KALYANAM : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 54 / 1767

๑) บีบบังคับใจมนุษย์ให้เกิดตัณหาโดยตรง เพื่อให้ หมกมุ่นอยู่กับการแสวงหากามคุณ ๕ มาสนอง ตัณหาจนไม่มีเวลาคิดเรื่องคุณธรรม และการสั่งสม ความดีเพื่อตนเอง ๒) บีบบังคับด้วยความตาย ซึ่งเป็นเหตุให้มนุษย์จำเป

เนื้อหาพูดถึงการบีบบังคับใจมนุษย์ในการแสวงหาสิ่งต่างๆ เพื่อความต้องการและการเลี้ยงชีวิต โดยเสนอวิธีการฝึกความรู้ประมาณเพื่อช่วยให้มีเวลาคิดแสวงหาคุณธรรมและสัจธรรมในชีวิต โดยเปรียบเทียบการแหกคุกแห่งวัฏ

ปฏิบัติตนเพื่อค้นหาความสุขที่แท้จริงในชีวิต อย่างไรก็ตาม เวลาที่จะนําประโยชน์มาสู่ชีวิต ก็คือ ๑) เวลาที่ใช้ฝึกฝนอริยมรรคมีองค์ ๘ ในชีวิต ประจำวัน มีการทำทาน การรักษาศีล และการเจริญภาวนา ซึ่ง นอกจากจะ

การฝึกฝนตามอริยมรรคมีองค์ 8 มีความสำคัญต่อการค้นหาความสุขที่แท้จริงในชีวิต โดยการทำทาน รักษาศีล และการเจริญภาวนา ทำให้เกิดปัญญาและลดอวิชชา การปลีกวิเวกเพื่อบำเพ็ญภาวนาอย่างต่อเนื่องเป็นสิ่งจำเป็นในการ

ความเป็นอย่างอื่นตลอดกาลนาน ไม่ล่วงพ้นสงสารไปได้ ภิกษุ รู้จักโทษนี้ รู้จักตัณหาเป็นแดนเกิดแห่งทุกข์ จึงเป็นผู้ปราศจาก ตัณหา ไม่มีความยึดถือ มีสติ พึงเว้นรอบ จากพระดำรัสนี้ ย่อมเห็นได้ชัดเจนว่า ตัณหาจ

บทความนี้กล่าวถึงการฝึกสติและความรู้ประมาณในชีวิตประจำวัน โดยเน้นถึงโทษของตัณหาที่ก่อให้เกิดความทุกข์และผลกระทบที่มีต่อการใช้ชีวิต การตริตรองในการบริโภคปัจจัย 4 ช่วยให้บุคคลมีสติ ไม่ยึดมั่นถือมั่น และ

ตามความจำเป็นของชีวิต ๒) บทฝึกพิจารณาการใช้ปัจจัย ๔ ให้ตรงตาม วัตถุประสงค์ของการดำรงชีวิต ๓) บทฝึกพิจารณาความเป็นธาตุเปื่อยเน่าของร่างกาย ทำให้แปดเปื้อนปัจจัย ๔ ๔) บทฝึกการละนิวรณ์ ๕ ด้วยการพิจารณาคว

บทความนี้นำเสนอการพิจารณาการใช้ปัจจัย ๔ ในชีวิตประจำวันที่เน้นการสร้างความเข้าใจในเรื่องความจำเป็นและความเพียงพอ ซึ่งมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนให้แยกแยะระหว่างความจำเป็นกับความต้องการ ตั้งแต่การสะสมท

การพิจารณาความจำเป็นในการรับปัจจัย ๔ หรือการ แสวงหาปัจจัย ๔ เพื่อการหล่อเลี้ยงชีวิตนั้น มีหลักพิจารณาอยู่ ๒ ประการ คือ “ความพอดี” และ “ความเหมาะสม” ๑.๑) การพิจารณาความพอดี ความพอดี คือ พอแล้วดี หมายค

การพิจารณาปัจจัย ๔ สำหรับการหล่อเลี้ยงชีวิตนั้นมุ่งเน้นที่หลักความพอดีและความเหมาะสม ควรรู้จักแยกแยะระหว่างความจำเป็นซึ่งขาดไม่ได้กับความต้องการซึ่งไม่ได้มีผลกระทบมาก หากมีความพอดี จะสามารถลดการทำลายท

(๓) ความอยาก คือ ถึงได้มาหรือไม่ได้มา ก็ไม่ได้กระทบ กระเทือน หรือเกิดประโยชน์ต่อชีวิตนัก แต่ที่อยากได้ ก็เพราะ ตกอยู่ในอำนาจของความอยากอันเป็นกิเลสที่คอยบีบคั้นอยู่ นอกจากแยกแยะได้แล้ว ยังมีสติคอยควบ

บทความนี้สำรวจถึงความอยากที่ไม่ส่งผลต่อชีวิตจริง และการพิจารณาความเหมาะสมในการใช้สิ่งของ โดยอธิบายถึงความจำเป็นในการมีสติและการควบคุมใจ เพื่อหลุดพ้นจากการเป็นทาสของกิเลส ในการใช้สอยวัตถุต่างๆ ตามฐานะแ

๒) บทฝึกพิจารณาการใช้ปัจจัย ๔ ให้ตรงตาม วัตถุประสงค์ของการดำรงชีวิต บทฝึกที่สองของการสู้กับกิเลส เริ่มต้นในขณะที่ใช้ ปัจจัย ๔ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนให้รู้จักพิจารณาการใช้ปัจจัย ๔ ให้ตรงตามวัตถุประ

บทนี้อธิบายถึงการใช้ปัจจัย ๔ ในชีวิตประจำวันที่ตรงตามวัตถุประสงค์ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้สอนไว้ เริ่มจากจีวรที่ใช้เพื่อบำบัดอากาศและปกปิดอวัยวะต่างๆ นอกจากนี้ยังมีการพิจารณาการรับประทานอาหารที่ไม่เก

(๕) เพียงเพื่ออนุเคราะห์การประพฤติพรหมจรรย์ ด้วย คิดว่า เราจักบรรเทาเวทนาเก่า คือความหิวเสียได้ และจักป้องกันไม่ให้เวทนาใหม่เกิดขึ้นด้วยประการ ดังนี้ ความเป็นไปแห่งชีวิต ความไม่มีโทษ และ ความอยู่สบาย

เนื้อหานี้นำเสนอแนวทางการประพฤติพรหมจรรย์และการใช้ปัจจัย ๔ โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดความทุกข์ทรมานและส่งเสริมการเจริญภาวนา รวมถึงการบำบัดความร้อนและความเย็นจากสภาพแวดล้อม และการบรรเทาจากโรคต่างๆ ผ่านการใ

สังคม การบริโภคเพื่อสนองตัณหาได้ก่อปัญหาหลายอย่างขึ้นใน จนกระทั่งเกิดการบัญญัติศัพท์เรียกสังคมที่ไม่รู้จัก ประมาณในการบริโภคนี้ว่า “สังคมบริโภคนิยม” หรือแท้จริงก็ คือ “สังคมที่บริโภคเพื่อสนองตัณหา” ซ

บทความนี้กล่าวถึงปัญหาที่เกิดจากการบริโภคเพื่อสนองตัณหาในสังคม เช่น ปัญหาหนี้นอกระบบ การทำลายป่า คอรัปชั่น และเอกราชทางการเงิน ซึ่งเกิดจากความไม่รู้ประมาณในการบริโภค หากยังคงบริโภคเช่นนี้ต่อไป จะทำให้

“ปัจจัยนั้นๆ เป็นเพียงธาตุ เป็นไปตามปัจจัยปรุงแต่ง คือ เป็นของที่ผสมรวมกันของธาตุ ๔ ในปริมาณต่างๆ กัน ปรุงแต่ง ให้เป็นปัจจัยแต่ละประเภท บุคคลผู้ใช้ปัจจัยนั้น ก็เป็นเพียงธาตุ ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่สิ่งมีช

ในพระพุทธพจน์ได้กล่าวถึงปัจจัย ๔ ได้แก่ จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัย ว่าเป็นเพียงธาตุที่รวมกันจากธาตุ ๔ ในชีวิตประจำวัน การใช้ปัจจัยเหล่านี้มักเกี่ยวข้องกับธรรมชาติของร่างกายที่เปื่อยเน่า เช่น

การฝึกพิจารณาความเปื่อยเน่าของร่างกายอยู่เป็นประจำ เช่นนี้ จะทำให้ใจมีสติอยู่ในตัวตลอดเวลา ไม่เปิดช่องให้กิเลส กำเริบเสิบสานขึ้นมาบีบคั้นใจได้ ทำให้ไม่ติดเหยื่อล่อทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย แ

การฝึกพิจารณาความเปื่อยเน่าของร่างกายเป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยเสริมสร้างสติและลดกิเลสที่เกิดขึ้นในใจอยู่ตลอดเวลา การเห็นความจริงของร่างกายจะช่วยให้ไม่ติดกับดักของตัณหาและสามารถรักษาจิตใจให้สงบและแจ่มใส น

เพียงแค่หนังกำพร้า แต่เนื้อในนั้นก็เปื่อยเน่าเหมือนๆ กันหมด แม้แต่หนังกำพร้าที่แลดูว่าสวยงาม แท้จริงก็กำลังเปื่อยเน่าอยู่ ตลอดเวลา อย่าได้เสียเวลาไปตามคิดถึงรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และอารมณ์ที่เต็ม

เนื้อหาเน้นการปล่อยวางจากอารมณ์และกิเลสที่ไม่จีรังอย่างกามราคะ ความพยาบาท และถีนมิทธะ การตระหนักถึงความชั่วร้ายของตนและการไม่ยึดติดกับความรู้สึกที่ทำให้ชีวิตมีทุกข์มากเกินความจำเป็น การบำเพ็ญภาวนาเป็น

จะต้องมาเพิ่มความหดหู่เซื่องซึมเพื่อซ้ำเติมชีวิตให้ทุกข์ระทม ตรมตรอมเพิ่มขึ้นอีกเล่า อันที่จริงอายุเฉลี่ยของคนเราในยุคนี้ นั้นไม่เกินร้อยปี สังขารก็เปื่อยเน่าอยู่ตลอดเวลา ความแก่ชราก็ เพิ่มขึ้นทุกวัน

บทความนี้พูดถึงการเปลี่ยนแปลงความคิดเพื่อจัดการกับความหดหู่และความฟุ้งซ่านในชีวิต โดยเสนอให้มุ่งมั่นในการทำภาวนาเพื่อขจัดอุทธัจจกุกกุจจะ ความฟุ้งซ่านและความเดือดร้อนใจเกิดจากความอยากได้ในสิ่งที่ไม่เป็

สามารถห้ามความแก่ ความเจ็บ ความตายได้ แต่เราก็สามารถ ใช้สังขารนี้ทำความดีได้ เราจึงควรรีบใช้เรี่ยวแรงกำลังของ สังขารที่ยังมีความแข็งแรงอยู่ในขณะนี้ รีบเร่งทำภาวนากำจัด กิเลสคือความฟุ้งซ่านเดือดร้อนใจ

บทความนี้พูดถึงการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า แม้จะไม่สามารถหลีกเลี่ยงความแก่ ความเจ็บ และความตายได้ แต่เราสามารถใช้สังขารในการทำความดี โดยการรีบทำภาวนาและกำจัดกิเลสที่ทำให้เกิดความฟุ้งซ่าน ความสงสัย และควา

การที่จะกำจัดความวิตกกังวลและความลังเลสงสัยให้หมด สิ้นไป ก็คือเราต้องรีบเร่งทำภาวนากลั่นกาย วาจา ใจให้บริสุทธิ์ ยิ่งมีความบริสุทธิ์ผุดผ่องมากเท่าใด ใจก็จะยิ่งใสสงบนิ่งได้เร็ว เท่านั้น ความสะอาด ความส

การรีบเร่งทำภาวนาเพื่อกลั่นกาย วาจา ใจให้บริสุทธิ์จะช่วยให้เราขจัดความวิตกกังวลและความลังเลสงสัยได้ เมื่อใจบริสุทธิ์จะนำไปสู่ความสงบและการเข้าถึงธรรมะเบื้องต้นอย่างปฐมมรรค ซึ่งเป็นการเริ่มต้นหลุดพ้นจา

ความรู้ประมาณ เป็นเครื่องมือสําคัญ อันดับแรกที่สำคัญที่สุด และมีประสิทธิภาพสูงสุด ในการกำจัดกิเลสในจิตใจผู้คน ซึ่งจะส่งผลมาเป็นรากฐาน แห่งความมั่นคงของพระพุทธศาสนา

สรุป ความรู้ประมาณ รากฐานความมั่นคงของพระพุทธศาสนา เมื่อเราศึกษามาถึงตรงนี้แล้ว ก็จะพบความจริงว่า พระ สัมมาสัมพุทธเจ้าเพียงลำพังพระองค์เดียวทรงทำอย่างไร จึง สามารถวางรากฐานพระพุทธศาสนาได้มั่นคง ส่งผล

บทความนี้กล่าวถึงการวางรากฐานของพระพุทธศาสนาที่มีความมั่นคงและยืนยาวกว่า 2500 ปี โดยสำรวจวิธีที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทำเพื่อสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งและแสดงให้เห็นว่าในอนาคตเราจะต้องทำอย่างไรเพื่อให้พร

คำตอบก็คือ อิฐหรือฐานรากอันดับแรกที่ค้ำยันพระพุทธ ศาสนาให้ตั้งมั่นอยู่ได้ก็คือ ความรู้ประมาณของพุทธบริษัท ยิ่งความรู้ประมาณของพุทธบริษัทมั่นคงอยู่ในกรอบมาตรฐาน เพียงใด พระพุทธศาสนาก็จะมีความมั่นคงเพี

ความรู้ประมาณเป็นรากฐานสำคัญของพระพุทธศาสนา ซึ่งส่งผลต่อความมั่นคงและความยั่งยืนของพระพุทธศาสนาในชีวิตประจำวัน การฝึกสติและการปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ ๘ ช่วยให้มนุษย์ควบคุมใจและลดการตกเป็นทาสของตัณหา สาม

เพราะฉะนั้น จากการศึกษาเรื่องการวางรากฐานพระพุทธ ศาสนามาตามลำดับจนกระทั่งถึงบัดนี้ จึงได้ข้อสรุปว่า ๑) การเร่งสร้างคน การเร่งสร้างครู การเร่งสร้างความ มั่นคงของพระพุทธศาสนา ต้องเริ่มต้นที่การฝึกอบรมเ

การวางรากฐานพระพุทธศาสนาต้องเริ่มด้วยการฝึกความรู้ประมาณ ซึ่งช่วยพัฒนานิสัยที่มั่นคงในชีวิตและการเจริญของศาสนา การเข้าใจในความรู้ประมาณถือเป็นอิฐก้อนแรกในเส้นทางสู่การหลุดพ้นและมรรคผลนิพพาน ทำให้พระพุ