การเดินธุดงค์และความตั้งใจ : หน้า 369/384

ตอนนั้นอาตมาเกิดความรู้สึกขัดแย้งในตัวเองมาก ขณะเดินอาตมาสามารถลืมความเจ็บทั้งๆ ที่เจ็บแสนเจ็บ เพราะหัวใจอยากเดินด้วยความรู้สึกที่เกินล้าน แต่ขามัน ทั้งยังสามารถลืมความร้อน ทั้งๆ ที่ร้อนได้ แม้ว่าพอกลับ เหลือแรงเดินไม่ถึงร้อย และด้วยความที่อาตมาอยากเดิน ไปถึงที่พักในแต่ละวัน เท้าอาตมาบวมมาก จนหมอบอก ตามหลวงปู่มากๆ จึงรีบตั้งจิตอธิษฐานขอหลวงปู่อย่าง ว่าให้พักก่อนสัก 2 วัน แต่อาตมาก็ไม่ยอมพัก เพราะ แน่วแน่ว่า ขอให้อาตมาหายและขอให้เดินได้จนจบ คิดแต่ว่า จะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน อยากทำผังเลือดนักสู้ โครงการเป็นอัศจรรย์ ซึ่งอาตมาอธิษฐานทั้งๆ ที่แทบจะ หัวใจเพชรติดตัวไป เพราะหากอาตมาทำได้จริงๆ อีก เป็นไปไม่ได้เลย แต่ด้วยหัวใจที่สู้เสียอย่าง แม้ขาจะเจ็บ หน่อยอาตมาเจออะไรที่หนักกว่านี้ ก็จะมีธาตุทรหดที่ทน แต่ก็แข็งใจไปซ้อมเดินธุดงค์ทุกวัน ได้ และเมื่ออาตมาทนได้โดยไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคที่เจอ.. บุญที่ได้ก็จะเยอะมาก และพอคิดแบบนี้ปั๊บ...อาตมาก็ยึด สู้เดินต่อ เมื่ออาตมาคิดจะสู้ ก็มีอะไรแปลกใหม่เกิดขึ้น คือ จากเดิมที่อาตมาเดินไป ท่องสัมมา อะระหังไป ก็ได้แค่ อาตมาซ้อมเดินทั้งๆ ที่ปวดขา แต่ขณะซ้อมไปก็ อธิษฐานขอหลวงปู่ไป ท่อง “สัมมา อะระหัง” ไป จนวัน เดินธุดงค์กระชั้นใกล้เข้ามาทุกที ซึ่งขาอาตมาก็เหมือนจะ ดีขึ้นเกินครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่หาย แต่แล้วในที่สุด... อาตมาก็ตัดสินใจเด็ดขาดว่า เป็นตายอย่างไรก็จะเดินให้ได้ ท่อง แต่ยังนึกถึงดวงแก้ว นึกถึงองค์พระไม่ออก แต่พอ แล้ววันที่เดินวันแรก ตอนอาตมาก้าวขา แบกกลด สะพาย ท่องไปท่องมาผ่านไปสัก 3-4 วัน ใจอาตมาก็เริ่มเข้าไป บาตรออกจากห้องแก้วสารพัดนึก อาตมาน้ำตาจะไหลเลย อยู่ภายในแบบนิ่งแน่นขึ้น เกิดความรู้สึกสงบจนขณะเดินๆ เพราะปลื้มกับการตัดสินใจเดิน ทั้งๆ ที่ขาก็ยังไม่หาย ปลื้ม ไป ก็เห็นดวงสว่างผุดขึ้นมากลางท้อง และพอจรดใจนิ่งๆ กับเลือดนักสู้ ปลื้มกับการที่คิดเอาชีวิตเป็นเดิมพันในการ มองดวงไปมองดวงมา ก็เห็นองค์พระผุดขึ้นมาขณะที่ สร้างบารมีของตัวเอง จากนั้นก็นึกถึงบุญที่ตัดสินใจทำ กำลังก้าวเท้าเดิน จนอาตมารู้สึกมีความสุขมาก และเมื่อ อย่างนี้ แล้วก็อธิษฐานขอหลวงปู่ว่า ขอให้ลูกเดินได้จนจบ โครงการสําเร็จให้ได้ เห็นองค์พระแล้ว ขณะที่ญาติโยมกล่าวคำว่าสาธุๆ ไป ตลอดเส้นทาง องค์พระกลางท้องก็สว่างวาบขึ้นตาม จังหวะของเสียงสาธุการ ซึ่งการมององค์พระไปเรื่อยๆ แต่พอเดินเข้าจริงๆ ช่วงแรกอาตมาต้องสู้กับสังขาร นี่เอง ทำให้อาตมามีพลังเดินจนกำชัยชนะมาถึงเส้นชัยใน ตัวเองอย่างหนัก ซึ่งก็ทำตามที่หลวงพ่อบอก คือ ท่อง วันสุดท้ายจริงๆ ซึ่งพอกลับมาที่วัด อาตมาน้ำตาไหลเลย “สัมมา อะระหัง” แบบถี่ยิบ โดยไม่ให้ใจมีช่องว่างในการไป เพราะภูมิใจ ปลื้มใจกับตัวเองเหลือเกิน ที่ขาเจ็บแต่ คิดถึงความเจ็บปวดของขาเลย ซึ่งก็ช่วยได้จริงๆ คือ ใน อาตมาทำได้ ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะได้ 368