การเค้นศักยภาพและความรู้คุณ : หน้า 57/94

...เมื่อคนเราเค้นศักยภาพในตัวเองไปทำดีเสียแล้ว มันไม่มีเวลาที่จะไปฟุ้งซ่าน ไม่มีเวลา ไปอิจฉาตาร้อนใคร มันมีแต่เวลาสำหรับคิดดี พูดดี ทำดี แล้วมันก็จะต้องได้อย่างเดียว คือได้ดี ... ทีนี้ บางคนตลอดชีวิตไม่เคยมี ใครหยิบยื่นพระคุณมาให้กับเขาเลย ไม่ว่าเขาจะตกทุกข์ได้ยากอย่างไร ไม่เคยมีใครหยิบยื่นมาโอบอุ้ม มา ช่วยเหลือ มาหอบหิ้วเขาเลย เมื่อเป็น อย่างนั้น เขาเกิดความรู้สึกอย่างไร เกิดความรู้สึกว่าโลกทั้งโลกมีแต่ ความแห้งแล้ง มีแต่คนใจแคบ มีแต่ ตัวใครตัวมัน แต่ถ้าเขาเป็นคนโชคดี ได้เจอคนดีที่พร้อมจะหยิบยื่น ความช่วยเหลือมาให้ แล้วเขาก็ได้รับ ด้วยตัวของเขาเอง ถ้าคนๆ นี้เขาได้อย่างที่ว่านี้ เพราะว่าเขาได้รับความมีน้ำใจมาแล้ว แล้วเขาก็ รู้คุณค่าของความมีน้าใจนั้นด้วย เขาเรียกว่าคนมี ความกตัญญู คือคนรู้คุณที่เขาเคยทําให้กับตัวเอง แต่ว่าถ้าคนไหนทั้งๆ ที่เขาก็ยื่นมือยื่นไม้มา หอบหิ้วมาช่วยเหลือท่าให้ตัวพ้นทุกข์พ้นยากแล้ว ก็ยังนึกถึงคุณเขาไม่ออก ฟ้องว่าคนนี้ใจบอดเสียแล้ว ตาอาจจะยังดีอยู่ แต่ใจบอด บอดตรงที่มองความดี ของคนอื่นไม่เห็น ทั้งๆ ที่ความดีนั้นได้ถูกหยิบยื่น มาให้ตัวเขาเอง คนประเภทนี้แหละอันตราย เพราะ เขาก็จะมองคนทั้งหลายที่ไม่เคยหยิบยื่น ๑. ความสุข ความสะดวก ความสบายให้เขามาเลย เหมือนอย่างกับคนไม่รู้จัก หรือบางทีจะเห็นเป็น ศัตรูเสียด้วยซ้ำา ๒. แม้แต่คนที่หยิบยื่นให้ความช่วยเหลือ เขามาแล้ว เขาก็ยังมองไม่เห็นความดีอีก เมื่อเป็น อย่างนี้ โลกทั้งโลกได้กลายเป็นโลกมืดสำหรับเขา เสียแล้ว คนประเภทนี้เลยไม่มีความสุขตลอดชีวิต นี่คือสภาพจิตใจของคนเราที่มันแตกต่างกัน ระหว่างคนมีความกตัญญู กับคนไม่มีความกตัญญู 61