วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 176/178

ที่ปรึกษา พระวิเทศภาวนาจารย์ วิ. (สมบุญ สมมาปุญโญ) พระสุธรรมญาณวิเทศ วิ. (สุธรรม สุธมฺโม) พระครูปลัดสุวัฒนโพธิคุณ (สมชาย ฐานวุฑโฒ) พระครูสมุห์วิษณุ ปญฺญาทีโป พระครูธรรมธรอารักษ์ ญาณารักโข พระครูใบฎีกาอำนวยศักดิ์ มุนิสกโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต ผู้ช่วยบรรณาธิการ ระพีพรรณ ใจภักดี, กนกพร เทศนา กองบรรณาธิการ พระมหาเสถียร สุวณฺณจิโต, พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล พระมหาดร.สมบัติ อินฺทปญฺโญ, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระศิริพงษ์ สิริวโส, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิโส, พระมหาธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล พระวิฑูรย์ อุชุจาโร, พระสุรศักดิ์ ปภสฺสโร, พระมหาวิริยะ ธมฺมสารี, พระมหาอรรถพล กุลสิทโธ, พระปลัดบริบูรณ์ ธมฺมวิชโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, อมรรัตน์ สมาธิทรัพย์ดี, สุธิดา จินดากิจนุกูล, อภิรดี ตันติวาณิชยสุข วรวรรณ ถนอมพงษ์, กำพล แก้วประเสริฐกุล, บุษบา ธาราสมบัติ, เมธินี จอกทอง, อมรพรรณ ทองสมบูรณ์, พงษ์วนาถ ดวงปาน, พรรณนิภา ทองเต็ม, ภัทรสุดา ค้ำชู ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่งและบรรณาธิการภาพ ฝ่ายศิลปกรรม กองพุทธศิลป์, ลือพงศ์ ลีลพนัง, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, อดิเศรษฐ์ นัฐกรานต์นุวัฒน์ ธาดา วงศ์คุณานนท์, สันทัด ศักดิ์สาคร, สุพัตรา ปัญญาแสง, สิริพันธุ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก ปิยธิดา เกตุสถล ๐๘-๑๖๖๗-๗๔๗๓ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด จัดทําโดย สำนักสื่อธรรมะ มูลนิธิธรรมกาย วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ 0. เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในธรรมะขององค์สมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้าถึงธรรมะภายใน ๒. เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ และทุกระดับการศึกษา ๓. เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธศาสนาให้ง่ายแก่การ นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔. เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนในสังคมเป็นคนดี ที่โลกต้องการ ๕. เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา ให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป อยู่ใน วิธีดูว่าวัดพระธรรมกาย บิดเบือนค่าสอนหรือเปล่า? ช่วงที่วัดเป็นข่าวก็มีกระแสโจมตีอย่างเอาเป็นเอาตาย ว่า วัดพระธรรมกายบิดเบือนคำสอน ซึ่งหากบิดเบือนจริงก็ ดูได้ไม่ยากเลย แค่เอาเรื่องนั้นไปเปรียบเทียบกับพระไตรปิฎก เช่น วัดพระธรรมกายพูดถึงค่าว่า "ดุสิตบุรี" ก็มีคนโจมตีและ มีคนหลงเชื่อกันแบบไม่ลืมหูลืมตาว่า คำนี้ไม่มีในพระไตรปิฎก แต่พอมาค้นในพระไตรปิฎกจริง ๆ ปรากฏว่าคำว่า “ดุสิตบุรี อยู่หลายแห่ง หรืออย่างเรื่องการทำบุญ ทั้ง ๆ ที่วัดพระธรรมกาย สอนให้ทำอย่างเต็มกำลัง ก็มาหาว่าวัดพระธรรมกายสอนให้ ทำบุญจนหมดตัว ซึ่งก่อนที่จะมากล่าวหากันเรื่องนี้ ก็อยาก ให้ศึกษาประวัติเศรษฐีในสมัยพุทธกาลหลาย ๆ ท่าน เช่น เมณฑกเศรษฐี (ปู่ของนางวิสาขา) ซึ่งพบว่าในอดีตชาติ ก็ทําบุญจนหมดตัว เพราะเอาอาหารมื้อสุดท้ายที่คนทั้ง ครอบครัวต้องกินมาบริจาคทานจนหมด แต่ด้วยอานิสงส์นี้ ทำให้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง หรืออย่างพระพุทธเจ้า ของเรา สมัยที่เสวยพระชาติเป็นพระเวสสันดร ท่านทำบุญ ชนิดยิ่งกว่าหมดตัวอีก คือ สละบุตรและภรรยาเลยทีเดียว และ หลายชาติก็ควักลูกตา ตัดหัว สละชีวิตในการบริจาคทาน ซึ่งผลของการทําทานที่ยิ่งยวดขนาดนี้ ทำให้ท่านได้สิ่งที่มนุษย์ ทั่วไปไม่ได้ คือ มีทานบารมีเต็มเปี่ยม ซึ่งเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ หมดกิเลสและตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในที่สุด ยังมีเรื่องทํานองนี้อีกหลายประเด็นที่น่ามากล่าวหา วัดพระธรรมกาย แล้วสุดท้ายก็ล้วนมีในพระไตรปิฎกทั้งนั้น แล้วอย่างนี้ใครบิดเบือนกันแน่ ดังนั้นก่อนจะกล่าวหาก็อยาก ให้ศึกษากันให้ดีก่อน เพราะเดี๋ยวจะได้รับบาปหนักเนื่องจาก จาบจ้วงค่าสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยไม่รู้ตัว