การบริหารงานที่มุ่งเน้นจิตใจ : หน้า 67/95

...พระองค์จึงทรงมุ่งเน้นให้เราขณะที่บริหารไป อย่ามุ่งแค่ material หรืออย่ามอง แค่ประโยชน์ตน ประโยชน์ทางวัตถุเท่านั้น แต่ให้คำนึงถึงประโยชน์ทั้งตนและท่าน ทั้งทางด้านวัตถุ และทางด้านจิตใจไปพร้อมๆ กัน ที่เรียกว่าประโยชน์ทางด้านจิตใจ ก็อย่างที่บอก คือแก้ไขนิสัยใจคอของตัวเองที่ไม่ดีไปเสีย บุญกุศลก็เพิ่มพูนให้กับ ตัวเองให้มากยิ่งขึ้น เป็นหลัก จนกระทั่งลืมทางด้านจิตใจกันไป เพราะว่า พอมุ่งเอาความสำเร็จ ซึ่งมนุษย์ส่วนมากมุ่งที่ ความร่ารวย มุ่งที่ความเด่นความดังอีกนั่นแหละ ส่วนใครจะกระทบอย่างไร ช่างเถอะ ขอให้เราได้รวย ได้เด่น ได้ดังมาเสียก่อน นี้ก็เป็นแนวทางการ บริหารทางโลกในตำรับตำรายุคปัจจุบัน ส่วนพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทรงทราบ ดีว่า มนุษย์จริงๆ แล้วเกิดมาทำไม ที่จริงคือเกิดมา สำหรับสร้างบุญสร้างบารมี เกิดมาเพื่อแก้ไขตัวเอง มีข้อผิดพลาดอยู่อย่างไรติดตัวข้ามภพข้ามชาติมา แก้เสียให้หมดในชาตินี้แล้วก็ขณะที่กำลังทำมาหากิน ซึ่งแน่นอนล่ะ เพราะเรื่องการทำมาหากินนั่นแหละ ทำให้ต้องบริหารงานอันนั้น อันนี้ อันโน้นขึ้นมา ในระหว่างทำมาหากินอยู่นี่เอง ก็ถือโอกาส ปรับปรุงแก้ไขตัวเองให้ยิ่งๆ ขึ้นไป สร้างความดี สร้างภูมิคุ้มกันให้กับตัวเองยิ่งๆ ขึ้นไป พูดง่าย ๆ ใน สายตาของพระพุทธศาสนามองว่ามนุษย์ทั้งหลาย เกิดมาเพื่อสร้างบารมี เพื่อสร้างความดี เพื่อแก้ไข ตัวเองเป็นหลัก ส่วนเรื่องความรวย เรื่องความสำเร็จ แบบโลกๆ อันนั้นเป็นแค่ของแถม พระสัมมา สัมพุทธเจ้าทรงมองโลก ทรงมองพวกเราอย่างนี้ เพราะฉะนั้นพระองค์จึงทรงมุ่งเน้นให้เรา ขณะที่บริหารไป อย่ามุ่งแค่ material หรืออย่ามอง แค่ประโยชน์ตน ประโยชน์ทางวัตถุเท่านั้น แต่ให้ ค่านึงถึงประโยชน์ทั้งตนและท่าน ทั้งทางด้านวัตถุ และทางด้านจิตใจไปพร้อม ๆ กัน ที่เรียกว่า ประโยชน์ทางด้านจิตใจก็อย่างที่บอก คือแก้ไข นิสัยใจคอของตัวเองที่ไม่ดีไปเสีย บุญกุศลก็ เพิ่มพูนให้กับตัวเองให้มากยิ่งขึ้น เมื่อพระองค์ทรงมองอย่างนี้ มุ่งหวังที่จะให้ พวกเราทำอย่างนี้ จึงแนะว่า ลูกเอ๊ย จะทำมาหากิน อะไร จะบริหารงานอย่างไร เห็นช่องทางจะร่ำรวย ในทางที่ไม่ผิดศีลไม่ผิดธรรมละก็ ทำไปเถอะ