มารยาทในการเข้าหาผู้ใหญ่ : หน้า 77/163

หรือผู้พิพากษาว่าคดีความก็ขึ้นบัลลังก์ แต่เราไปหาผู้ใหญ่ ไม่ควรนั่งขัดสมาธิ ให้นั่งพับเพียบแทน ท่านั่งพับเพียบต่อหน้าผู้ใหญ่ก็อย่ายึดจัด เดี๋ยวท่านจะหมั่นไส้ เพราะมันเกินไป ส่วนท่ายืน ท่าเดิม ก็สําคัญเหมือนกัน จะเดินตึง ๆ พบพับเข้าไปแบบทหาร หรือเข้าไปหา ผู้ใหญ่แล้วยืนอกแอ่น นั่นไม่ควร ถึงฝึกทหารก็เถอะ เล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ขอให้ระวังกันให้มาก อย่ามองข้ามไป เพราะบางทีเรื่องบางเรื่องท่านเต็มใจจะช่วยอยู่แล้ว แต่มาดของเรามันน่าหมั่นไส้ เลยไม่ช่วย ปล่อยทิ้งเสีย เลยยุ่งใหญ่ อย่างเราจะสอนหนังสือให้น้อง แต่น้องยืนเท้าเอว เลยไม่อยาก สอน เพราะท่าไม่น่าสอน น่าเคาะหัวเสียด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นไปฝึกมารยาทการยืน เดิน นั่ง นอน ให้ดี ไม่อย่างนั้นจะหมดเสน่ห์ แล้วเสนียดจะเข้ามาแทน ถ้าเราเป็นผู้ถือจดหมายไปติดต่อผู้ใหญ่ เมื่อรับงานจากนายมา อาจถามท่านเลยว่า จะให้รอ คำตอบด้วยไหม เราจะได้รอรับคำตอบมาเลย ไม่ต้องเทียวไปเที่ยวมา ๑๖ จงเลือกโอกาสเข้าหาผู้ที่นายใข้ไปด้วยกิจธุระ การติดต่อธุระการงานนั้น ถ้าไปติดต่อผิดจังหวะเวลา ก็อาจกลายเป็นทำเสียเรื่อง โบราณจึงเตือนว่า ไม่ได้เรื่องไม่เป็นไร แต่อย่าทำเสียเรื่อง เพราะถ้าท่าเสียเรื่องจนถูกปฏิเสธกลับมาครั้งหนึ่ง โอกาสที่จะทำงานสำเร็จ ก็กลายเป็นเรื่องยาก ๑๖. จงเลือกโอกาสเข้าหาผู้ที่นายใช้ไปด้วยกิจธุระ เราไปหาท่านด้วยธุระอันใดของนายเราก็ดี หรือจะเข้าหานายเราก็ดี ควรจะมีกิริยาอย่างนี้ คือ ถ้าท่านพูดอยู่กับใครหรือทำการอะไรอยู่คามือ เราต้องควรยับยั้งรอพอให้ท่านพูดหรือทำเสร็จ ธุระขาดตอนเสียก่อน เราจึงควรร่ำเรียนสม่ำเสนอกิจการของเราจึงจะควร อย่าทถึงขวางกลาง ปล้องสวนควันเข้าไปเวลานั้นจึงจะดี เว้นไว้แต่การด่วนสำคัญจริง ๆ ซึ่งจะช้าเวลามิได้ ถ้าเช่นนั้น ที่เป็นการจำเป็นอยู่กรากใส่ก็ควร และอีกนัยหนึ่งเราจะเข้าร่ำเรียนอะไรต่อนาย จะเป็นเรื่องส่วนตัว ขอความเมตตา ฤาธุระอันใดก็ดี ถ้าแม้ท่านยังขุ่นหมองถ้ามีโทสะอะไรอยู่ ก็ควรยับยั้งเหมือนกัน จงหาช่องโอกาสที่เวลาท่านสบายและปกติ การที่เรามีความประสงค์ในท่าน จึงจะสำเร็จสมประสงค์ ของเรา ถ้าเราไม่มีความฉลาด หาโอกาสที่ควร การที่คิดไว้หวังสำเร็จก็อาจจะละลาย กลายเป็นผิดเสียที่ไปได้ ฤาอีกนัยหนึ่งว่าคนชั้นสูงกว่าเราก็ดี ถ้าขึ้นเสมอกับเราก็ดี เข้าพูดกิจจการ ๗๖ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๗