กฎแห่งกรรมและความเป็นจริง : หน้า 364/384

ตรงนี้เป็นอันตรายใหญ่หลวงของสัตวโลก เพราะ เมื่อหลวงพ่อเด็กๆ ก็เคยได้ยินคำพูดว่า เราติดคุก กฎแห่งกรรม ซึ่งกฎแห่งกรรมนี้มีหลักสั้นๆ ว่า ทำดีได้ดี เราเป็นนักโทษ แต่ไม่เข้าใจจนกระทั่งเมื่อมาศึกษาคำสอน ทำชั่วได้ชั่ว คือโลกก็มีกฎระเบียบของโลก ทำนองเดียว ของหลวงปู่ จึงเข้าใจว่าพวกเราเป็นนักโทษรอประหาร แต่ กับประเทศทั้งหลายก็มีกฎระเบียบของประเทศนั้นๆ ที่ ทำไมเราจึงไม่รู้ตัวกัน เหลียวไปดูตัวอย่างในชนบท ที่ เรียกว่ากฎหมาย ซึ่งมีไว้ปกครองประชาชนในประเทศ ประชาชนเขาเลี้ยงไก่ เลี้ยงหมู แล้วปล่อยให้วิ่งตามลาน นั้นๆ ไม่ว่าประชาชนจะรู้หรือไม่รู้กฎหมายก็ตาม ถ้าทำผิด บ้าน ไก่เหล่านั้นก็เป็นอิสระ ไม่ได้อยู่ในเล้า วิ่งเล่นอยู่ใน จะถูกลงโทษตามกฎหมายทันที ทำนองเดียวกันกับ ลานบ้าน ถึงเวลาเจ้าของก็มีอาหารให้กิน ถ้าไม่อิ่มก็ไป กฎแห่งกรรม ไม่ว่าชาวโลกจะรู้หรือไม่รู้ แต่กฎแห่งกรรม หากินเองตามชายทุ่ง ชายป่า หมูที่เลี้ยงไว้ เขาก็ปล่อยไว้ ก็ครอบคลุมโลก และคนในประเทศนั้นๆ ก็อยู่ใต้กฎ ที่ลานบ้าน มันก็มีความรู้สึกว่า มันมีอิสระ ไม่ได้รู้สึกว่า แห่งกรรมด้วยเช่นกัน ถูกขัง เพราะคอกก็ไม่มี วิ่งเล่นได้สบาย กว่าจะรู้ว่าไม่อิสระ ก็ต่อเมื่อมาเป็นไก่ย่างบ้าง เป็นหมูหันบ้าง ทำไมระหว่าง นั้นจึงไม่รู้ตัวว่าไม่มีอิสระ ก็เพราะว่ามันไม่เห็นคอก ไม่ แม้จะปฏิบัติตามกฎหมายในประเทศ แต่ถ้าผิดกฎแห่ง เห็นอุปกรณ์ในการเข่นฆ่า มันก็เลยคิดว่ามันอิสระ มนุษย์ กรรม กฎแห่งกรรมก็มิได้ละเว้นเขาเลย เพราะเขาคือ ก็เหมือนกัน เราไม่เห็นกำแพงคุก เพราะว่าโลกใหญ่นัก นักโทษของโลกและจักรวาลนี้ เพราะฉะนั้นเป็นภาระ ไม่มีกำแพง แต่เราก็ออกไปไม่ได้ แม้ไม่มีเครื่องพันธนาการ หน้าที่ของแต่ละคนที่จะต้องรีบศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โซ่ตรวน ไม่มีคอก แต่ว่าเราก็ไปไหนไม่ได้ เพราะเรายัง รีบปฏิบัติธรรม เพื่อให้ใจหยุดใจนิ่งเข้าถึงพระธรรมกาย ต้องอาศัยบ้านอาศัยเรือนอยู่ บ้านเรือนของเรากลายเป็น ในตัว แล้วจะได้รู้ความจริงของโลกอย่างที่ว่านี้ จะได้หา เครื่องพันธนาการโดยที่เราไม่รู้ตัว ทางควบคุมตัวเองไม่ให้ละเมิดกฎแห่งกรรม เมื่อไม่ละเมิด กฎแห่งกรรมได้ดีแล้ว เวรกรรมใหม่ก็ไม่ได้สร้าง อย่าง สิ่งเหล่านี้มีอยู่ในคำสอนของพระพุทธศาสนา แต่ มากก็มีแต่เวรกรรมเก่าที่เกิดจากชาติที่แล้วตามมาบีบคั้น ว่าต้องการคำอธิบายที่ลึกซึ้ง หาคนอธิบายได้ยาก แต่ แต่เมื่อเราไม่ทำเวรกรรมใหม่ เราก็ชดใช้กรรมเก่าของเรา หลวงปู่ของเราเฉลียวใจในเรื่องนี้เป็นอย่างดี เพราะฉะนั้น ไป ในเวลาเดียวกันก็สร้างความดีใหม่ ในที่สุดกรรมเก่า ท่านจึงตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรม หลังจากปฏิบัติธรรม ก็ย่อมหมดไป กรรมใหม่ซึ่งเป็นกรรมดีก็ท่วมท้น เราก็มี อย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันแล้ว ท่านก็สามารถพิสูจน์ได้ว่า สิทธิ์ที่จะออกจากโลก ออกจากจักรวาลนี้ไปได้ หรือออก คำสอนนั้นเป็นจริง จากการที่เข้าถึงธรรมกายของท่าน จากคุกนี้ไปได้ ทำให้ท่านมองเข้าไปในตัวแล้วเห็นโลกเห็นจักรวาลตลอด ทั้งแสนโกฏิจักรวาลเหมือนเห็นผลส้มผลมะนาวในเข่ง ความจริงเหล่านี้ปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎก แต่มี และสามารถที่จะใช้ธรรมกาย ใช้กายละเอียด หยิบโลกทั้ง น้อยคนเหลือเกินที่รู้ความจริงเหล่านี้ แล้วทำอย่างไรจึงจะ โลกมาพลิกดูได้รอบด้าน เพราะฉะนั้นหลวงปู่จึงเร่งรีบ ให้ชาวโลกได้รู้ความจริงเหล่านี้ โบราณก็มีวิธีหนึ่งที่ มาสอนชาวโลกให้ตั้งใจฝึกตัวให้เข้าถึงพระธรรมกาย สืบทอดกันมา ก็คือ การเดินธุดงค์ เมื่อพระภิกษุในอดีต ในตัวเร็วๆ แล้วจะได้เห็นตรงตามความเป็นจริงตามที่ บวชแล้ว ได้ศึกษาเรื่องความจริงของโลกและชีวิตโดยภาค พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้เมื่อ 2,600 ปีก่อนโน้นว่า ทฤษฎีแล้วตลอดพรรษา ว่าโลกและจักรวาลคือคุก ทุก โลก จักรวาล อนันตจักรวาลคือคุก มนุษย์และสัตว์ ชีวิตคือนักโทษรอประหาร โลกนี้มีกฎแห่งกรรมเป็นกฎ ทั้งหลาย คือนักโทษรอการประหาร เหล็ก คอยติดตามบังคับควบคุมให้โทษ ผิดพลาดเมื่อไร มีโทษอยู่ แต่ถ้าไม่ผิดไม่พลาด โทษก็ลดลง แถมถ้าได้ นอกจากนี้ โลกและจักรวาลนี้ก็ไม่ได้ปล่อยให้เรา ทำความดีเพิ่มขึ้น ก็มีโอกาสที่จะหลุดออกจากคุก พ้นจาก อยู่แบบสบาย ยังมีกฎมีระเบียบครอบคลุมเอาไว้อีก คือ โทษรอประหารตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเหล่า 363