วิสาขบูชา วันที่พระชนะมาร : หน้า 5/95

วิสาขบูชา วันที่พระชนะมาร “เราเป็นผู้เลิศในโลก เราเป็นผู้เจริญที่สุดในโลก เราเป็นผู้ประเสริฐที่สุดในโลก การเกิดครั้งนี้เป็นการเกิดครั้งสุดท้าย บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีต่อไป” ย้อนไปเมื่อ ๒,๕๐๐ กว่าปีที่แล้ว ณ ดินแดน ภารตะ ในวันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน 5 พระมหาบุรุษ ได้ถือกำเนิดเกิดกายเนื้อ ด้วยการประสูติจากครรภ์ ของพระนางสิริมหามายา ณ ลุมพินีวัน เมื่อเสด็จ ไปได้ ๗ ก้าว เหลียวซ้ายแลขวาทั้งเบื้องบนเบื้องล่าง จะหาใครในโลกนี้ที่จะยิ่งใหญ่ไปกว่าพระองค์ไม่มี จึงได้เปล่งอาสภวาจาซึ่งเป็นวาจาที่บ่งบอกว่าพระองค์ เสด็จอุบัติขึ้นมาในโลกเพื่อชัยชนะเท่านั้น เหล่าเทวดา แซ่ซ้องสาธุการสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหมื่นโลกธาตุ ทรงชนะมารนอกตัว ๓๕ ปีต่อมา วันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน 5 เหตุอัศจรรย์ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อพระมหาบุรุษได้ ชัยชนะอย่างแท้จริง ด้วยการบรรลุธรรมกายอรหัต เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้ากว่าที่พระพุทธองค์ จะได้ทรงตรัสรู้ธรรมต้องเจอศึกหนักหน่วงหลายชั้น ไม่ว่าจะเป็นการบาเพ็ญทุกรกิริยาที่แทบเอาชีวิต ไม่รอด ซ้ำยังทรงต้องมาเจอมารผจญ มาขัดขวาง การตรัสรู้ธรรม แสดงเล่ห์เหลี่ยมทุกวิถีทาง อันได้แก่ อิทธิพล ทวงสิทธิ์ตน กลมายา อิทธิพล การใช้กำลังเข้าปล้นชิงบัลลังก์ โดย การบันดาลฤทธิ์ต่างๆ นานา พุ่งเข้าใส่พระพุทธองค์ เช่น จักราวุธ และห่าฝนอันตราย ๙ ชนิด เป็นต้น โดยมุ่งหมายว่าจะทำลายพระมหาบุรุษให้แหลกลาญ เลยทเดยว ทวงสิทธิ์ตน การเอาบัลลังก์ที่นั่งว่าไม่ใช่ของ พระโพธิสัตว์ อ้างพยานยืนยันว่าเป็นของตน กลมายา การส่งธิดามาร ๓ ตน มาขับร้อง ฟ้อนรำให้ชม หวังจะให้พระพุทธองค์เกิดกิเลสราคะ แล้วลุ่มหลงตกหลุมพรางของตน พระบรมโพธิสัตว์ทรงอาศัย “ความสงบสยบ ความเคลื่อนไหว” ทรงเอาบุญบารมีเป็นที่พึ่ง ทำให้ หมู่มารมิอาจทำอันตรายได้แม้เพียงทำชายจีวร ให้ปลิวไหว จนต้องพ่ายแพ้ราบคาบไป นี้นับเป็น ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด ในบรรดาชัยชนะตลอด พระชนม์ชีพของพระพุทธองค์