พลังอักษรบนแผ่นทอง : หน้า 6/94

หีบแก้วมรกต หีบแก้วผลึก ทรงบรรจุเป็นขั้นตาม ลำดับอย่างนี้ ต่อจากนั้นก็นำไปใส่ลงในผอบทอง แล้วนำผอบทองไปใส่ในผอบแก่นจันทน์ สุดท้ายจึง เอาไปใส่ไว้ในหีบเสื่อสาน จากนั้นก็ทรงพันหีบด้วย ผ้าขาว แล้วประทับตราพระราชลัญจกร ตรัสสั่ง อำมาตย์ให้นำเครื่องบรรณาการส่งไปถวายพระเจ้า ปุกกุสาติ การที่ทรงปฏิบัติเช่นนั้นก็เพื่อจะสื่อให้เห็น ซึ่งถึงความสำคัญของพระรัตนตรัยที่พระองค์ทรง เคารพบูชาเป็นที่สุด พลังอักษรบนแผ่นทอง d ฝ่ายพระเจ้าปุกกุสาติพอได้รับเครื่องบรรณาการ พระองค์ก็ทรงถือเครื่องบรรณาการเสด็จขึ้นปราสาท ไปแต่เพียงผู้เดียว ทรงค่อยๆ แกะออกมาทีละชั้นๆ เมื่อเจอผ้ากัมพลห่อหุ้มเป็นชั้นสุดท้าย ก็ทรงได้เห็น ม้วนแผ่นทองค่าสุกปลั่งผิวมันวาว ทรงคลี่เปิดออกดู แสงของแผ่นทองก็ดึงดูดพระเนตรให้เพลิดเพลิน อยู่สักครู่หนึ่ง แล้วจึงได้เพ่งพินิจไปยังตัวอักษรใน แผ่นทองนั้นจนต้องอุทานว่า “อักษรลิขิตเหล่านี้มี ระเบียบดียิ่งนัก ต้องตาต้องใจเราจริงๆ” เมื่อทรงไล่อ่านไปเรื่อยๆ พออ่านถึงบทพุทธคุณ เท่านั้น ก็ทรงเกิดปีติแรงกล้าขนลุกชูชัน ทรงปลื้ม มากจนไม่อาจจะทรงอ่านต่อไปได้อีก จึงประทับ นั่งรอให้ความปลื้มสงบลงก่อน พออ่านไปถึงบท พระธรรมคุณ ก็ทรงปีติเช่นเดิมอีก จนอ่านถึงบท สังฆคุณแล้วก็เกิดปีติล้นพ้นสุดประมาณ ทรงอ่าน แล้วอ่านอีกไม่มีเบื่อเลย เพราะในข้อความเหล่านั้น มีการพรรณนาอานุภาพพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และพระสังฆคุณ อีกทั้งยังได้พรรณนาถึงความเป็น อจินไตยแห่งพระพุทธเจ้า ตั้งแต่ประสูติจนถึงตรัสรู้ และพรรณนาอานิสงส์ในการบำเพ็ญสมณธรรม ตอนจบได้ตบท้ายว่า “ธรรมดาใครก็ตาม หากได้ ฟังธรรมของพระบรมศาสดาแล้ว บางคนถึงกับ ละทิ้งราชสมบัติออกบวชไปเลย บางคนก็ทิ้ง ตำแหน่งสูงๆ เช่นเสนาบดีแล้วออกบวช เพราะ ศาสนานี้เป็นศาสนาที่จะพาให้ออกจากทุกข์ได้ ดูก่อนปุกกุสาติ เมื่อท่านได้อ่านจบแล้ว หากต้องการ จะบวช ก็ควรที่จะเสด็จออกบวชเถิด อย่าได้รีรอเลย” เมื่อพระเจ้าปุกกุสาติทรงอ่านจบทุกบท ก็ ทรงวางแผ่นทองลง แล้วน้อมใจเข้าไปสู่ความสงบ สามารถทําใจหยุดใจนิ่ง จนบังเกิดฌานขึ้นมาได้ ต่อจากนั้นก็ทรงแช่อิ่มอยู่ในฌานสุขเป็นเวลาถึง ครึ่งเดือนภายในห้องปราสาท โดยไม่มีการเสด็จออก ไปภายนอกปราสาทเลย เมื่อทรงไล่อ่านไปเรื่อยๆ พออ่านถึง บทพุทธคุณเท่านั้น ก็ทรงเกิดปีติแรงกล้า ขนลุกชูขัน ทรงปลื้มมากจนไม่อาจจะ ทรงอ่านต่อไปได้อีก จึงประทับนั่งรอให้ ความปลื้มสงบลงก่อน พออ่านไปถึง บทพระธรรมคุณ ก็ทรงปีติเช่นเดิมอีก จนอ่านถึงบทสังฆคุณแล้วก็เกิดปีติล้นพ้น สุดประมาณ ทรงอ่านแล้วอ่านอีกไม่มีเบื่อ เลย