การดูแลผู้สูงอายุ : หน้า 89/178

จะได้มาก” ข้อนี้ชัดอยู่แล้วไม่ต้องขยายความอีก เรื่องอย่างนี้มักเกิดในหมู่ลูกศิษย์วัดจอมแก่น ทั้งหลาย ในคราวที่อยู่ร่วมกันมาก ๆ และ ข้าวปลาอาหารค่อนข้างอัตคัดขาดแคลน วิธี อ่อนกับข้าวอ่อนขนมของพวกเขาแยบยลน่าดู บางทีหลงนึกสงสารว่า โถ! แย่งเขาไม่ทัน ไป นั่งซุกกินข้าวเปล่า ๆ อยู่คนเดียว ที่แท้เจ้านั่น แหละตัวแสบ! ข้อ ๑๑. "ภิกษุจึงทำความศึกษาว่า ถ้าเรา ไม่เจ็บไข้จักไม่ขอแกงหรือข้าวสุก เพื่อประโยชน์ แก่ตนมาฉัน” คือ พระภิกษุต้องพยายามอย่างที่สุด ที่จะท่าตัวให้เลี้ยงง่าย ถ้าไม่เจ็บไข้ได้ป่วยจะ ไม่เอ่ยปากขอใคร ถ้าเมื่อใดพระภิกษุเอ่ยปาก ขอ ก็แสดงว่าท่านป่วยหนักแล้ว จำเป็นต้องได้ อาหารแบบนั้นแบบนี้ ญาติโยมช่วยจัดให้ท่าน ตามที่ขอด้วยเถิดนะ นี้อยากจะเตือนพวกเราบางคน ที่แม้ ตั้งใจเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่จนแก่เฒ่าเป็นอย่างดี อุตส่าห์หาคนมารับใช้ดูแล สั่งเสียเรียบร้อยว่า ถ้าท่านอยากจะได้อะไรให้บอก กะว่าจะเป็น แก้วสารพัดนึกบันดาลทุกอย่างให้ท่าน แต่แล้ว ก็พลาด เพราะมองข้ามบางเรื่องที่เป็นธรรมดา ของท่านผู้เฒ่าไป บางทีกว่าจะรู้ท่านก็ป่วยเป็น โรคขาดอาหารไปเสียแล้ว เคยอ่านวารสาร ทางการแพทย์พบว่า แม้แต่บ้านเศรษฐีหลาย ๆ บ้านยังเจอปัญหาท่านผู้เฒ่าในครอบครัวเป็น โรคขาดอาหาร ได้ว่า ท่าไมจึงเป็นอย่างนั้น มีเหตุที่นำมาอธิบาย ๑. ท่านเคยจนมาก่อน แม้ในภายหลัง จะมีฐานะดี แต่เวลากินข้าวปลาอาหาร ท่านยัง ติดนิสัยขี้เหนียวเหมือนเดิม ถ้ารู้ว่าอะไรแพง สักหน่อยจะไม่ยอมกิน ขืนซื้อมาให้ท่านต้องถูก บ่น ๗ วัน ๗ คืนไม่เลิก ผลสุดท้ายแม้มีเงินเป็น ล้านอยู่ในบ้าน ท่านก็ยังเป็นโรคขาดอาหารจน ได้ ๒. ไม่ใช่ขี้เหนียว แต่คนไทยเวลากินข้าว ปลาอาหาร มักไม่ค่อยคำนึงถึงคุณค่าอาหาร แต่กลับคำนึงถึงรสอร่อยถูกใจ ปลาร้า ปลาเค็ม น้ำพริก อย่างนี้ท่านผู้เฒ่าชอบนัก กิน ๆ อยู่ อย่างนั้น ไปเช้าชี้ให้ท่านกินเนื้อกินหมู เนื้อปลา เนื้อไก่บ้าง ท่านก็ไม่เอา บอกว่าไม่แซบ สู้ของ พวกนั้นไม่ได้ ท่านว่าทำให้กินข้าวได้หลายจาน แต่จริง ๆ แล้วคุณค่าไม่พอ เพราะของที่ท่าน ชอบไม่ค่อยมีคุณค่าทางอาหาร ในที่สุดท่าน ก็เลยเป็นโรคขาดอาหาร ผู้เฒ่าบางคนโชคไม่ดี ได้ลูกหลานที่ไม่รู้ใจ ทำกับข้าวไม่ถูกปาก ท่านเกรงใจเขา ไม่บอก ไม่บ่น แล้วในทีสุดก็เป็นโรคขาดอาหาร เพราะ ได้อาหารไม่ถูกใจ กินไม่ลง ระวัง ๆ หน่อยนะ พ่อแม่มีได้ครั้งเดียว คือมีพ่อคนเดียว มีแม่คนเดียว ท่านตายแล้ว ไปหาคนอื่นมาแทนไม่ได้ เราอุตส่าห์ท่างาน หาเงินหาทอง ก็หวังจะตอบแทนบุญคุณท่าน ให้เต็มที่ แต่ว่าถ้าเราส่งแต่เงินไปให้ ไม่ได้ตาม ไปดูรายละเอียดว่าท่านนำไปกินไปใช้อย่างไร เดี๋ยวท่านก็เป็นโรคขาดอาหาร เป็นลมเป็นแล้ง ไป เรานั่นแหละจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ฉะนั้น การที่ใครคนใดคนหนึ่งมีฐานะดี ส่งเงินไปให้พ่อแม่ใช้แล้วไม่ตามไปดู ถือว่าเสี่ยง มาก วันดีคืนดีกลับบ้านพาลูกพาเมียไปกราบ ท่าน อาจพบว่าท่านนั่งเข้าท่วมหัว ผอมโกรก ใส่เสื้อผ้าเก่าขาดกะร่องกะแร่งคล้ายขอทาน เงินทองที่ลูกส่งไปให้ยังอยู่ครบถ้วนในก่าปั่น มิถุนายน ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๘๗