การเดินธุดงค์เพื่อความมั่นคง : หน้า 363/384

โอวาทพระภาวนาวิริยคุณ (หลวงพ่อทัตตชีโว) รองเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี การเดินธุดงค์ในครั้งนี้ไม่ใช่การเดินธุดงค์ธรรมดา แต่เป็นการเดินธุดงค์เพื่อความ มั่นคงของประเทศชาติและพระพุทธศาสนาไปด้วยในตัว ในฐานะที่พวกเรามีโอกาสมาอยู่ ในสถานที่อันเป็นมหามงคล คือแผ่นดินเกิดของพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) พระผู้ปราบมาร ก็อยากจะให้ข้อคิดเป็นแนวทางในการสร้างบุญสร้างบารมีของพวกเรา ต่อไป จะได้ช่วยกันรื้อวัฏสงสารตามปณิธานที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านตั้งใจปูพื้นฐาน ไว้ตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ ก่อนอื่นขอให้ภาพรวมกับพวกเราว่า แท้จริงแล้วโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ หรือจักรวาล ที่เราอยู่นี้ ก็คือคุกสำหรับขังสรรพสัตว์ทั้งหลาย แต่สรรพสัตว์ทั้งหลายไม่รู้ตัวว่าตัวเอง ติดคุก ที่เป็นเช่นนี้เพราะว่า จักรวาลหรือโลกนี้ใหญ่นัก มองสุดสายตาก็ยังไม่สุดขอบโลก ขอบจักรวาล เพราะฉะนั้นจึงดูเหมือนว่า สรรพสัตว์ทั้งหลายมีอิสระ มีเสรีภาพ แต่แท้ที่ จริงสรรพสัตว์ทั้งหลายเกิดแล้วก็แก่ เจ็บ และตาย อยู่ในจักรวาลนี้ไม่มีสิทธิ์ออกไปที่ไหน แม้อาจจะมีสัตวโลกบางประเภทที่มีฤทธิ์สามารถออกจากโลกมนุษย์นี้ไปเยี่ยมดวงจันทร์ ได้ หรือไปเยี่ยมจักรวาลอื่นได้ แต่ก็เป็นเพียงการไปเยี่ยมคุกต่างแดนเท่านั้น นี้เป็นความจริงที่ปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎก แต่เมื่อพระภิกษุได้ศึกษาพระไตรปิฎก พบคำว่า การเวียนว่ายอยู่ในวัฏสงสาร ก็คิดแต่เพียงว่าเป็นเรื่องของการย้ายที่อยู่ ย้าย จักรวาล แต่ในสายตาของพระเดชพระคุณหลวงปู่ ท่านบอกว่านี้เป็นเรื่องของการย้ายคุก แม้อนันตจักรวาลก็เป็นคุก เพราะฉะนั้นจักรวาลอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ก็คือ คุกซ้อนคุกไป ตามลำดับ แม้นักดาราศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของโลก ที่มีเจตนารมณ์จะไปดาวดวงนั้น ดวง จันทร์ดวงนี้ ก็ยังไม่มีใครสำนึกเลยว่า โลกและจักรวาลคือคุก เมื่อโลกและจักรวาลคือคุก นั้นเท่ากับว่าพวกเราที่นั่งกันอยู่ในที่นี้และสรรพสัตว์ทั้งหลายในโลก คือนักโทษที่รอการ ประหาร มิใช่นักโทษธรรมดา 362