การไม่ลืมการมองเห็นตนเองและผู้อื่นในแง่ปฏิกูล
…เอาใจใส่ภักระสิ่งที่ศูนย์กลางกายอย่างมีสติ ตลอดเวลา ทั้งการนั่งในรอบและนอนรอบ เมื่อใจเป็นสมาธิ นิ่ง เฉยๆ เท่าไรขึ้นเรื่อยๆ ใจจะละเอียดขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลไปถึงความคิด ความเห็น ความรู้ ว่า สังขารร่างกายของเรา…
การฝึกมองเห็นความเป็นจริงของร่างกาย ทั้งของเราและของผู้อื่น ว่าเป็นปฏิกูล โดยการวางใจที่ศูนย์กลางกายอย่างต่อเนื่อง และการนั่งสมาธิเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย เป็นกุญแจในการหลุดพ้นจากความฟุ้งซ่าน หากไม่เกิด