การรักษาศีลและการงดเว้นบาป : หน้า 7/175

เมื่อกลับถึงบ้าน จักรผู้มีใจงดงามจึง เล่าความจริงให้พี่ชายฟัง แทนที่จะได้รับ คำชมเชยหรืออนุโมทนา กลับถูกต่อว่าด้วย ความไม่พอใจ หาว่าเป็นลูกอกตัญญู มีเจตนา จะให้แม่ตายหรืออย่างไร แต่จักรก็มิได้ โต้ตอบอะไร ได้แต่ขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ คุณแม่ที่อ่อนล้าเต็มที แล้วเขาก็ตั้งสัจวาจาว่า “ตั้งแต่ข้าพเจ้าเกิดมา ยังไม่เคยจงใจฆ่าสัตว์ ตัวใด ด้วยคำสัตย์นี้ ขอให้คุณแม่จงหายจาก โรคเถิด และด้วยบุญที่ข้าพเจ้าได้ปล่อย กระต่าย ให้ชีวิตเป็นทาน ขอให้คุณแม่จงหาย ป่วยเป็นอัศจรรย์ด้วยเถิด” ทันใดนั้น มารดาของเขาซึ่งดูเหมือน จะหมดแรง ก็กลับมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที และแทนที่จะสิ้นลม ก็กลับหายป่วยลุกเดินได้ ตามปกติเป็นอัศจรรย์ นี่คือตัวอย่างของผู้ที่ ปฏิบัติตามหลักสัมปัตติวิรัติ คือ งดเว้นบาป ในทันที การจะปฏิบัติวิรัติข้อนี้ได้ ต้องมี หิริโอตตัปปะฝังแน่นอยู่ในใจ เมื่อเกิดเหตุ ที่ต้องให้ล่วงละเมิดศีล จึงจะสามารถยับยั้ง ตัวเองไว้ได้ สมุจเฉทวิรัติ เป็นการงดเว้นจากบาป ได้อย่างเด็ดขาด เป็นวิรัติของพระอริยเจ้า ซึ่งละกิเลส คือ ความโลภ ความโกรธ ความ หลงได้แล้ว เมื่อใจท่านปราศจากกิเลสที่เป็น เหตุให้ทําความชั่ว จึงไม่มีการผิดศีลอย่าง แน่นอน เหมือนพระจักขุบาลเถระ ท่านเป็น พระอรหันต์ที่ดวงตาดับสนิท แต่ธรรมจักษุของ ท่านสว่างไสวยิ่งนัก มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากฝน ตกใหม่ ๆ ลูกศิษย์ยังไม่ทันปัดกวาดลาน จงกรมให้เรียบร้อย ท่านก็ออกไปเดินจงกรม ตามปกติที่เคยปฏิบัติเป็นกิจวัตร ท่านเหยียบ แมลงตายเป็นจำนวนมาก เมื่อพระอาคันตุกะ มาพบ จึงกล่าวหาว่าท่านมีเจตนาฆ่าสัตว์ แต่อาศัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้แจงให้ฟัง ว่า พระเถระตาบอดมองไม่เห็น แต่ท่านได้เห็น ธรรมแล้ว เป็นพระอรหันต์ผู้ละบาปได้แล้ว ศีลที่รักษานั้นเป็นเสตุฆาตวิรัต คือ งดเว้น พฤษภาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๐๕