การอยู่จำพรรษา : หน้า 40/90

งใจทดของเรา ลูกเณรทุก ๆ รูป อย่าให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ให้ใช้ทุกอนุวินาทีให้เป็นไปดังความตั้งใจที่ดี ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ในเพศบรรพชิต เพราะว่าความตายไม่มีนิมิตหมาย เราจะตายตอนไหน วันไหน ด้วยสาเหตุใด เรายังไม่ทราบ ทุกอนุวินาทีจึงมีความสำคัญสำหรับเรา เพื่อจะได้ประกอบ ความเพียรให้ถูกหลักวิชชา เพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าว อย่างน้อยก็ให้เข้าถึงพระธรรมกายในตัว ซึ่งเป็นพุทธรัตนะ เรารู้หลักวิชชามาพอสมควรเกี่ยวกับวิธีการที่จะทำให้เข้าถึง เหลือแต่ความมุ่งมั่น ตั้งใจที่จะทำอย่างจริงจัง คือ ฝึกหนักอย่างถูกหลักวิชชา แม้ว่าเราจะมีกิจวัตรกิจกรรมมากมาย ก็ อย่าให้สิ่งนั้นมาเป็นอุปสรรคขัดขวางการบำเพ็ญสมณธรรมของเรา อย่าให้เป็นข้อแม้ ข้ออ้าง หรือ เงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะจะทำให้เราว่างเว้นจากการบำเพ็ญสมณธรรม เจริญสมาธิภาวนา ก่อนหน้านี้เคยพูดถึงการอยู่จ่าพรรษา ๒ ชั้น สาหรับชีวิตนักบวช โดยเฉพาะลูกธรรมทายาท ที่ทิ้งทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง จากธุรกิจการงาน บ้านช่อง ครอบครัวเข้ามาบวช เรามีเวลาบวช ช่วงสั้น ๆ แค่พรรษาเดียว อยู่รับกฐินแล้วก็ออกเดินธุดงค์ สั้นจริง ๆ สำหรับชีวิตการเป็นนักบวช เพราะเรายังมีภาระผูกพันที่เกี่ยวกับทางโลก จึงจําเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้ทุกอนุวินาทีให้เป็น ประโยชน์ด้วยการอยู่จำพรรษา ๒ ชั้น ภายนอกเราก็ทราบขอบเขตของการอยู่จำพรรษาแล้วว่า ขอบเขตวัดวาอารามของเรามีอยู่ขนาดไหน ส่วนการจำพรรษาชั้นที่ ๒ คือ การจำพรรษาภายใน มีความสำคัญต่อการบวชคราวนี้มาก เพราะยังมีสิ่งที่จะต้องศึกษา เรียนรู้ เกี่ยวกับเรื่องราวความเป็นจริง ของชีวิตอีกมากมาย ซึ่งเรียนจากที่อื่นไม่ได้นอกจากคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คือ วิชชา ๓ อภิญญา ๖ เป็นต้น ซึ่งมีความสำคัญที่เราจะต้องไม่ให้เป็นความลับของชีวิต พระสัมมา สัมพุทธเจ้าทรงสอนไว้หมดแล้ว แม้นท่านจะดับขันธปรินิพพานไปแล้วก็ตาม แต่คำสอนยังอยู่ และเราสามารถศึกษาเรียนรู้ได้ แต่ลูกทุกคนจะต้องหยุดใจให้ได้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ นั่นคือ จุดเริ่มต้นของการศึกษาเรียนรู้วิชชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มีแต่วิชชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เท่านั้น ที่จะทําลายความสงสัยในใจของเราได้ เปลี่ยนจากความไม่รู้มาเป็นผู้รู้ได้ ทำให้เราดำเนิน ชีวิตได้อย่างถูกต้อง ดับทุกข์ หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะได้ วิชาทางโลกสอนแต่เรื่องการทํามาหากิน วิชชา