เรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม : หน้า 90/178

TH เรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มนี้ ผู้เฒ่ากี่ราย ๆ เป็นเหมือนกันหมด เพราะท่านไม่ห่วงแล้วว่าจะ สวยไหม ใช้จนเก่าเป็นผ้าขี้ริ้วก็ยังไม่อยากเปลี่ยน โยมพ่อของอาตมาก็เป็นอย่างนี้เหมือนกัน กลับไปเยี่ยมท่านทีไรต้องแอบเอาเสื้อผ้า ชุดเก่า ๆ ไปทิ้งเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นไม่ยอมใช้ ชุดใหม่ บางทีกลับไปเจอท่านอ่อนเพลีย เบื่ออาหาร ใคร ๆ ก็หาสาเหตุไม่พบ ยังดีที่อาตมาพอจะ รู้ใจท่านว่าชอบอาหารรสจัด แต่คนในบ้าน เห็นว่าท่านสูงอายุแล้ว ไม่ควรกินอาหารรสจัด เลยทำอาหารแบบจืด ๆ ให้ ท่านเป็นคนอดทน ไม่บ่นเลย ไม่ชอบท่านก็กินน้อย เลยเป็นโรค ขาดอาหาร ต้องให้น้ำเกลือ พอแข็งแรงขึ้นมา หน่อย ท่านกลับไม่ยอมรับน่าเกลือเสียแล้ว เพราะเสียดายสตางค์ ลูก ๆ ต้องชี้แจงเหตุผล ว่าขึ้นไม่ยอมรับน้ำเกลือจะเป็นนั่นเป็นนี่ ท่าน 8 จึงยอม นิสัยตระหนี่ถี่เหนียวที่เกิดกับผู้สูงอายุ ฟ้องว่าตั้งแต่หนุ่มสาวท่านไม่ค่อยจะทำบุญ ทำทาน พอแก่ตัวลงผลกรรมจึงตามมาให้ท่าน ไม่อยากใช้ไม่อยากจ่ายอะไรทั้งสิ้น มีเงินก็ยัง พอใจอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ พวกเราดูแลผู้เฒ่าต้องช่างสังเกตหน่อยนะ บั้นปลายชีวิตคนแก่มักจะกลับเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะลูก ๆ ต่างคนต่างออกไปทํางาน เหลือ เด็ก ๆ ไว้ให้ท่านเลี้ยง ตกลงวันหนึ่ง ๆ ท่าน ไปไหนไม่ได้ก็คุยกับหลานกับเหลน ผลสุดท้าย ทั้งหลานทั้งเหลนก็เลยกลายเป็นเพื่อนเล่นของ ท่านไป ผลที่ตามมาไม่ค่อยจะดีนัก เพราะเด็กที่ คนแก่เลี้ยงมักจะดื้อ พูดปดเก่ง เจ้ามารยา สารพัด เพราะรู้อยู่ว่า ย่ายายกำลังเหงา จะอ้อน เอาอะไรก็ได้ทั้งนั้น ถ้าไปอ้อนกับแม่เดี๋ยวโดนตี ต้องใช้วิธีไปอ้อนกับย่ากับยาย เดี๋ยวย่ายายก็ไป บังคับให้แม่ไปซื้อของมาให้จนได้ ๘๘ อยู่ในบุญ มิถุนายน ๒๕๕๙