การคุ้มครองและกรรม : หน้า 6/163

เด็ดขาด” ชาตินี้ คือชาติที่ ๕๐๐ ซึ่งจะเป็นชาติสุดท้าย ติดตามคุ้มครองเจ้า ไม่ให้เจ้าได้รับอันตราย แล้วที่เราจะถูกตัดหัว เราดีใจที่จะพ้นจากกรรม นี้ จึงหัวเราะขึ้นมา แต่ที่ร้องไห้นั้น เพราะสงสาร ท่าน หากท่านฆ่าเรา ท่านจะต้องรับทุกข์ด้วย การถูกตัดศีรษะไปถึง ๕๐๐ ชาติ เช่นเดียวกับ เรา ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจเถิด” พราหมณ์ได้ฟังดังนั้น ฟังดังนั้น ก็รีบปลอบใจ แพะ “เจ้าอย่ากลัวเลย เราเชื่อ เราเชื่อ อีกทั้ง จะไม่ฆ่าเจ้า และจะปล่อยให้เจ้าเป็นอิสระอีก ด้วย” “ท่านพราหมณ์ ไม่ว่าท่านจะฆ่าหรือไม่ ฆ่าเรา วันนี้เราก็ไม่อาจพ้นจากความตายได้ ใครทำกรรมใดไว้ ตนจะต้องรับผลของกรรมนั้น แพะกล่าวยืนยัน แต่พราหมณ์ก็กล่าวรับรอง เหมือนกันว่า “ถึงอย่างไร เจ้าก็ไม่ต้องกลัว เรา แพะไม่รู้จะอธิบายอย่างไรต่อไป จึง ได้แต่ขอบคุณ ขณะเดียวกันก็ยืนกรานว่า “ท่านพราหมณ์ บาปที่เราทำนั้น มีกำลังมาก เกินกว่าที่ท่านจะคุ้มครองเราได้ ท่านอย่าได้ เพียรพยายามเลย” ถึงกระนั้นพราหมณ์ก็ยัง ยืนยันว่าจะไม่ยอมให้ใครมาฆ่าแพะตัวนี้อย่าง เด็ดขาด จากนั้น พราหมณ์ก็ปล่อยแพะให้เป็น อิสระ พร้อมกับสั่งให้เหล่าลูกศิษย์ดอยติดตาม คุ้มครองแพะอย่างใกล้ชิด เมื่อแพะถูกปล่อย ก็เดินตรงไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ขึ้นอยู่หลังแผ่นหิน ขณะกำลังชะเง้อคอกินใบไม้อยู่นั้น ฟ้าก็ผ่าลง จะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย เราจะให้ลูกศิษย์คอย มาที่แผ่นหินแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้สะเก็ด สิงหาคม ๒๕๕๗ อยู่ในบุญ ๐๘