วารสารอยู่ในบุญ : หน้า 94/95

อยู่ใน ที่ปรึกษา um พระมหาสมบุญ สมมาปุญฺโญ พระมหา ดร.สมชาย ฐานวุฑโฒ พระวิษณุ ปญฺญาทีโป พระอารักษ์ ญาณารกุโข พระสมุห์อำนวยศักดิ์ มุนิสกฺโก บรรณาธิการบริหาร พระสมบัติ รกฺขิตจิตโต กองบรรณาธิการ พระดร.สมศักดิ์ จนฺทสีโล, พระวิชิต ผาสุกวาโส, พระตรีเทพ ชินจุกุโร, พระสนิทวงศ์ วุฑฒิโส, พระกล้าณรงค์ ญาณวีโร, พระธีระ นาถธมฺโม, พระมหาจตุรงค์ จตฺตมโล, พระมหาเอก จนฺทูปโม พระธนรินทร์ สิริธโร, พระวีรพงษ์ สงฺขวํโส, พระทรงวุฒิ ชยวุฑโฒ, พระสิปปภาส พรหมสโร, พระสุวิทย์ ขนฺติวิชฺโช ผศ.สุภาศิริ พะหูชนม์, วรวรรณ ถนอมพงษ์, วันชัย ภัทรโกมล, วินิช พันธุ์วิริยรัตน์, สุธิดา จินดากิจนุกูล, รัดเกล้า ลิ่วเฉลิมวงศ์, น้ำผึ้ง พุ่มมาลี, ระพีพรรณ ใจภักดี, บริบูรณ์ โนรีเวช, วริศรา เพชรวิภูษิต, กนกพร เทศนา, วรรณภา พลกลาง บรรณาธิการสารสนเทศ รักชนก ชนะพล, บุษบา ธาราสมบัติ ฝ่ายภาพ ศูนย์ภาพนิ่ง ฝ่ายศิลปกรรม ลือพงศ์ ลีลพนัง, กองพุทธศิลป์ วัลลภ นิลถนอม, ชัยชนะ กิตติโสภาพันธุ์, ภัทรา ศรีวสุธา, ศุภวิชฐ์ เหล่าเลิศพงษ์, ปัณณิภัสร์ ใต้ธงชัย, ชนกมณฐ์ รักษาเกียรติ, สุพัตรา ปัญญาแสง, พีระ แสงงาม, สิริพันธ์ สมาหารพันธุ์ ฝ่ายโฆษณา ปราณี ชัยผดุง ๐๘-๖๗๗๑-๒๒๖๘ ฝ่ายสมาชิก อรุณี พลกลาง ๐๘-๑๓๐๖-๕๓๙๓ ผ่องศรี ทานาแซง ๐๘-๖๙๘๐-๐๙๗๒ โรงพิมพ์ บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (๑๙๗๗) จำกัด วารสาร “อยู่ในบุญ” เป็นวารสารเพื่อการเผยแผ่ธรรมะ ในพระพุทธศาสนาเป็นรายเดือน มีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ๑.เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจใน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเกิดกำลังใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อเข้า ถึงธรรมะภายใน ๒.เพื่อปลูกฝังคุณธรรมแก่ประชาชน ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพและทุกระดับการ กษา ๓.เพื่อถ่ายทอดความรู้ในพระพุทธ ศาสนา ให้ง่ายแก่การนำไปใช้ให้เป็น ประโยชน์ในชีวิตประจำวัน ๔.เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนให้คนใน สังคมเป็นคนดีที่โลกต้องการ ๕.เพื่อเป็นสื่อกลางในการสืบทอดอายุ พระพุทธศาสนาให้เป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกสืบไป ใคร..? คือคนฉลาดที่แท้จริง เราเป็นคนโชคดีคนหนึ่ง ที่มาได้ยินเรื่องรา พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ อีกทั้งยังได้มาวัดพระธรรมกาย ได้มาเรียนรู้วิธีการฝึกสมาธิ เพื่อการเข้าถึงพระธรรมกายตามอย่างท่าน ดังนั้นเราก็ควร เรียนให้ถึงที่สุด เหมือนที่หลวงปู่วัดปากน้ำท่านกล่าวไว้ อย่างชัดเจนว่า การเรียนวิชาใดๆ เราต้องใช้วิชานั้นๆ ให้ได้นะ ถ้าเรียนแล้วใช้วิชานั้นๆ ไม่ได้ จะเรียนทำไม เสียเวลาเปล่าๆ เสียข้าวสุก จะเรียนวิชาไหน ต้องเอาเป็นที่พึ่งได้ ต้องเอา ไปใช้ได้ เราต้องเรียนจริง ทำจริง พึ่งวิชาที่เรียนนี้ให้ได้ ให้ศักดิ์สิทธิ์ทีเดียว ครูใช้ได้อย่างไร เราก็ต้องได้เหมือนครู อย่างนี้เรียกว่า คนมีปัญญา เรียกว่า คนฉลาด อย่าเห็นแก่เหนื่อย แก่ยาก อย่าเห็นแก่ความลำบาก เล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะการเรียนวิชานี้ ไม่ได้ให้ไปทำอะไร หนักหนาสาหัสเลย ไม่ได้ให้ไปแบกหาม ไม่ต้องเสียเงิน เสียทอง แต่ให้นั่งทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ แค่นั้น ดังนั้นคนมีปัญญา คนฉลาด เมื่อมาพบของจริงแล้ว ต้องเข้าถึงของจริง ต้องเอาเป็นที่พึ่งให้กับชีวิตให้ได้...