ข้อความต้นฉบับในหน้า
ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า “หัวใจคนนั้นเป็นของแปลก หัวใจของคน
บางคนใหญ่พอที่จะรองรับมนุษยชาติทั้งหมดเอาไว้ แต่สำหรับคนบางกลุ่ม หัวใจของเขามีหน้าที่
เป็นเพียงปั้มน้ำขนาดจิ๋ว คอยสูบฉีดโลหิตไปเลี้ยงแขนขาของตัวเองเท่านั้น ไม่สามารถเป็นแหล่งผลิต
ความรักที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันได้แม้แต่น้อย"
บุคคลสำคัญที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ คือ ผู้มีหัวใจประเภทแรก ที่มีความรักต่อเพื่อนมนุษย์
และยืนหยัดอุทิศตนทำประโยชน์แก่ผู้อื่นตลอดมาเป็นเวลาต่อเนื่องยาวนาน ด้วยการทำหน้าที่ผู้นำรถ
ผู้นำบุญ พาคนไปทำความดี
La
ผู้นํารถ
ผู้นํารถ
ผู้นำและร่างให้ได
ผู้นํารถ
แสงสว่างให้แก่
LD
ผู้นํารถ
ผู้นำแสงสว่างให้แก่เ
โหด
“ผู้นำรถ” กล่าวสั้น ๆ ก็คือ ผู้นำบุญ
ที่ทําหน้าที่ยอดกัลยาณมิตรนำสาธุชนไปสั่งสม
บุญที่วัดพระธรรมกาย
เมื่อถึงวัดแล้ว พวกเขายังคอยเอาใจใส่
แนะนำ ดูแล อำนวยความสะดวกแก่ทุกคน
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเป็นต้นบุญ
ภารกิจของผู้นำรถเริ่มจากการชวนคน ต้นแบบที่ดีในทุก ๆ ด้าน
ไปวัดให้ได้จำนวนหนึ่งก่อน จากนั้นจึงไปติดต่อ
หารถให้พอเหมาะกับจำนวนคน และรับผิดชอบ
ค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วยตนเอง
ในขณะที่เดินทางไปวัด ผู้นำรถยัง
ทําหน้าที่สร้างบรรยากาศให้ทุกคนอยู่ในบุญ
ตลอดเส้นทาง ด้วยการจัดกิจกรรมต่าง ๆ เช่น
สวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น เล่าธรรมะ พูดคุย
แนะนำให้เตรียมตัวทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่วัด
หลังเสร็จงานบุญ ผู้นํารถจะพาทุกคน
ไปขึ้นรถที่จุดจอดรถ ขณะเดินทางกลับก็กล่าว
อนุโมทนาบุญ พูดคุยยกใจทุกคนให้แช่มชื่น
เบิกบาน และเชิญชวนให้ไปวัดครั้งต่อไป
เรียกได้ว่าขณะทำหน้าที่ผู้นำารถ หาก
มิใช่เวลาหลับตาทำสมาธิแล้ว พวกเขาจะต้อง
ทำเพื่อคนอื่นเกือบตลอดเวลา
"เสกสรรค์ ประเสริฐกุล. (๒๕๔๙), โลกเปลี่ยนต้องเปลี่ยนโลก, หน้า ๙๙.
มิถุนายน ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๓๙