ง พอแม่เริ่มโตเป็นสาวอายุ ๑๔ ปี ก็ถูกผีฟ้า เข้าสิง เวลาโดนผีเข้าสิงจะไม่รู้สึกตัว หมดสติไปเลย ต้องไปหาหมอผีฟ้ามาเอาออก โดยหมอผีจะมี กลอนลำเชิญผีฟ้าออกมีข้อความตอนหนึ่งว่า “ให้ ลุกกินปลา หากินข้าว ให้หายให้เซาเด้อ” พอผีฟ้า ได้ฟังก็จะออกจากแม่ แล้วแม่ก็จะมีอาการปกติ mo เหมือนคนทั่วไป แม่ถูกผีฟ้ารบกวนเข้าสิงอยู่อย่างนี้ จนอายุ ปี จึงหาย (โดยปีหนึ่งจะเป็น ๒-๓ ครั้ง) แม่ว่าที่หายได้ เพราะแม่เลิกนับถือผี หันมานับถือ บูชาพระรัตนตรัย ขอเอาคุณพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง จึงหายขาด ตั้งแต่วันนั้นมาแม่ก็เลยชอบทำบุญ ใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิมาจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบัน แม่ยังมีชีวิตอยู่ อายุ ๗๘ ปี