การใช้โอกาสในชีวิต วารสารอยู่ในบุญ ปี 2553 ฉบับที่ 94 หน้า 78
หน้าที่ 78 / 90

สรุปเนื้อหา

ที่สุดนี้หมดไปกับความกังวล ทุกข์ใจ หรือรีบหยุดนิ่งเข้าให้ถึงที่พึ่งองค์พระใส ๆ ภายในให้ได้ หรือ หมดไปกับอะไร ๆ นี่อาจเป็นโอกาสเดียวและเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้ตั้งใจทำความเพียร สิ่งที่ต้องทำ คือ ตัดความวิตกทิ้งออกไป และทำให้ได้อย่างที่หลวงพ่อบอก ให้ความรู้สึกของเราเลยขีดความกลัวตาย ต่ำกว่าขีด เท่ากับขีด หรือสุดขีดก็ยังใช้ไม่ได้ ต้องเลยกว่าขีดเท่านั้น แล้วเธอก็ตัดทิ้งทุกอย่างหมดเกลี้ยงอย่างง่ายดาย ซึ่งก่อนนี้ยามที่แข็งแรงเป็นปกติกลับท่า ไม่ได้ เธอจึงตั้งใจมุ่งเข้ากลางเพื่อเข้าถึงองค์พระภายในอย่างเดียว นี่คือ โอกาสที่เธอค้นพบ แล้วใช้โอกาสนี้พาตัวเองให้พ้นวิกฤตที่แท้จริง หลังจากนั้นกายที่ ป่วยจะว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของหมอ แต่สำหรับเธอมีที่พึ่งแล้ว แข็งแรง นึกเทียบกัน ชีวิตของใครกันแน่ที่ตอนน

หัวข้อประเด็น

- การใช้โอกาสในชีวิต

ข้อความต้นฉบับในหน้า

๘๖ ที่สุดนี้หมดไปกับความกังวล ทุกข์ใจ หรือรีบหยุดนิ่งเข้าให้ถึงที่พึ่งองค์พระใส ๆ ภายในให้ได้ หรือ หมดไปกับอะไร ๆ นี่อาจเป็นโอกาสเดียวและเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้ตั้งใจทำความเพียร สิ่งที่ต้องทำ คือ ตัดความวิตกทิ้งออกไป และทำให้ได้อย่างที่หลวงพ่อบอก ให้ความรู้สึกของเราเลยขีดความกลัวตาย ต่ำกว่าขีด เท่ากับขีด หรือสุดขีดก็ยังใช้ไม่ได้ ต้องเลยกว่าขีดเท่านั้น แล้วเธอก็ตัดทิ้งทุกอย่างหมดเกลี้ยงอย่างง่ายดาย ซึ่งก่อนนี้ยามที่แข็งแรงเป็นปกติกลับท่า ไม่ได้ เธอจึงตั้งใจมุ่งเข้ากลางเพื่อเข้าถึงองค์พระภายในอย่างเดียว นี่คือ โอกาสที่เธอค้นพบ แล้วใช้โอกาสนี้พาตัวเองให้พ้นวิกฤตที่แท้จริง หลังจากนั้นกายที่ ป่วยจะว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของหมอ แต่สำหรับเธอมีที่พึ่งแล้ว แข็งแรง นึกเทียบกัน ชีวิตของใครกันแน่ที่ตอนนี้ยังตกอยู่ในช่วงวิกฤต เธอผู้ป่วยหรือเราผู้สมบูรณ์ คงจะอันตรายมากที่สุดหากตกอยู่ในภาวะวิกฤตแล้วเจ้าของชีวิตไม่รู้ตัว นิ้งหน่อง! ตอนนี้ที่นอกชานมีแขกมาเยือนเพื่อขออาหารเต็มไปหมด นอกจากนกกะรางและไก่แล้ว ยังมีนกยูง กระรอก และนกกางเขนด้วย แล้วทุกชีวิตมีโอกาสดี ๆ เท่าเทียมกัน นกยูงกับไก่ พวกเรานำเอาข้าวเปลือกให้จิกกินข้างล่าง ส่วนนกกะรางและนกกางเขนจัดให้ไว้บนนอกชาน ส่วนของกระรอกได้ผูกกระป๋องติดกับต้นไม้ให้ ไต่ลงมากิน บ นิ้งหน่อง! เสียงนิ้งหน่องดังขึ้นอีกแล้ว และคงจะตั้งอยู่เรื่อย ๆ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เมื่อเสียงนิ้งหน่องดังขึ้น ตั้งหลักใจให้มั่นคง ไม่ดีใจจนลิงโลด หรือเสียใจจนฟูมฟาย ให้สติอยู่กับตัวเสียก่อน แล้วจึงค่อยเปิดประตูออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ที่จะเข้ามา ยิ้มให้กับตัวเอง มองหาโอกาสดี ๆ ให้เจอ แล้วจากนั้นก็ยิ้มต้อนรับเชื้อเชิญให้เข้ามาเยือนชีวิตอย่างสุขใจ ๆ
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More