ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ : หน้า 55/101

44 ...ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของมนุษย์นี่มันจะเกิดมาได้อย่างไร ก็ ต้องบอกว่าเกิดมาได้ตรงที่ช่วยอุดความขาดแคลนแก่คนที่เราคบหาอยู่ อุดความขาดแคลนเหล่านั้นของเขาเสียให้หมด แล้วเราจะรักกัน ... ๓ ประการที่ ยิ่งกว่านั้นเวลาทำงานมากเท่าไร เกิดอีก คือปัญญากับงานมันตามกัน ไม่ค่อยทัน เราทำงานมากเท่าไร ความรู้ ความสามารถ ก็ชักจะหย่อนลงไปเท่านั้น แล้ว ถ้าใครมาช่วยเติมตรงนี้ให้เราได้ละก็ ขอเทคโนโลยีคุณบ้าง ขอปัญญาคุณบ้าง เดี๋ยวเราก็ เอาไปแก้ปัญหาได้ ใครทำอะไรให้เราตรงนี้ได้ รักกันจนวันตาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าใช้ คำว่าอัตถจริยา ทำตนให้เป็นประโยชน์แก่กัน คือให้ปัญญากันได้ แล้วประการสุดท้าย หนักหนาสาหัสที่สุดก็คือ ยิ่งท่างานระดับชาติ ระดับโลก ใหญ่ขึ้นไปเท่าไร ความปลอดภัยยิ่งไม่ค่อยจะได้เท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความปลอดภัย จากสภาพสังคมบ้าง ความปลอดภัยจากศัตรูที่แอบอยู่ข้างหลังนั้น ใครสามารถให้ความ ปลอดภัยกับเราตรงนี้ได้ คนนั้นน่ารักที่สุด ทั้ง ๔ ประการนี้ ๑. มีอะไรก็ปันกันกิน ปันกันใช้ ๒. พูดอะไรอย่ารานน้ำใจกัน มีแต่จะให้กำลังใจ ให้คำแนะนำกัน ๓. ไม่หวงความรู้ ไม่หวงปัญญากัน ๔. เสมอต้นเสมอปลาย สิ่ง ประการนี้ ท่านเรียกว่าความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ภาษาพระใช้คำว่าสังคหะ หรือการสงเคราะห์กัน ๔ ประการนี้มีอยู่ในตัวใคร คนนั้นจะได้เพื่อนแท้ และถ้าเรามีมาก เท่าไรใน ๔ ประการนี้ เพื่อนแท้จะไหลมาหาเราเป็นสายทีเดียว จำไว้ก็แล้วกัน