การปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ : หน้า 30/40

จนกระทั่งถึงวันที่เปลี่ยนชีวิตของกระผม เมื่อลูกสาวและ เพื่อนของเขาได้ชวนให้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ โดยให้ เหตุผลว่า “ใกล้จะถึงวันพ่อแล้ว ลูกอยากตอบแทนพระคุณของ พ่อ อยากให้พ่อมีดวงตาเห็นธรรม” ลูกสาวและเพื่อนจะออกค่า ใช้จ่ายให้ทั้งหมด ผมจึงตัดสินใจขึ้นไปปฏิบัติธรรมในครั้งนั้น พอเท้าแตะผืนแผ่นดินสวนพนาวัฒน์ ประทับใจในดินแดน แห่งนี้ตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึง จึงตั้งใจที่จะปฏิบัติธรรมให้เต็มที่ จะใช้เวลาให้เป็นประโยชน์กับการปฏิบัติธรรมให้มากที่สุด วันแรกของการปฏิบัติธรรม ได้สลัดความคิดความกังวล เรื่องงานและครอบครัวทั้งหมด ไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ทำใจสบายๆ ประคองใจอยู่ที่กลางกาย ภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปเรื่อยๆ รู้สึกว่า ลมหายใจค่อยๆ เบาลง คำภาวนาก็ค่อยลงไปเรื่อยๆ นานเท่าไรไม่ทราบ รู้แต่ว่าภายในท้องขยายใหญ่ขึ้น และภายใน ท้องจะเย็นมากจนบอกไม่ถูก ในขณะเดียวกันก็เห็นแสงสว่าง เหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า เป็นแสงสว่างที่สวยมาก แต่ไม่ร้อน กลับเย็นสบายยิ่งขึ้นอีก แสงสว่างค่อยๆ สว่างมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ทราบว่าคำภาวนา สัมมา อะระหัง หยุดไปตั้งแต่เมื่อไร แล้ว ดวงแก้วกลมใสเล็กกว่าลูกเทนนิสเล็กน้อย ก็เลื่อนเข้ามาให้เห็น ความรู้สึกในตอนนั้นปีติ ปลื้มใจมาก มีความสุขมากจนบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดมาบรรยายถึงสุขนี้ได้อย่างไร แต่ดวงแก้ว 30 : วันที่พบกับคำว่า “ความสุขที่แท้จริง”