ข้อความต้นฉบับในหน้า
P
๒
ช่องนี้มีคำตอบ D M C
&
๓
๑. ก่อนที่คุณแม่ของลูกจะเสียชีวิต ท่านก็รู้ตัวได้ในทันทีว่า “ในตอนนี้ท่านเสียชีวิต
ในขณะที่ท่านนอนป่วยอยู่ ท่านก็เตรียมตัว
เตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้วว่า “ท่านคงจะมีชีวิต
อยู่ได้อีกไม่นาน” ท่านจึงพยายามรักษาใจ
ของท่านให้ใส ๆ ด้วยการนึกถึงองค์พระ นึกถึง
พระเดชพระคุณหลวงปู่ พระผู้ปราบมาร และ
นึกถึงคุณยายอาจารย์ฯ ควบคู่ไปกับการภาวนา
"สัมมาอะระหัง" อยู่ตลอดเวลา
๒. ด้วยความที่ท่านมีใจเกาะเกี่ยวอยู่
กับบุญ อยู่กับธรรมะตลอดเวลา จึงทำให้ใจของ
ท่านผ่องใสและไม่หวาดกลัวต่อมรณภัยเลย
ยิ่งในเวลาที่มีตัวลูกกับทุก ๆ คนในครอบครัว
มาอยู่ใกล้ ๆ ท่านก็จะยิ่งรู้สึกอบอุ่นใจและสุขใจ
มาก จวบจนกระทั่งเมื่อร่างกายของท่านทนต่อ
ทุกขเวทนาไม่ไหวแล้ว กายละเอียดของท่านจึง
หลุดออกมาจากกายหยาบ แล้วมายืนอยู่ข้าง ๆ
ร่างของท่าน
ด้วยความที่เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้
เป็นอย่างดีก่อนจะเสียชีวิต เพียงแค่ท่านเห็น
ไปแล้ว” ท่านจึงรีบทำตามหลักวิชชาที่เคย
ศึกษาเรียนรู้มาจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน
วิทยา ด้วยการติดใจทิ้งทุกอย่าง วางทุกสิ่ง แล้ว
ตรงดิ่งมาที่วัดพระธรรมกาย เพื่อมานั่งสมาธิ
ที่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์ในทันที
๓. เมื่อกายละเอียดคุณแม่ของลูก
มานั่งสมาธิอยู่ที่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์แล้ว
ในช่วงแรก ๆ ใจของท่านก็ยังไม่ค่อยสงบนิ่ง
เพราะท่านยังคงนึกถึงทุก ๆ คนในครอบครัวอยู่
แต่ถึงกระนั้นท่านก็พยายามตัดใจปล่อยวาง
ด้วยการนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ พร้อม
กับภาวนา “สัมมาอะระหัง” ไปเรื่อย
จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปได้
ๆ
๓-๔ วัน
ใจของท่านก็ค่อย ๆ นิ่งขึ้นจากเดิมเป็นอย่างมาก
๔. เมื่อใจของท่านสงบนิ่งขึ้นเช่นนั้น
จึงส่งผลทําให้บุญต่าง ๆ ที่ท่านเคยตั้งใจสั่งสม
เอาไว้ในสมัยที่ยังเป็นมนุษย์ได้ช่องและมา
ปรากฏฉายให้ท่านเห็นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ร่างของท่านซึ่งนอนอย่างสงบนิ่งอยู่บนเตียง เมื่อท่านได้เห็นภาพบุญทุก ๆ บุญดังกล่าวแล้ว
มิถุนายน ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๑๐๙