มารยาทไทย : หน้า 88/178

อยู่ในบุญ ล ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย (ตอนที่ ๑๐) หมวดที่ ๒ โภชนปฏิสังยุต ข้อ ๔ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ขยุ้มข้าวสุกแต่ยอดลงไป” ข้อ ๑๐ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่กลบแกงหรือกับข้าว ข้อ ๑๑ ข้อ ๑๒ ด้วยข้าวสุกเพราะอยากจะได้มาก” “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า ถ้าเราไม่เจ็บไข้จักไม่ขอแกง หรือข้าวสุก เพื่อประโยชน์แก่ตนมาฉัน” “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ดูบาตรของผู้อื่น ด้วยคิดจะยกโทษ” ข้อ ๑๓ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ทำคำข้าวให้ใหญ่นัก” ข้อ ๔. "ภิกษุพึงท่าความศึกษาว่า เราจัก ไม่ขยุ้มข้าวสุกแต่ยอดลงไป บางคนมีนิสัยแปลก ๆ จะตักจะกินอะไร ชอบเจาะตรงกลางก่อน ตักข้าวหรือกับข้าว คงนึกว่า พระองค์นี้ทำอะไรพิลึก ครอบครัวไหน ปล่อยให้ลูกหลานท่าตามใจตัวอย่างนี้ พอลูก โตขึ้นไปเข้าสังคมไหน จะมีปัญหาถูกเพื่อนฝูง รังเกียจ ในจาน ก็เจาะควักตรงกลางแบบเดียวกัน มอง ไปเห็นเป็นสะดือกลวงโบไปหมด นิสัยอย่างนี้ ควรแก้ไขเสียเพราะไม่งาม ลำพังของที่อยู่ ในจานของเราก็ยังไม่ค่อยน่าดู ถ้ากินรวมถาด เดียวกันแบบชาวอินเดียถาดละ ๔-๕ คน ใคร สิ่งละอันพันละน้อยอย่างนี้อย่ามองข้าม เพราะเป็นมารยาทที่ส่งเสริมบุคลิกและกำจัด ขืนเจาะตรงกลางแบบนี้ เพื่อนฝูงคงไม่ชอบใจ แน่ ๆ ยิ่งเป็นพระ ญาติโยมเห็นท่านเจาะฉันข้าว ในบาตรเป็นปล่องเป็นช่องกลวงโบ๋อย่างนั้น เขา ๘๖ อยู่ในบุญ มิถุนายน ๒๕๕๙ ความน่ารังเกียจทั้งหลาย ข้าวสุกที่ทายกตักใส่ บาตรหรือจานกองพูนเป็นยอดสูง เมื่อพระภิกษุ จะฉันควรเกลี่ยให้ต่ำลงหรือเสมอกันก่อน แล้ว จึงลงมือฉัน ส่วนอาหารอื่น ๆ เช่น ขนม ไม่เป็นของที่พึงขยุ้มอยู่แล้ว จึงไม่ได้เอ่ยถึง ข้อ ๑๐. “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจัก ไม่กลบแกงหรือกับข้าวด้วยข้าวสุกเพราะอยาก