เป้าหมายของการบวช : หน้า 40/175

นี่คือการแสดงความกตัญญูกตเวทีในระดับหนึ่ง โบราณท่านจึงบอกว่าบวช ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ “แต่เป้าหมายที่สําคัญที่สุดของการบวช ก็คือบวชโดยมีวัตถุประสงค์ มีเป้าหมายมาที่ตัวเอง คือตัวเราผู้บวช โบราณท่านใช้คำว่าบวชเรียน คือบวชแล้ว ต้องเรียน ค่าว่าเรียนในที่นี้ อาจจะเรียนธรรมะ เรียนคำสอนของพระพุทธเจ้าจาก ครูบาอาจารย์ที่เป็นพระพี่เลี้ยง เรียนนักธรรม เรียนบาลี เรียนอะไรก็แล้วแต่ ที่เป็นเรื่อง คำสอนของพระพุทธเจ้า นี่เรียกกันว่าเรียนในห้องเรียน หรือเรียนโดยมีครูบาอาจารย์ โดยตรง เรียนอีกแบบหนึ่งก็คือเลียนแบบ เลียนแบบก็คือศึกษาหาความรู้ ใช้ตาเป็น ครู ใช้หูเป็นอาจารย์ ดูพระพี่เลี้ยงเป็นตัวอย่าง ท่านเคารพอย่างไร กราบอย่างไร ไหว้อย่างไร ประพฤติปฏิบัติอย่างไร ทำสมาธิอย่างไร ก็ประพฤติปฏิบัติตามท่าน เลียนแบบท่าน เมื่อเราได้เลียนแบบ เราก็เป็น เราก็ได้ เหมือนเธอทั้งหลายก่อนบวช ก็คงได้เห็นตัวอย่างและได้เรียนกันมาพอสมควร ครูบาอาจารย์พี่เลี้ยงแนะนำให้เธอ ท่อง ให้เธอกราบเป็น เมื่อก่อนกราบพระไม่ถูก ไหว้พระไม่ถูก ตอนนี้ก็กราบถูก กราบเป็น สวดมนต์เริ่มเป็น ประพฤติปฏิบัติเริ่มเป็น สงบขึ้น เรียบร้อยขึ้น นี่ก็คือ เลียนแบบ ก็เป็นการเรียนเหมือนกัน “บวชเรียนก็คือ บวชเพื่อการนี้ ทั้งศึกษา ทั้งหาความรู้ ทั้งเลียนแบ แบบ รู้แล้ว เลียนแบบแล้ว ก็นำเอาไปใช้ นำไปประพฤติปฏิบัติ ประพฤติปฏิบัติตามคำสอนของ พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าสอนอย่างไรเราก็ทําตามนั้น ให้งดอะไร เว้นอะไร เราก็งด ได้ เว้นได้ ความประพฤติปฏิบัติของเราก็จะสงบงามเรียบร้อย พระพุทธเจ้าสอนเรื่อง ให้งดเว้นอบายมุข เหล้ายาปลาปิ้ง การพนันเที่ยวเตร่ สูบบุหรี่กินเหล้า สิ่งเหล่านี้ เป็นทางแห่งความเสื่อม เรารู้เราเข้าใจก็พยายามเลิก พยายามละ ไม่ติด ไม่เข้าใกล้ อบายมุข แปลว่า ปากทางแห่งความเสื่อมความฉิบหายด้วยประการทั้งปวง สุขภาพร่างกายก็ไม่ดี พระพุทธเจ้าสอนไว้ เรารู้แล้วก็งดได้ เว้นได้ ไม่ทำ พระพุทธเจ้าสอนให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ซึ่งเป็นทางดีเราก็ทำ ชีวิตเราก็เจริญรุ่งเรือง ก้าวหน้าพัฒนาขึ้น นี่เป็นเบื้องต้น ถ้าหากว่าเราอยู่เป็นพระต่อไป ปฏิบัติสูงขึ้นไป ละกิเลสได้ก็เป็นพระอริยบุคคลได้ นี่คือเป้าหมายของการบวช บวชเพื่อต้องการพ้น จากทุกข์ อย่างที่เธอทั้งหลายเปล่งวาจาขอบวชว่า "สัพพะทุกขะนิสสรณะนิพพานะสัจฉิกะระณัตถายะ “สัพพะทุกขะนิสสรณะ หมายถึง สลัดออกจากทุกข์ทั้งปวง นิพพานะ สัจฉิกะระณัตถายะ หมายถึง ทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน หมดทุกข์ทั้งปวง ในที่นี้ก็คือ หมดกิเลส อันเป็นที่ตั้งแห่งความทุกข์ ละโลภ ละโกรธ ละหลงได้ ตัดกิเลสได้เด็ดขาด ก็นิพพาน ถ้ายังไม่ถึงระดับนั้น บรรเทาได้เราก็มีความสุข มีความเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า นี่คือเป้าหมายหรือวัตถุประสงค์ของการบวชที่สำคัญ...” ๓๘ อยู่ในบุญ พฤษภาคม ๒๕๕๗