พระพุทธคุณและการเป็นที่พึ่ง : หน้า 53/88

กรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์ให้ พ้นจากทุกข์ภัยในวัฏสงสาร ทรงยังสรรพสัตว์ทั้งหลายให้ดำรงอยู่ ในอริยภูมิอันประเสริฐ คือสอนให้ทุกคน เข้าถึงอริยภูมิ ภูมิแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงเป็นที่พึ่งอันเกษมอย่างสูงสุดของ สรรพสัตว์ทั้งหลาย เป็นที่พึ่งคือทรงแนะนำ สั่งสอน และนำคือทรงทำให้ดู และก็ยังเป็น แหล่งแห่งบุญที่พึ่งต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย และแม้พระองค์ดับขันธปรินิพพานไปแล้วก็ยัง เป็นที่พึ่ง แค่ระลึกนึกถึงพระองค์ท่านด้วย พุทธานุสติก็ปิดประตูอบายภูมิเปิดประตูสวรรค์ ทรงขับไล่อวิชชา คือความไม่รู้ ให้ออก ไปจากขันธสันดานของสรรพสัตว์ทั้งหลาย คือเมื่อมวลมนุษย์ชาติได้ปฏิบัติตามคําสั่งสอน ของพระองค์ ก็จะขับความไม่รู้ที่อยู่ในใจของ มวลมนุษยชาติให้หมดสิ้นไป เปลี่ยนมาเป็น ความรู้แทน ทรงเป็นผู้รู้เรื่องราวความเป็นจริงของ อยู่ไหน โลกและชีวิตอย่างแจ่มแจ้งแทงตลอด ถึงแม้จะเสด็จดับขันธปรินิพพานนาน มาได้ ๒,๕๔๗ ปีแล้วก็ตาม ถึงกระนั้น พระพุทธคุณอันไม่มีประมาณ ก็ไม่ได้เลือน หายไปจากใจของเราชาวพุทธบริษัท ๔ เลย เพราะฉะนั้น ถึงเวลาแล้วที่พุทธบริษัท ๔ ทั้งหลาย จะต้องหันกลับมาศึกษาพุทธประวัติ อย่างจริงจัง จะได้มีจิตเลื่อมใสในพระองค์ใน ฐานะที่ทรงเป็นพระบรมครู ตั้งใจศึกษาฝึกฝน และปฏิบัติ แล้วก็จะได้มาเป็นพยานในการ ตรัสรู้ธรรมของพระองค์ เป็นแบบอย่างใน การสร้างบารมีติดตามพระพุทธองค์ไปสู่ พระนิพพาน อันเป็นเป้าหมายสูงสุดในการ เกิดมาเป็นมนุษย์ อย ป๕๑ (3) kalyanamitra.org