การควบคุมอารมณ์ วารสารอยู่ในบุญ ปี 2558 ฉบับที่ 158 หน้า 80
หน้าที่ 80 / 117

สรุปเนื้อหา

เพื่อนวงเราก็ไม่เบา สอดรับขึ้นทันควัน “เหมือน กันเลยพวก คืนไหนไม่ได้โดนเตะ ถั่วก็นอน ไม่หลับเหมือนกัน” เท่านั้นแหละ ว่ากันเละ หามไปทั้งคู่เลย ตอนนั้นยังเป็นวัยรุ่น คิดว่าหัวเราะกับ เพื่อนของเราตรงนี้ไม่เกี่ยวกับใคร ทำไมจะต้อง มาเขม่นเราด้วย ก็นั่นแหละ เขากำลังปรึกษา งานการอะไรกันคร่ำเคร่ง เราก็แหกปากหัวเราะ ฮ่า ๆ แทรกขึ้นมา ทำให้เขารำคาญ แล้วยัง ไม่รู้ตัว ก็ต้องโดนอย่างนั้น เรื่องอย่างนี้อย่ามองข้าม ฝึกกันให้ดีนะลูก มีอะไรถูกใจก็ยิ้มนิด ๆ หัวเราะก็อย่าให้ปาก กว้างมากนัก แค่แย้ม ๆ ก็พอ ถ้าไม่ถูกใจก็แค่ หน้าเฉย ๆ อย่าให้ถึงกับหน้าหงิก ทำได้อย่างนี้ ก็เท่ากับว่าเรามีสติดีพอสมควรทีเดียว ฝึกสติ ได้อย่างนี้แล้ว ต่อไปถึงเวลาสมาธิก็ไปได้เร็ว บ พวกที่ดีใจก็ฮ่า ๆ ๆ เสียใจก็โฮ ๆ ๆ ไม่มียั้ง พวกนี้ฝึกสม

หัวข้อประเด็น

- การควบคุมอารมณ์

ข้อความต้นฉบับในหน้า

เพื่อนวงเราก็ไม่เบา สอดรับขึ้นทันควัน “เหมือน กันเลยพวก คืนไหนไม่ได้โดนเตะ ถั่วก็นอน ไม่หลับเหมือนกัน” เท่านั้นแหละ ว่ากันเละ หามไปทั้งคู่เลย ตอนนั้นยังเป็นวัยรุ่น คิดว่าหัวเราะกับ เพื่อนของเราตรงนี้ไม่เกี่ยวกับใคร ทำไมจะต้อง มาเขม่นเราด้วย ก็นั่นแหละ เขากำลังปรึกษา งานการอะไรกันคร่ำเคร่ง เราก็แหกปากหัวเราะ ฮ่า ๆ แทรกขึ้นมา ทำให้เขารำคาญ แล้วยัง ไม่รู้ตัว ก็ต้องโดนอย่างนั้น เรื่องอย่างนี้อย่ามองข้าม ฝึกกันให้ดีนะลูก มีอะไรถูกใจก็ยิ้มนิด ๆ หัวเราะก็อย่าให้ปาก กว้างมากนัก แค่แย้ม ๆ ก็พอ ถ้าไม่ถูกใจก็แค่ หน้าเฉย ๆ อย่าให้ถึงกับหน้าหงิก ทำได้อย่างนี้ ก็เท่ากับว่าเรามีสติดีพอสมควรทีเดียว ฝึกสติ ได้อย่างนี้แล้ว ต่อไปถึงเวลาสมาธิก็ไปได้เร็ว บ พวกที่ดีใจก็ฮ่า ๆ ๆ เสียใจก็โฮ ๆ ๆ ไม่มียั้ง พวกนี้ฝึกสมาธิไม่ค่อยก้าวหน้าหรอก พอทำท่า จะดี ใจก็แวบไปถึงเรื่องที่เคยถูกใจ ใจก็เตลิด ไปอีก นั่งไป ๆ เดี๋ยวเรื่องเก่า ๆ ร้าย ๆ ก็ผุด ขึ้นมาอีกแล้ว ทำใจหยุดใจนิ่งไม่ได้สักที ส่วนพวกที่มีอะไรก็ยิ้มน้อย ๆ พวกนี้ฝึก สมาธิไปได้เร็ว ใครอยากจะฝึกสมาธิไปได้เร็วก็ เลิกหัวเราะเย้ยฟ้าท้าดินแบบนั้นเสียนะ ข้อ ๑๓-๑๔ "ภิกษุพึ่งทำาความศึกษาว่า เราจักไม่พูดเสียงดังไปในบ้าน-นั่งในบ้าน ข้อนี้ก็ทํานองเดียวกัน พูดเสียงดัง หัวเราะ เสียงดัง ล้วนก่อความรำคาญให้เขาทั้งนั้น หรือ แม้ไม่มีใครเลยในที่นั้น ก็ยังฟ้องว่า เราเป็นคน เผลอสติอยู่เป็นประจำ เผลอสติอย่างนี้ เมื่อไร จะทำสมาธิได้กับเขาสักที ข้อ ๑๕-๑๖ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เรา จักไม่โคลงกายไปในบ้าน-นั่งในบ้าน พวกเราคงเคยเห็น บางคนนั่งคุยกับเพื่อน ๗๘ อยู่ในบุญ ธันวาคม ๒๕๕๘ ก็นั่งโยกนั่งโคลง เดี๋ยวก็อย่างนั้นเดี๋ยวก็อย่างนี้ ออกท่าออกทางประกอบจนเกินงาม ถ้าจะพูด ให้ชัดก็คือ ทําเหมือนกำลังแสดงละครอยู่ หน้าเวทีในชีวิตประจําวัน ใครขืนพูดคุยออกท่า ออกทางถึงขนาดนั่น อย่างดีก็เป็นตัวตลก ประจ่าหมู่บ้าน ปะเหมาะเคราะห์ร้ายไปสร้าง ความร่าคาญให้นักเลงเข้าก็จะเจ็บตัว โดยเฉพาะผู้ชาย ถ้าเข้าไปกินข้าวปลา อาหารในร้านที่มีพวกขี้เมาอยู่ด้วยแล้วออกท่า ออกทางมากเกินไป เดี๋ยวเถิดขวดเหล้าลอยมา โดนหัวเมื่อไรไม่รู้นะ ข้อ ๑๗-๑๘ "ภิกษุพึงทำาความศึกษาว่า เรา จักไม่ไกวแขนไปในบ้าน-นั่งในบ้าน” ไกวแขนก็คือ แกว่งแขนมากเกินกว่าปกติ แกว่งจนเกินงาม ผู้ชายบางคนเดินกรีดกราย แขน กรีดกรายยิ่งกว่าผู้หญิง เราดูเท่าไรก็ ไม่งาม อะไรที่ผิดปกติ ผิดธรรมชาติ ดูแล้ว ไม่ค่อยงาม คนมาวัดบางคนก็เป็น ทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ชาย แต่เดินเหมือนผู้หญิง แกว่งแขนกระตุ้งกระติ้ง มาเชียว อาจเป็นเพราะถูกเลี้ยงดูมาในกลุ่ม ผู้หญิงหรือมีพี่ผู้หญิงน้องผู้หญิงมาก เลย เอาอย่างกัน อย่างนี้ไม่งาม รีบแก้ไขเสีย แล้วก็ อย่าระวังจัดถึงขนาดเดินตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ ไปเสียอีก กิริยาอาการเหล่านี้ เราเองมักไม่รู้ตัว ต้อง อาศัยถามเพื่อนสนิทกัน ขอร้องให้เขาวิจารณ์ ตรง ๆ ว่า ท่าเดินของเราเป็นอย่างไร ท่ายืน ท่านั่ง ดีหรือไม่ดีอย่างไร แล้วพอเขาตอบตรง ๆ ก็อย่าไปโกรธเขานะ ข้อ ๑๙-๒๐ "ภิกษุจึงทําความศึกษาว่า เราจักไม่สั่นศีรษะไปในบ้าน-นั่งในบ้าน ในเรื่องของการไม่สั่นศีรษะต้องหัดให้เคย www.kalyanamitra.org
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More