ประสบการณ์ของพระนานาชาติในการเดินธุดงค์ พุทธประเพณี หน้า 367
หน้าที่ 367 / 384

สรุปเนื้อหา

พระฝรั่ง...ก็มาเดินธุดงค์ด้วย อาตมาชื่อ พระรูเบน วิสาโล อายุ 31 ปี เป็นชาวเบลเยียม เรียนจบวิศวะ เคมีก่อนมาบวชทำงานทางด้าน Food Science ในห้องแล็บของบริษัทแห่งหนึ่งในประเทศ เบลเยียม เดิมอาตมาไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ แต่สนใจการฝึกสมาธิในพระพุทธศาสนามาก จึงตัดสินใจบินมาประเทศไทย แล้วบวชในโครงการบวชพระนานาชาติ ที่วัดพระธรรมกาย ในปี พ.ศ. 2551 จนกระทั่งได้เข้าโครงการเดินธุดงค์ธรรมชัย ซึ่งอาตมาถือว่า เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของ โลกก็ว่าได้ เพราะต้องเดินฝ่าแดดที่ร้อนระอุ ซึ่งประเทศที่อาตมาอยู่ร้อนสุดก็แค่ 25 องศาเท่านั้น ดังนั้นสำหรับอาตมาแล้ว ถ้าจะใช้วิธีธรรมดาๆ คงไม่มีทางเดินได้ ด้วยเหตุนี้อาตมาต้องเริ่มที่ใจก่อน คือ ไม่คิดร้อน แต่คิดเย็น โดยนึกถึงดวงแก้ว อันใสเย็นเหมือนดวงจันทร์ และนึกว่าศูน

หัวข้อประเด็น

- ประสบการณ์ของพระนานาชาติในการเดินธุดงค์

ข้อความต้นฉบับในหน้า

พระฝรั่ง...ก็มาเดินธุดงค์ด้วย อาตมาชื่อ พระรูเบน วิสาโล อายุ 31 ปี เป็นชาวเบลเยียม เรียนจบวิศวะ เคมีก่อนมาบวชทำงานทางด้าน Food Science ในห้องแล็บของบริษัทแห่งหนึ่งในประเทศ เบลเยียม เดิมอาตมาไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ แต่สนใจการฝึกสมาธิในพระพุทธศาสนามาก จึงตัดสินใจบินมาประเทศไทย แล้วบวชในโครงการบวชพระนานาชาติ ที่วัดพระธรรมกาย ในปี พ.ศ. 2551 จนกระทั่งได้เข้าโครงการเดินธุดงค์ธรรมชัย ซึ่งอาตมาถือว่า เป็นสิ่งมหัศจรรย์ของ โลกก็ว่าได้ เพราะต้องเดินฝ่าแดดที่ร้อนระอุ ซึ่งประเทศที่อาตมาอยู่ร้อนสุดก็แค่ 25 องศาเท่านั้น ดังนั้นสำหรับอาตมาแล้ว ถ้าจะใช้วิธีธรรมดาๆ คงไม่มีทางเดินได้ ด้วยเหตุนี้อาตมาต้องเริ่มที่ใจก่อน คือ ไม่คิดร้อน แต่คิดเย็น โดยนึกถึงดวงแก้ว อันใสเย็นเหมือนดวงจันทร์ และนึกว่าศูนย์กลางกายเป็นศูนย์กลางแห่งความเย็นสบาย แล้วก็ขยายดวงแก้วคลุมตัวเราและสาธุชนในรัศมี 2-3 เมตร จากนั้นอาตมาก็ต้องสำรวม อินทรีย์ โดยไม่มองโยมเลย เพราะถ้ามองโยมแล้วใจจะหลุดไปอยู่นอกตัว และเมื่อใจ หลุดไปอยู่นอกตัว ใจก็จะไม่มีพลัง เดินต่อไปไม่รอด อาตมาได้ทำตามที่หลวงพ่อบอก คือ มองทางมองกลางอย่างเดียวจริงๆ มองจน รู้สึกว่าเราหลุดไปอยู่อีกโลกใบหนึ่ง เหมือนเดินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสงบเหลือเกิน เหมือนเดินอยู่คนเดียวในโลกใบนี้ โดยไม่เกาะ ไม่เกี่ยว ไม่เหนี่ยว ไม่รั้ง จนดื่มเข้าไป ในความสงบระดับลึก ไม่กังวลเลยว่าระยะทางข้างหน้าจะเหลืออีกสักกี่กิโลเมตร ซึ่งความ สงบสุขเช่นนี้ทำให้อาตมารู้สึกชอบเดินมากกว่ากลับมาจำวัดรวมกันในแต่ละคืนเสียอีก เพราะขณะเดินธุดงค์มันเหมือนได้อยู่ในโลกที่ไม่วุ่นวาย ทั้งๆ ที่รอบตัววุ่นวาย 366
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More