ธรรม” : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 232 / 737

ศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๖๒) 5. บัณฑิตวรรควรรณนา ๑. เรื่องพระราธเถระ [50] อลีนจิตต์ นิสสาย ปหฎฐา มหตี จมู โกสล เสนาสนตุฏฐิ ชีวคฺคาห์ อคาหยิ; เอวํ นิสสยสมฺปนฺโน ภิกขุ อารทธวิริโย ภาวนํ กุสล ธมุม โยคกเขมสุส

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึงพระราธเถระในศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ โดยกล่าวถึงการเจริญกุศลธรรมของบัณฑิตที่มีความเพียรและมุ่งหวังจะบรรลุธรรม สื่อถึงถึงการปล่อยวางสังโยชน์และบรรลุธรรมเป็นแดนเกษมในที่สุด นอกจากนี้ยังพ

คาถาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๗๖) ก็สัตว์ใด พึงบำเรอไฟในป่า ตั้ง ๑๐๐ ปี, ส่วนเขา พึงบูชาท่านผู้มี ตนอบรมแล้วผู้เดียว แม้ครู่หนึ่ง, การบูชานั้นนั่นแลประเสริฐกว่า (การบูชา ตั้ง 900 ปี ของสัตว์นั้น) การบูชา 900 ปี

คาถาธรรมบทในภาคนี้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาและความประเสริฐของการกราบไหว้ท่านผู้มีจิตตั้งมั่นในธรรมแม้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ยังมีค่ามากกว่าการทำทานหรือบูชาที่ไม่มีสาระเป็นเวลานาน โดยเฉพาะการให้ความสำคัญก

๒๐ อฏฐีนํ นคร์ กต์ ยตฺถ ชรา จ มจฺจ จ มสโลหิตเลปน่ มาโน มกโข จ โอหิโตติ สรีระ อันกรรมทำให้เป็นนครแห่งกระดูกทั้งหลาย ฉาบด้วยเนื้อและโลหิต เป็นที่ตั้งลงแห่งชรา มรณะ มานะ และมักขะ เรื่องพระนางมัลลิกาเทวี

เนื้อหาเกี่ยวกับการสะท้อนถึงสภาพของร่างกายที่เป็นที่ตั้งแห่งความแก่และมรณะ โดยพูดถึงธรรมของสัตบุรุษที่ไม่ย่อมตกอยู่ในสภาพคร่ำคร่า ร่างกายถือเป็นนครที่มีกรรมทำให้เกิดขึ้น และแม้ว่าจะมีความงดงาม แต่ก็ต้

๓๓ บุคคลพึงประพฤติธรรมให้สุจริต ไม่พึงประพฤติ ธรรมนั้นให้ทุจริต ผู้มีปกติประพฤติธรรม ย่อม อยู่เป็นสุขในโลกนี้และโลกหน้า เรื่องภิกษุผู้เจริญวิปัสสนา ยถา พุพุพุฬก์ ปสฺเส ยถา ปสฺเส มรีจิก เอว์ โลก์ อเวกฺ

บทความนี้พูดถึงความสำคัญของการประพฤติธรรมอย่างสุจริต ซึ่งจะนำไปสู่ความสุขในชีวิตทั้งในปัจจุบันและอนาคต โดยเปรียบเทียบสภาพของผู้ปฏิบัติธรรมกับบุคคลที่ละเลยการพิจารณาและมักหลงไปกับโลกีย์ คุณค่าของการมีส

โจทิโต ภาวิตตฺเตน กี มยุห์ เตน ทาเนน อยู๋ โส อินฺทโก ยกโข อติโรจติ อมเหหิ องกุโร เอตมพรวิ ทักขิเณ เยน สุญญต ทชชา ทานํ ปริตต จนฺโท ตารคเณ ยถาติ ๔๓ อังกุรเทพบุตร อันพระศาสดาผู้มีพระองค์อัน อบรมแล้ว ตรัส

ธรรมเทศนานี้พูดถึงความสำคัญของการบำเพ็ญทาน โดยยกตัวอย่างจากคำของพระพุทธเจ้าที่ตรัสถึงผลของการถวายทาน ความหมายของทานที่ว่างเปล่า และการพิจารณากระทำทานที่ดีสู่ความเจริญรุ่งเรืองเหมือนพระจันทร์ในหมู่ดาว

๘๐ เรื่องกุลบุตรคนใดคนหนึ่ง ยถา นที จ ปนฺโถ จ ปานาคานํ สภา ปปา เอวํ โลกิตฺถิโย นาม เวลา ตาสํ น วิชฺชตีติ ธรรมดาสตรีในโลก โรงดื่ม ที่พักและบ่อน้ำ เป็นเหมือนแม่น้ำ หนทาง เวลาย่อมไม่มีแก่สตรี เหล่านั้น.

เนื้อหานี้กล่าวถึงมลทินที่ปรากฏในชีวิตของผู้หญิงและคนทั่วไป โดยเฉพาะมลทินที่เกิดจากอวิชชาและความประพฤติชั่ว นอกจากนี้ยังพูดถึงการลบล้างมลทินเพื่อให้เกิดความบริสุทธิ์ในการปฏิบัติธรรมและวิถีชีวิต มลทินเ

៧២ เรื่องภิกษุ ๕๐๐ รูป มคคานฏฐคิโก เสฏโฐ สัจจาน จตุโร ปทา วิราโค เสฏโฐ ธมฺมานํ ทิปทานญฺจ จักขุมา เอเว มคฺโค นตฺถญฺโญ ทสฺสนสฺส วิสุทธิยา เอตญฺหิ ตุมเห ปฏิปชฺชถ มารเสนปุปโมหนํ เอตญฺหิ ตุมเห ปฏิปนฺนา ทุก

เนื้อหาเกี่ยวกับภิกษุ 500 รูปและความสำคัญของมรรคแปดในพระพุทธศาสนา เห็นได้ว่ามรรคซึ่งมีองค์ 8 เป็นเส้นทางที่ประเสริฐที่สุดสำหรับการหลุดพ้นจากทุกข์ นอกจากนี้ยังกล่าวถึงคุณธรรมและสัจจะที่มีความสำคัญต่อกา

៣៤ สพฺเพ สงฺขารา ทุกชาติ ยทา ปญฺญาย ปสฺสติ อถ นิพพินฺทติ ทุกฺเข เอส มคฺโค วิสุทธิยาติ เมื่อใด บัณฑิตเห็นด้วยปัญญาว่า สังขารทั้งปวง เป็นทุกข์ เมื่อนั้น ย่อมหน่ายในทุกข์ ความหน่าย ในทุกข์นั่น เป็นทางแห่

ข้อความนี้อธิบายเกี่ยวกับการเห็นด้วยปัญญาว่าสังขารทั้งปวงเป็นทุกข์และธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อมีการเห็นเช่นนี้ บุคคลจะหน่ายในทุกข์ และนั่นเป็นทางแห่งความหมดจด นอกจากนี้ยังมีข้อคิดเกี่ยวกับการทำกิจที

๑๑๑ ผู้มักพูดคำไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก หรือแม้ผู้ใด ทำ แล้ว กล่าวว่า ข้าพเจ้ามิได้ทำ ชนแม้ทั้ง ๒ นั้น เป็นมนุษย์มีกรรมเลวทราม ละไปในโลกอื่นแล้ว ย่อมเป็นผู้เสมอกัน. เรื่องสัตว์ผู้ถูกทุกข์เบียดเบียน กาสา

บทความนี้วิพากษ์วิจารณ์ผลของการพูดไม่จริงและการกระทำที่เลวทราม โดยชี้แจงว่าผู้ที่ทำกรรมไม่ดีหรือปฏิเสธกรรมของตนจะต้องเผชิญกับผลกรรมในภายหลัง นอกจากนี้ยังกล่าวถึงสัตว์ที่ถูกเบียดเบียนและผลที่จะเกิดขึ้น

เรื่องภิกษุว่ายาก กุโส ยถา ทุคฺคหิโต หตุถเมวานุกฤตติ สามญฺญ์ ทุปปรามฏฐ์ นิรยายปกฑฒติ ยังกิญจิ สถิติ์ กมฺม สงฺกสสร์ พรหมจริย์ สงฺกิลิฏฐญจ ย์ ว น ต โหติ มหปผล ๑๑๓ กยิรา เจ กยิราเถนํ สิถิโล หิ ปริพฺพาโช

เนื้อหานี้กล่าวถึงการปฏิบัติตนในฐานะสมณะที่ถูกต้องตามหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า โดยเน้นถึงความสำคัญของการทำกรรมที่มีคุณภาพและวิธีการปฏิบัติที่ไม่อ่อนแอ เช่นเดียวกับแนวคิดในการทำให้กรรมมีผลดียิ่งขึ้น คำสอ

๑๔๖ ธรรมทาน ย่อมชนะทานทั้งปวง รสแห่งธรรม ย่อมชนะรสทั้งปวง ความยินดีในธรรม ย่อมชนะ ความยินดีทั้งปวง ความสิ้นไปแห่งตัณหา ย่อมชนะ ทุกข์ทั้งปวง. เรื่องเศรษฐีผู้ไม่มีบุตร หนุนุติ โภคา ทุมุเมธ โน จ ปาร์คเวล

บทความนี้พูดถึงแนวคิดเกี่ยวกับธรรมทานที่มีอิทธิพลต่อการลดทุกข์และตัณหาได้อย่างลึกซึ้ง ธรรมทานถูกยกให้มีคุณค่ามากกว่าทานอื่นๆ และยังมีวิธีการที่จะใช้ธรรมทานในการต่อสู้กับความเศร้าที่เกิดจากตัณหาและโภคะ

ทั้งหลาย. ๑๕๙ ๑ ธรรมนี้ คือความคุ้มครองซึ่งอินทรีย์ ๑ ความ สันโดษ ๑ ความสำรวมในพระปาฏิโมกข์ ๑ เป็น เบื้องต้นในธรรมอันไม่ตายนั้น มีอยู่แก่ภิกษุผู้มี ปัญญาในพระศาสนานี้. เธอจงคบมิตรที่ดีงาม มีอาชีวะอันห

เนื้อหาเกี่ยวกับธรรมที่ช่วยให้ภิกษุมีการคุ้มครองและประพฤติตนอย่างดี มีความสำรวมในพระปาฏิโมกข์และการคบมิตรที่ดีเพื่อสร้างความเจริญในชีวิต มีการสอนให้ลดราคะและโทสะเพื่อเป็นผู้มีสติ.

เวลามีค่าล้ำ บรรยาย เกินกว่าทรัพย์มากมาย โกฏิด้าน ใช้เพื่อหยุดมุ่งหมาย ไปสุด ธรรมเฮย จงอย่าได้เกียจคร้าน ລວຍປຸ້ຍແນວ (สุนทรพ่อ)

๒๐ อฏฐีนํ นคร์ กต์ ยตฺถ ชรา จ มจฺจ จ มสโลหิตเลปน่ มาโน มกโข จ โอหิโตติ สรีระ อันกรรมทำให้เป็นนครแห่งกระดูกทั้งหลาย ฉาบด้วยเนื้อและโลหิต เป็นที่ตั้งลงแห่งชรา มรณะ มานะ และมักขะ เรื่องพระนางมัลลิกาเทวี

ในบทความนี้กล่าวถึงอาการของสรีระที่ถูกกรรมทำให้มีสภาพตามที่ระบุและเกี่ยวข้องกับการเกิดและดับ เช่น การชราและมรณะ รวมถึงความเชื่อมโยงกับสัตบุรุษและการดำรงอยู่ของธรรมในชีวิต มีการพิจารณาเกี่ยวกับการปรากฏ

๓๓ บุคคลพึงประพฤติธรรมให้สุจริต ไม่พึงประพฤติ ธรรมนั้นให้ทุจริต ผู้มีปกติประพฤติธรรม ย่อม อยู่เป็นสุขในโลกนี้และโลกหน้า เรื่องภิกษุผู้เจริญวิปัสสนา ยถา พุพุพุฬก์ ปสฺเส ยถา ปสฺเส มรีจิก เอว์ โลก์ อเวกฺ

บทความนี้กล่าวถึงการประพฤติธรรมอย่างสุจริต และความสุขที่เกิดจากการอยู่อย่างถูกทำนองคลองธรรมทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ผู้ที่ปฏิบัติอย่างถูกต้องจะไม่ถูกมองโดยพระยมมราชา เพราะการทำความดีจะนำมาซึ่งการเห็นตนเ

๘๐ เรื่องกุลบุตรคนใดคนหนึ่ง ยถา นที จ ปนฺโถ จ ปานาคานํ สภา ปปา เอวํ โลกิตฺถิโย นาม เวลา ตาสํ น วิชฺชตีติ ธรรมดาสตรีในโลก โรงดื่ม ที่พักและบ่อน้ำ เป็นเหมือนแม่น้ำ หนทาง เวลาย่อมไม่มีแก่สตรี เหล่านั้น.

บทความนี้นำเสนอถึงมลทินที่เกิดจากความประพฤติที่ไม่ดีของสตรีและผู้ให้ ซึ่งรวมถึงความตระหนี่และธรรมอันลามก นอกจากนี้ยังกล่าวถึงอวิชชาซึ่งเป็นมลทินที่ยิ่งใหญ่กว่า บทเรียนนี้มีความสำคัญสำหรับผู้ที่ต้องการ

៧២ เรื่องภิกษุ ๕๐๐ รูป มคคานฏฐคิโก เสฏโฐ สัจจาน จตุโร ปทา วิราโค เสฏโฐ ธมฺมานํ ทิปทานญฺจ จักขุมา เอเว มคฺโค นตฺถญฺโญ ทสฺสนสฺส วิสุทธิยา เอตญฺหิ ตุมเห ปฏิปชฺชถ มารเสนปุปโมหนํ เอตญฺหิ ตุมเห ปฏิปนฺนา ทุก

ข้อความนี้กล่าวถึงการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะการเดินทางเพื่อความหลุดพ้นจากความทุกข์ ผ่านการเข้าใจและปฏิบัติตามหลักธรรมอันเป็นสัจจะและวิราคะ รวมถึงมรรค ๘ ที่ถือเป็นหลักสำคัญในการเสริมสร้างสติ

៣៤ สพฺเพ สงฺขารา ทุกชาติ ยทา ปญฺญาย ปสฺสติ อถ นิพพินฺทติ ทุกฺเข เอส มคฺโค วิสุทธิยาติ เมื่อใด บัณฑิตเห็นด้วยปัญญาว่า สังขารทั้งปวง เป็นทุกข์ เมื่อนั้น ย่อมหน่ายในทุกข์ ความหน่าย ในทุกข์นั่น เป็นทางแห่

บทนี้อธิบายว่าบัณฑิตที่เห็นว่าทุกสิ่งเป็นทุกข์และอนัตตา จะสามารถหน่ายจากทุกข์ได้ การเข้าใจนี้เป็นเส้นทางสู่ความบริสุทธิ์และหลุดพ้นจากทุกข์ นอกจากนี้ ยังสามารถเปรียบเทียบกับเรื่องราวของบุคคลที่ทำสิ่งสำ

๑๑๑ ผู้มักพูดคำไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก หรือแม้ผู้ใด ทำ แล้ว กล่าวว่า ข้าพเจ้ามิได้ทำ ชนแม้ทั้ง ๒ นั้น เป็นมนุษย์มีกรรมเลวทราม ละไปในโลกอื่นแล้ว ย่อมเป็นผู้เสมอกัน. เรื่องสัตว์ผู้ถูกทุกข์เบียดเบียน กาสา

ข้อความนี้พูดถึงผลกรรมของผู้ที่พูดเท็จและผู้ที่ทำกรรมไม่ดี โดยชี้ให้เห็นว่าผู้ที่กระทำดังกล่าวจะต้องเผชิญกับโทษในนรก นอกจากนี้ ยังพูดถึงความสำคัญของการรักษาคุณธรรมในชีวิตประจำวัน เช่น ภิกษุผู้ไม่สำรวม

เรื่องภิกษุว่ายาก กุโส ยถา ทุคฺคหิโต หตุถเมวานุกฤตติ สามญฺญ์ ทุปปรามฏฐ์ นิรยายปกฑฒติ ยังกิญจิ สถิติ์ กมฺม สงฺกสสร์ พรหมจริย์ สงฺกิลิฏฐญจ ย์ ว น ต โหติ มหปผล ๑๑๓ กยิรา เจ กยิราเถนํ สิถิโล หิ ปริพฺพาโช

เนื้อหาดังกล่าวพูดถึงความสำคัญของการทำกรรมให้แน่นหนา รวมถึงการรักษาวัตรในชีวิตสมณะเพื่อไม่ให้เกิดผลกรรมที่ไม่ดี เช่นเดียวกับการจัดการกับสิ่งที่หลีกเลี่ยง คุณภาพของการทำกรรมมีผลต่อผลลัพธ์ในอนาคต ทำให้ต