การเดินธุดงค์ในพุทธศาสนา : หน้า 365/384

พระอรหันต์ไป เพื่อให้ซาบซึ้งความจริงประจำโลกประจำ ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องเดินธุดงค์จากวัดพระธรรมกาย ชีวิตอย่างนี้ ออกพรรษาแล้ว พระอาจารย์ พระอุปัชฌาย์ มุ่งดิ่งตรงมากราบพระเดชพระคุณหลวงปู่ที่นี่ เพราะว่า ตามวัดต่างๆ จะพาลูกวัดออกเดินธุดงค์เพื่อฝึกสมาธิใน ท่านปักหลักเอาไว้ให้ในอดีต หลวงปู่ท่านพูดไว้ชัดว่า ท่าเดิน ซึ่งจะทำให้สมาธิก้าวหน้าได้เร็ว ตั้งแต่บวชวันแรกก็ตั้งใจปฏิบัติกรรมฐาน ทำภาวนามา ตลอด ไม่ได้เว้นแม้วันเดียว และท่านเองก็เดินธุดงค์ในป่า เพราะฉะนั้น ในอดีตการเดินธุดงค์หลังออกพรรษา มาอย่างฉกาจฉกรรจ์ ซึ่งเพื่อนพระธุดงค์ที่เคยเดินธุดงค์ จึงเป็นขนบธรรมเนียมที่สำคัญของชาวพุทธ คือพระหนุ่ม เคียงบ่าเคียงไหล่มากับหลวงปู่เล่าให้หลวงพ่อฟังว่า เคย เณรน้อยจะได้ฝึกสมาธิในท่าเดิน ฝึกความทรหดอดทน เดินธุดงค์กับหลวงปู่ไปหาที่สงบทำภาวนา แต่มาถึงระยะ ฝึกความรู้ประมาณด้วยการเดินธุดงค์ ส่วนประชาชนก็จะ หนึ่งหลวงปู่ก็ลาพรรคพวกทั้งหลายที่เคยเดินธุดงค์ด้วย ได้มีโอกาสชื่นชมลูกหลานของตัวเองที่มาบวชว่า 1 กันมา บอกว่า ถ้าพวกเราซึ่งฝึกอบรมตัวมาดีอย่างนี้ พรรษาที่ผ าที่ผ่านมา พระลูกพระหลานได้ศึกษาพระธรรมวินัย ยังเก็บตัวอยู่ในป่า พระพุทธศาสนาจะหมดเสีย เราต้อง ของพระตถาคตเจ้าอย่างจริงจัง และบัดนี้กำลังออกเดิน ไปปักหลักอยู่ในเมือง ถ้าใครฝึกตัวเองดีแล้วก็เข้าป่าหาย ธุดงค์เพื่อเพิ่มพูนสติปัญญาและสมาธิของตัวเองให้แกร่ง ไป อีกหน่อยการทำสมาธิภาวนา การปฏิบัติธรรม การ กล้าขึ้น ในเวลาเดียวกันก็ถือโอกาสที่จะบำรุงพระลูกพระ ปฏิบัติอริยมรรคมีองค์ 8 เพื่อกลั่นกายกลั่นใจตัวเองให้ หลานที่ออกเดินธุดงค์ให้ได้รับความสะดวกสบาย ซึ่ง ใสจะได้หลุดออกจากคุกคือโลก คือจักรวาล จะหมดไป ถือว่าเป็นบุญใหญ่ เพราะว่าพระเหล่านี้ก็ได้ฝึกตัวมาอย่าง เสีย ท่านจึงขอเข้ามาปักหลักในเมือง แล้วหลวงปู่ก็มา ดีตลอดพรรษา นี้เป็นที่มาของการเดินธุดงค์ตั้งแต่อดีต ประจำอยู่ที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ อย่างที่เราทราบกัน แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าในระยะประมาณ 50 - 60 ปี จากหลักฐานที่ได้นี้เอง ทำให้พระเดชพระคุณ มานี้ การเดินธุดงค์ค่อยๆ ทยอยหายไป เนื่องจากป่าถูก หลวงพ่อของเราจึงถือหลักที่ว่า การเดินธุดงค์เป็นการ ทำลายไปจนเกือบหมด บัดนี้มีแต่ป่าคอนกรีต ก็มีทาง ช่วยให้สมาธิก้าวกระโดด และการที่จะทำสมาธิให้ก้าว เลือกอยู่ว่า อย่างแรก ในเมื่อป่าโดยธรรมชาติหมดไปแล้ว กระโดดนั้น แม้ไม่มีป่าก็ต้องทำ หากไม่ทำพระพุทธ เราก็เลิกไม่ต้องไปเดินธุดงค์ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนี้ การที่จะทำ ศาสนาจะอยู่ไม่ได้ เหมือนอย่างที่หลวงปู่ตัดใจทิ้งป่า สมาธิของเราให้ก้าวกระโดดอย่างอดีตก็หมดไป อย่างที่ ที่แสนสงบมาอยู่ที่วัดปากน้ำ แล้วก็มาตั้งหลักเผยแผ่ สอง เมื่อป่าโดยธรรมชาติหมดไป เหลือแต่ป่าคอนกรีต ก็ วิชชาธรรมกาย มาสอนการปฏิบัติธรรมเพื่อให้ใจหยุด ต้องถามว่าแล้วจะเดินไหม ถ้าไม่เดิน แม้แต่คำว่าสมาธิ ใจนิ่ง เข้าถึงพระธรรมกายในตัว มาสอนวิธีที่จะไปดูให้ อีกหน่อยมนุษย์ก็จะไม่รู้จัก และการที่จะทำสมาธิของ เห็นชัดว่า โลกทั้งโลกคือคุก จักรวาลทั้งจักรวาลคือคุก ตัวเองให้ก้าวหน้า จะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีก็ไม่ทราบ เพราะ ซ้อนคุก ยิ่งอนันตจักรวาลก็จะยิ่งเป็นคุกซ้อนคุกยิ่งๆ ขึ้น ฉะนั้นพระเดชพระคุณพระเทพญาณมหามุนีก็ตัดสินใจว่า ไปตามลำดับ แม้ที่สุดทั้งสวรรค์ทั้งนรกก็เป็นคุก ถ้าจะ ธุดงค์ธรรมชัยต้องเกิด เดินธุดงค์ผ่าเมืองหรือเดินธุดงค์ พูดสำนวนปัจจุบัน สวรรค์ก็เป็นคุกเหมือนกัน แต่เป็น ในป่าคอนกรีตจำเป็นต้องทำ แล้วการทำอย่างนี้จะไม่ คุกไฮโซ ส่วนนรกก็คุกโลโซ เป็นการทำนอกรีตนอกรอยไปหรือ เพราะไม่เคยมีใครเขา ทำกัน ไม่มีต้นแบบ แต่ในที่สุดก็เจอต้นแบบจนได้ ต้นแบบ เพราะฉะนั้น การเดินธุดงค์ของเราจึงเป็นการทำ ในการเข้ามาฝึกสมาธิกลางเมือง กลางป่าคอนกรีต ก็ได้ สมาธิให้ก้าวกระโดดตามธรรมเนียมของบูรพาจารย์ นี้คือ มาจากหลวงปู่นี่เอง ประโยชน์ที่พระธุดงค์ได้ แต่เนื่องจากไม่ค่อยมีป่าจะให้เดิน 364