อักษรมงคลบนแผ่นทอง : หน้า 5/94

อักษรมงคล บนแผ่นทอง การจารึกชื่อสิ่งที่มีคุณค่าหรือบุคคลผู้ควรค่าแก่การบูชาไม่มีสิ่งใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่า การจารึกไว้บน “แผ่นทองคำ” โดยการนำทองคำแท้ผ่านกรรมวิธีทุบ คลี่ ตีเป็นแผ่น ตั้งแต่แบบหนาจนถึงบางเบาเยี่ยงแผ่นกระดาษ แล้วจารจดสิ่งที่เป็นมงคลที่สุด ประเสริฐที่สุด และควรค่าแก่การกราบไหว้บูชาที่สุด ซึ่งเคยมีมาแล้วในสมัยพุทธกาล ในสมัยพุทธกาล พระเจ้าพิมพิสาร ผู้ครอง แคว้นมคธ ทรงมีพระสหายอยู่ท่านหนึ่ง ซึ่งเป็น กษัตริย์เหมือนกัน ท่านมีชื่อว่า “พระเจ้าปุกกุสาติ” ราชาแห่งนครตักกศิลา ทั้งสองได้ติดต่อกันผ่าน พวกพ่อค้าที่นำสินค้าขายไปมาระหว่างเมือง ยิ่งนาน วันเข้ามิตรภาพของทั้งสองพระองค์ก็ยิ่งแน่นแฟ้น แม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้ากันเลยก็ตาม ต่อมาพระเจ้าปุกกุสาติได้สั่งให้อ่ามาตย์ นำผ้ากัมพลหาค่ามิได้ถึง 6 ผืน ไปถวายแด่พระเจ้า พิมพิสาร พอพระองค์ทอดพระเนตรผ้ากัมพลเท่านั้น ถึงกับทรงทึ่งในความวิจิตรงดงาม เพราะผ้าแต่ละผืน นั่นหลากสีสันและมีสัมผัสนุ่มนวลน่าจับต้องเป็น ยิ่งนัก พระเจ้าพิมพิสารทรงนำไปถวายพระสัมมา สัมพุทธเจ้า ๔ ผืน ที่เหลืออีก ๔ ผืน ทรงเก็บไว้ใช้ ส่วนพระองค์ แล้วทรงดำริว่า “สหายเราได้ส่งของ หาค่ามิได้มาให้เรา เราก็ควรที่จะมอบสิ่งที่ดีเลิศ ที่สุดไปให้เช่นกัน ไม่มีสิ่งใดอื่นที่จะทำให้เกิดโสมนัส ปราโมทย์ได้เท่ากับพระรัตนตรัยอีกแล้ว” จากนั้นก็ ทรงนำแผ่นทองคำซึ่งมีสีสุกปลั่งแวววาวขนาดพอ สมควรมา แล้วบรรจงลิขิตเขียนอักษรลงในแผ่น ทองคำนั้นด้วยการแต้มชาดสีแดงลงไป ความประณีตในการบรรจุรักษาแผ่นทอง ไว้ในส่วนแก่นกลาง เมื่อทรงเขียนอักษรเสร็จเรียบร้อยก็ทรงม้วน แผ่นทองคำ แล้วพันทับด้วยผ้ากัมพลเนื้อละเอียด ใส่ไว้ในหีบที่แข็งแรง ต่อจากนั้น ทรงเอาหีบไปใส่ใน หีบทองคำใบเล็ก ๆ แล้วทรงนำหีบทองคำใส่ไว้ใน หีบเงินต่ออีก ส่วนหีบเงินก็ใส่ไว้ในหีบแก้วมณีอีกชั้น ต่อจากนั้นก็นำไปใส่หีบแก้วประพาฬ หีบแก้วทับทิม