ความสำคัญของการอยู่จำพรรษา : หน้า 42/90

ความไม่เอาใจใส่หรือไม่ให้ความสำคัญเกี่ยวกับการศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เกี่ยวกับ เรื่องศีล เรื่องสมาธิ เรื่องปัญญา เพราะบรรพชิตไปศึกษาเรียนรู้ทางโลก กระแสของความคิดก็วนเวียน เหมือนชาวโลกทั้งหลาย จิตก็เลยหยาบ เพราะฉะนั้นโอกาสพลาดพลั้งก็มี เป็นจุดโหว่ที่ทําให้ชาวโลก มองเห็น และเกิดการโจมตีกันจากเรื่องเล็กแล้วขยายเป็นเรื่องใหญ่ จนกระทบไปทั่วทั้งสังฆมณฑล คนจะเริ่มไม่เห็นคุณค่าของพระพุทธศาสนา ไม่เห็นคุณค่าของการบวช สิ่งเหล่านี้จะเป็นผลสะท้อนถึง หมู่คณะของเรา เพราะเราอยู่ตามลำพังไม่ได้ ต้องอยู่กันได้ทั้งสังฆมณฑล อยู่กันได้ด้วยพุทธบริษัท ๔ ด้วยเหตุนี้ จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ลูกพระลูกเณรจะต้องให้ความสำคัญต่อการอยู่จำพรรษา ๒ ชั้น กันอย่างแท้จริง เพื่อประโยชน์สุขของตัวเรา เพื่อการยอยกพระพุทธศาสนา และเพื่อเพื่อนมนุษย์ทั่วโลก โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนา และเผ่าพันธุ์ ถ้าวัดพระธรรมกายทำได้ วัดอื่นก็ทำได้ โดยจะเริ่มต้น จากวัดสาขาและวัดกัลยาณมิตร แล้วกิตติศัพท์อันดีงามก็จะค่อย ๆ ขจรขจายขยายไปสู่วัดอื่น ที่ท้อแท้ก็จะมีกำลังใจเพิ่มขึ้น ที่มีกำลังใจอยู่แล้วก็จะมีมากยิ่งขึ้น พระพุทธศาสนาก็จะเจริญรุ่งเรือง เฟื่องฟูอยู่คู่ผืนแผ่นดินไทยและโลกใบนี้ โดยเริ่มจากตัวเราถึงสังฆมณฑล จากสังฆมณฑลถึงชาวโลก ทั้งหลาย โดยเฉพาะลูกพระธรรมทายาทผู้บวชใหม่ ตรงนี้มีความสำาคัญมาก เพราะพรรษาหน้าเราจะต้อง ไปทำหน้าที่ตามผู้มีบุญมาบวชอย่างน้อย ๑ ต่อ ๑๐ ถ้าลูกทำได้ในคราวนี้ การฟื้นฟูการบวช เข้าพรรษาเพื่อขยายการบวชไปทุกวัดทั่วไทยก็จะกลายเป็นความจริง เพราะเราจะสามารถพูด อย่างอาจหาญ ร่าเริง เบิกบานจากประสบการณ์ภายในของเราว่า เราอยู่จำพรรษา ๒ ชั้น ได้เข้าถึง พระธรรมกายในตัว พระธรรมกายมีจริง เรากล้ายืนยันว่าดีจริง เข้าถึงได้จริง คำพูดของเราก็จะมีพลัง ใครได้ยินได้ฟังก็อยากจะเป็นอย่างเรา พอเขาอยากเป็นอย่างเรา เขาก็ทำอย่างเรา พรรษาหน้าก็จะมี พุทธบุตรมากขึ้นไปทั่วผืนแผ่นดิน ชาวพุทธก็จะตื่นตัวและก็ตื่นตามกันเป็นแถว ฟังแล้วต้องมุ่งมั่น ทำกันจริง ๆ จัง ๆ ภายในพรรษานี้เลย และการอยู่รวมกันเป็นหมู่นี้ อาจมีการกระทบกระทั่ง กันบ้าง เพราะไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่ที่บ้าน และต่างจิตต่างใจ ที่มารวมกันก็เพื่อเข้ามาสู่ความ เหมือน ก็ขอให้เป็นกัลยาณมิตรซึ่งกันและกัน เกื้อกูลกัน อย่าถือสากัน ถ้าไม่ถือสาก็เป็นลมเป็นแล้ง ถ้าถือสาก็เป็นเรื่องเป็นราว ถ้าเราขุ่นมัวจากใครสักคนหนึ่งหรือจากสิ่งแวดล้อม ก็จะมีผลต่อการ ปฏิบัติธรรมของเรา เพราะฉะนั้นอะไรที่พออะลุ่มอล่วยกันได้ ก็ประคับประคองกันไปให้เบิกบาน ยิ้ม แย้มแจ่มใส มีความสุข การมาบวชในครั้งนี้แม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ ก็ตาม บวชแล้วต้องปลื้ม ต้อง ภาคภูมิใจ บวชแล้วโยมพ่อโยมแม่ต้องได้บุญเต็มที่ เราต้องเป็นลูกยอดกตัญญูที่ตอบแทนพระคุณ ท่านได้อย่างสมบูรณ์จริง ๆ ถ้าเรามีปีติสุขหล่อเลี้ยงใจ โยมพ่อโยมแม่ก็มีความสุข เพราะท่านเห็น ความเปลี่ยนแปลงของเราไปในทางที่ดีขึ้น ท่านก็จะเปลี่ยนแปลงตามเราไปด้วย ท่านจะรักการ ปฏิบัติธรรมมากขึ้น พระลูกชายจะมีความสุขขนาดไหนที่ทำให้โยมพ่อโยมแม่ได้เข้าถึงพระธรรมกาย ในตัว หรืออย่างน้อยดวงใส ๆ มีที่พึ่งที่ระลึกภายใน มีความสุขในปัจจุบัน สิ่งเหล่านี้จะเป็นที่พึ่ง นำท่านไปสู่เทวโลกได้ด้วย แล้วการบวชเพื่อเกาะชายผ้าเหลืองลูกก็จะเกิดขึ้นอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ คำขวัญที่เลื่อนลอย เพราะฉะนั้นพรรษานี้ขอให้เป็นพรรษาแห่งความสว่าง และเป็นพรรษา แห่งการบรรลุธรรมยกชั้นยกรุ่นกันทุก ๆ รูป