กรรมและวิบากกรรม : หน้า 5/163

โดยใช้แพะเป็นเครื่องสังเวย พราหมณ์ให้ศิษย์ ไปหาแพะมาตัวหนึ่ง แล้วสั่งให้นำแพะตัวนั้น ไปชำระล้างและตกแต่งประดับประดาอย่างดี ลูกศิษย์ก็ทําตามค่าสั่งทุกอย่าง จากนั้นปล่อยให้ แพะยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ บ D ของแพะ ก็รีบเข้าไปถามว่า “เจ้าแพะ ทำไมเจ้า จึงหัวเราะ แล้วกลับมาร้องไห้ เจ้ากลัวตาย หรือ” แพะตอบว่า “เราไม่ได้กลัวตาย แต่ว่า ตอนนี้ยังบอกรายละเอียดไม่ได้ พวกท่านจงถาม อีกครั้ง เมื่อเราอยู่ต่อหน้าอาจารย์ของพวกท่าน ขณะที่เจ้าแพะผู้เคราะห์ร้ายกำลังกิน แล้วเราจะชี้แจงให้ฟัง” ด้วยความอยากรู้ หญ้าอยู่นั้น แพะระลึกชาติเห็นกรรมเก่าของตน เขาจึงนำแพะไปหาอาจารย์ พร้อมกับเล่า ที่เคยทําไว้ ทำให้ต้องมาเกิดเป็นแพะเพื่อรับ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังทันที พราหมณ์ก็ถาม วิบากกรรมในภพชาตินี้ อีกทั้งรู้ว่า วันนี้เป็น วันสุดท้ายที่จะเกิดเป็นแพะแล้ว จึงกระโดด โลดเต้นหัวเราะด้วยความดีใจ แต่เมื่อหวนนึกถึง แพะด้วยคำถามเดียวกับที่ลูกศิษย์เคยถาม แพะหวนระลึกถึงกรรมที่ตนเคยทําไว้ “ท่านพราหมณ์ เมื่อก่อนเราก็เป็นพราหมณ์ พราหมณ์ผู้จะได้รับความทุกข์เพราะการฆ่า เหมือนอย่างท่าน ในการบวงสรวงครั้งหนึ่ง บูชายัญ ดังเช่นที่ตนเคยรับกรรมมา ยิ่งคิดก็ยิ่ง สงสาร จึงร้องไห้ออกมา ยิ่งคิดก็ยิ่ง เราได้ฆ่าแพะตัวหนึ่งเพื่อนำมาเป็นเครื่องสังเวย เพราะการฆ่าแพะเพียงครั้งเดียวตัวเดียวเท่านั้น ศิษย์ของพราหมณ์เห็นอาการแปลก ๆ ทำให้เราถูกตัดหัวมาแล้วถึง ๔๙๙ ชาติ และ ๐๔ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๗