การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 42/175

พระพุทธศาสนาเป็นสิ่งที่บังเกิดขึ้นได้ ยากยิ่ง กว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะตรัสรู้ ทรง ใช้เวลายาวนานถึง ๒๐ อสงไขยกับแสนมหากัป ดังนั้นหลังจากตรัสรู้แล้วจึงทรงใช้เวลาตลอด พระชนม์ชีพเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยเริ่มการเผยแผ่อย่างจริงจังเมื่อทรงมี พระอรหันตสาวก ๖๐ องค์ ในครั้งนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทาน โอวาทแก่พระอรหันต์ทั้ง ๖๐ องค์ ซึ่งเป็น พระธรรมทูตรุ่นแรกของโลกว่า “...ภิกษุทั้งหลาย เธอจงเที่ยวจาริกไป เพื่อประกาศพรหมจรรย์อันงามในเบื้องต้น ท่ามกลาง และที่สุด เพื่ออนุเคราะห์โลก เพื่อ ประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ทวยเทพ และมนุษย์ทั้งหลาย ...สัตว์ทั้งหลายที่มีกิเลส น้อยมีอยู่ ผู้สามารถรู้ธรรมยังมีอยู่ ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย แม้เราก็จักไปยังอุรุเวลาเสนานิคม เพื่อแสดงธรรม...” ด้วยคุณสมบัติเฉพาะตัวอันเลิศของ พระพุทธศาสนา คือ เป็น ศาสนาแห่งปัญญา, ศาสนาแห่งสันติภาพ และ ศาสนาแห่งการ ดับทุกข์ ประกอบกับนโยบายการเผยแผ่เชิงรุก ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทําให้พระพุทธศาสนา แผ่ขยายไปทั่วชมพูทวีปอย่างรวดเร็ว ต่อมา ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช พระพุทธศาสนาแผ่ขยายมายังสุวรรณภูมิ อันเป็นที่ตั้งของหลายประเทศรวมทั้งประเทศ ไทย และได้รับการทำนุบำรุงให้เจริญรุ่งเรือง สืบมา ดังนั้นถึงแม้ว่าศาสนาพุทธในประเทศ อินเดียสูญสิ้นไปแล้วก็ตาม ก็ยังมีความเจริญ รุ่งเรืองอยู่ในแถบสุวรรณภูมิและสืบทอดมาได้ จนถึงปัจจุบัน ๔๐ อยู่ในบุญ สิงหาคม ๒๕๕๙ YNB AUG_38-45.indd 40 7/30/2559 BE 9:46 AM