การตระหนักถึงความแก่และการทำบุญ : หน้า 89/101

และที่สําคัญ ยังกระตุ้นจิตสานึกบางอย่างในใจผมให้เกิดขึ้นอีกด้วย อาจเป็นเพราะได้เห็นความแข็งแรง สดใส ของเด็กๆ เมื่อนำมาเทียบกับตัวผมเองแล้วก็ ต้องยอมรับว่าผมนี้หมดสิทธิ์ที่จะได้เป็นวีสตาร์ไปแล้วหนึ่ง คุณสมบัติและอายุไกลเกินกว่า ที่จะเป็นวีสตาร์ไปเสียแล้ว และนี่คงเป็นสาเหตุที่กระตุ้นเตือนผมว่า อย่าได้ประมาทกับวันเวลา อย่าประมาทกับวัย อย่าประมาทกับชีวิต และที่สำคัญถูกเตือนสติด้วยคำถามนี้ รู้ตัวไหมว่าตอนนี้เราเริ่มแก่แล้ว? ผมสังเกตจากหลายๆ อย่างแล้วรู้สึกได้จริงๆ ว่าแก่ เมื่อก่อนเป็นไข้หวัด รักษาไม่กี่วันก็ หาย เดี๋ยวนี้รักษาจะครบเดือนแล้วยังไม่ค่อยจะดีขึ้น เมื่อก่อนกระฉับกระเฉง คล่องแคล่ว บุญเล็กบุญน้อยเห็นแล้วอยากเข้าไปช่วย แต่เดี๋ยวนี้ ชักปล่อยวาง หลายอย่างเปลี่ยนไป พอทำอะไรนิดหน่อย เริ่มรู้สึกเหนื่อย หอบ และหายใจ ไม่ค่อยทัน ที่สำคัญที่ยืนยันว่าแก่จริงๆ คือมีอาการเสื่อมอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะเรื่องของความทรงจำ ที่อาการหลงๆ ลืมๆ เริ่มเกิดขึ้น นี่จึงทำให้ผมเห็นความสําคัญในเรื่องของบุญมากกว่าเดิม ลืมอะไรก็ลืมได้แต่เรื่องบุญไม่ควรลืม เริ่มเข้าใจว่าทำไมหลวงพ่อถึงได้ทุกครั้งว่า "มีอะไรที่จะเป็นบุญให้เราทำได้บ้าง ให้นึกถึง เรื่อย ๆ ทบทวนแต่ละวัน ทบทวนที่ผ่านมา ทบทวนที่จะเกิดในอนาคต ให้กระแสบุญ ไหลผ่านเราอยู่ตลอด แล้วก็มองดูต่อไปอีกว่า มีช่องทางไหนที่กระแสบาปจะเข้ามาได้บ้าง เมื่อพบแล้วก็รีบหาทางจัดการและแก้ไขในทันที ให้ใจของเรานั้นมีแต่บุญล้วนๆ” ก่อนที่จะหลงลืมและแก่ชรามากไปกว่านี้ อะไรที่เป็นบุญและสามารถทำได้จึงต้องตื่นตัว รีบขวนขวายเข้าไว้ ยิ่งเห็นใครๆ ได้บุญจากการทำหน้าที่วีต่างๆ ทั้งวีสตาร์ ซูเปอร์วีสตาร์